Politica 89.8
Ο θάνατος Μαζωνάκη και η σωτήρια επέμβαση της Καλογριδάκη εν πτήσει: Δύο διαφορετικά περιστατικά που ξεγυμνώνουν τις παθογένειες του συστήματος υγείας
Της Μαρίας Μαυρομάτη
Η ελληνική κοινωνία βρέθηκε ακόμη μία φορά αντιμέτωπη με τη σκληρή πραγματικότητα, παρακολουθώντας δύο εκ διαμέτρου αντίθετα περιστατικά που ωστόσο, καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα καταδεικνύοντας την αδυναμία του κράτους να προστατεύσει αποτελεσματικά την δημόσια υγεία και την ανθρώπινη ζωή.
Από τη μία πλευρά, ο τραγικός θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη, έφερε στο φως την παντελή απουσία ουσιαστικών ελέγχων στα ιδιωτικά ιατρεία. Η υπόθεση αυτή επανέφερε στη δημοσιότητα. την επικίνδυνη ευκολία με την οποία ορισμένοι εκμεταλλεύονται την αγωνία ασθενών με σοβαρές παθήσεις, αλλά και την επιθυμία πολιτών για θεραπείες αντιγήρανσης. Μέσα από αυτή την τραγωδία, οι πολίτες έμαθαν με τον πιο βίαιο τρόπο άγνωστες μέχρι χθες ιατρικές πράξεις, όπως η πλασμαφαίρεση, μαθαίνοντας εκ των υστέρων τους κινδύνους που εγκυμονούν όταν εφαρμόζονται χωρίς τις αυστηρές προδιαγραφές που απαιτούνται.
Από την άλλη πλευρά, μερικές ημέρες αργότερα, η σωτήρια ιατρική βοήθεια της αναισθησιολόγου και Υποδιοικήτριας του Βενιζελείου Νοσοκομείου Ηρακλείου, Μαρίνας Καλογριδάκη σε ασθενή κατά τη διάρκεια πτήσης, εγείρει αμείλικτα ερωτήματα για το επίπεδο ετοιμότητας των μέσων μαζικής μεταφοράς να βοηθήσουν επιβάτη που σε περίπτωση ανάγκης.
Ενώ οι γιατροί που ταξιδεύουν καλούνται να δηλώσουν την ιδιότητά τους και μάλιστα μέσω ανακοινώσεων, τίθεται το εύλογο ερώτημα. Διαθέτουν τα μέσα αυτά, από τα αεροπλάνα, πλοία, τρένα μέχρι και λεωφορεία τον απαραίτητο ιατρικό εξοπλισμό για τις πρώτες βοήθειες σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης; Το προσωπικό είναι εκπαιδευμένο για κάτι τέτοιο; Υπάρχουν για παράδειγμα διαθέσιμοι απινιδωτές, οξύμετρα ή βασικά αναλώσιμα για τη διαχείριση μιας κρίσιμης κατάστασης;
Τα δύο αυτά συμβάντα επαναφέρουν εκ νέου διαχρονικά και αμείλικτα ερωτήματα: Γιατί στην Ελλάδα απαιτείται πάντα μια απώλεια ανθρώπινης ζωής για να ενεργοποιηθούν διαδικασίες που σε άλλα ευνομούμενα κράτη θεωρούνται αυτονόητες; Γιατί πρέπει κατόπιν εορτής και μετά από δημοσιογραφική έρευνα να αναδειχθούν κενά ή παραλείψεις και να κινητοποιηθούν οι αρμόδιες Αρχές;
Η προστασία της δημόσιας υγείας δεν μπορεί να βασίζεται στην τύχη, στην αυτοθυσία και στο φιλότιμο των λειτουργών της ή στην κατόπιν εορτής ευαισθητοποίηση των αρμόδιων φορέων. Απαιτείται άμεση θεσμική θωράκιση, αυστηροποίηση των ελέγχων και πλήρης εξοπλισμός των δημόσιων και ιδιωτικών υποδομών, πριν γίνουμε ξανά θεατές μιας άλλης νέας τραγωδίας.
