Πυρηνικοί αντιδραστήρες στη Σελήνη: Αγώνας ταχύτητας από τις υπερδυνάμεις για ενέργεια και μόνιμες βάσεις

Το πρώτο μεγάλο πεδίο αυτής της κούρσας είναι η Σελήνη. Και οι τρεις δυνάμεις σχεδιάζουν την ανάπτυξη πυρηνικών αντιδραστήρων στην επιφάνειά της, καθώς η εξασφάλιση σταθερής και ανεξάρτητης πηγής ενέργειας θεωρείται απαραίτητη προϋπόθεση για τη δημιουργία μόνιμων βάσεων και την αξιοποίηση των σεληνιακών πόρων.

Η NASA ανεβάζει ταχύτητα με ορίζοντα το 2030

Σε πρόσφατη ανακοίνωσή της, η NASA κάλεσε τις εταιρείες με τις οποίες συνεργάζεται να προετοιμαστούν για την κατασκευή ενός πυρηνικού αντιδραστήρα, ο οποίος θα μπορεί να αντέξει τις απαιτήσεις του ταξιδιού στο Διάστημα και στη συνέχεια να λειτουργήσει χωρίς ανάγκη συντήρησης κοντά στον νότιο πόλο της Σελήνης.

Το ιδιαίτερα φιλόδοξο αμερικανικό σχέδιο έχει ως στόχο την ανάπτυξη του συστήματος τον Δεκέμβριο του 2030, γεγονός που αποτυπώνει την επιτάχυνση της προσπάθειας της Ουάσιγκτον να αποκτήσει ισχυρό ενεργειακό αποτύπωμα στη Σελήνη.

Την ίδια ώρα, η Ρωσία σχεδιάζει να θέσει σε λειτουργία δικό της σεληνιακό αντιδραστήρα έως το 2036, στο πλαίσιο της συνεργασίας της με την Κίνα. Η NASA έχει επιταχύνει το πρόγραμμά της καθώς θεωρεί ότι το διακύβευμα ξεπερνά κατά πολύ το κύρος μιας ακόμη διαστημικής πρωτιάς και αφορά στο μέλλον της ανθρώπινης παρουσίας στη Σελήνη.

ΗΠΑ και Κίνα επιδιώκουν να αποκτήσουν προβάδισμα στη δημιουργία μόνιμης σεληνιακής βάσης, η οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί τόσο για την αναζήτηση πολύτιμων πόρων, όπως το παγωμένο νερό, όσο και ως αφετηρία για αποστολές βαθύτερα στο ηλιακό σύστημα. Η δυνατότητα πρόσβασης και αξιοποίησης των σεληνιακών πόρων θεωρείται επομένως στρατηγικής σημασίας και η παραγωγή ενέργειας βρίσκεται στον πυρήνα αυτού του σχεδιασμού.

Οι φόβοι για την ασφάλεια των πυρηνικών αποστολών

Οι τρεις χώρες σχεδιάζουν να ενεργοποιούν τους αντιδραστήρες τους μόνο αφού αυτοί φτάσουν στη Σελήνη, περιορίζοντας έτσι τον κίνδυνο κατά την εκτόξευση και το ταξίδι.

Ωστόσο, επιστήμονες προειδοποιούν ότι η ταχύτητα με την οποία εξελίσσονται τα προγράμματα δημιουργεί σοβαρά ερωτήματα ασφαλείας. Τα τελευταία χρόνια έχουν καταγραφεί αποτυχίες πυραύλων από την Κίνα, τις ΗΠΑ και τη Ρωσία, ενώ ρωσικό όχημα προσεδάφισης έχει συντριβεί στη Σελήνη. Την ίδια στιγμή, τμήματα πυραύλων και άλλα διαστημικά συντρίμμια επιστρέφουν κατά διαστήματα ανεξέλεγκτα στη Γη.

Παρά τις ανησυχίες αυτές, οι κυβερνήσεις των τριών χωρών συνεχίζουν να προωθούν τα σχέδιά τους με ιδιαίτερα γρήγορους ρυθμούς, καθώς καμία δεν θέλει να παραχωρήσει στρατηγικό πλεονέκτημα στους ανταγωνιστές της.

Το ρωσικό πλεονέκτημα στην πυρηνική τεχνογνωσία

Η πυρηνική ενέργεια φαίνεται να αποτελεί έναν από τους βασικούς τομείς στους οποίους η Κίνα βασίζεται στη ρωσική τεχνογνωσία. Η Μόσχα διαθέτει μακρά εμπειρία στις συγκεκριμένες τεχνολογίες, έχοντας εκτοξεύσει περισσότερους από 30 πυρηνικούς αντιδραστήρες σε τροχιά, κυρίως κατά τις δεκαετίες του 1970 και του 1980.

Παράλληλα, η Ρωσία εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις σημαντικότερες δυνάμεις στην πολιτική πυρηνική ενέργεια και διαθέτει μεγάλες ποσότητες χαμηλά εμπλουτισμένου ουρανίου, το οποίο θεωρείται καταλληλότερο και ασφαλέστερο καύσιμο για ορισμένες διαστημικές εφαρμογές και βρίσκεται σε περιορισμένη διαθεσιμότητα στις ΗΠΑ.

Όπως δήλωσε στο ρωσικό πρακτορείο TASS ο Μιχαήλ Κοβάλτσουκ, πρόεδρος του Ινστιτούτου Κουρτσάτοφ, «η Ρωσία ουσιαστικά δεν έχει ανταγωνιστές στον τομέα της διαστημικής πυρηνικής ενέργειας».

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η NASA επιχειρεί να ανακτήσει το χαμένο έδαφος. Οι ΗΠΑ είχαν εκτοξεύσει έναν πυρηνικό αντιδραστήρα στο Διάστημα ήδη από το 1965, ωστόσο αυτός τέθηκε εκτός λειτουργίας μετά από βλάβη του διαστημοπλοίου. Έκτοτε, η χώρα έχει επενδύσει περισσότερα από 20 δισ. δολάρια σε προγράμματα διαστημικής πυρηνικής ενέργειας, χωρίς μέχρι σήμερα να έχει αναπτύξει και εκτοξεύσει νέο αντιδραστήρα.

Γιατί η ενέργεια θα κρίνει τη μάχη για τη Σελήνη

Η δημιουργία μιας μόνιμης βάσης στη Σελήνη προϋποθέτει μια αξιόπιστη και σταθερή πηγή ηλεκτρικής ενέργειας. Οι πυρηνικοί αντιδραστήρες προσφέρουν σημαντικά πλεονεκτήματα, καθώς δεν εξαρτώνται από την ηλιακή ακτινοβολία, μπορούν να έχουν σχετικά μικρές διαστάσεις και έχουν τη δυνατότητα να λειτουργούν με ελάχιστη ανθρώπινη παρέμβαση.

Στα πρώτα στάδια των σεληνιακών προγραμμάτων, ΗΠΑ και Κίνα θα χρειάζονται ενέργεια κυρίως για τη θέρμανση του εξοπλισμού και τη φόρτιση των ρόβερ. Για τον σκοπό αυτό αναμένεται να χρησιμοποιήσουν συνδυασμό ηλιακής ενέργειας και συστημάτων παραγωγής ηλεκτρισμού από ραδιοϊσότοπα, τα οποία αξιοποιούν τη θερμότητα που δημιουργείται από τη φυσική ραδιενεργό διάσπαση. Αντίστοιχα συστήματα έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί σε σειρά διαστημικών αποστολών.

Selena εναντίον Lunar Reactor 1

Η Μόσχα έχει αναθέσει στις κρατικές υπηρεσίες της την ανάπτυξη του σεληνιακού αντιδραστήρα Selena έως το 2036, ο οποίος προορίζεται να τροφοδοτεί εγκαταστάσεις στο πλαίσιο του σεληνιακού προγράμματος υπό κινεζική ηγεσία.

Ο Selena σχεδιάζεται ώστε να παράγει έως 10 κιλοβάτ ηλεκτρικής ενέργειας και να μπορεί να λειτουργεί αυτόνομα για περίπου μία δεκαετία.

Η NASA, από την πλευρά της, επιταχύνει το δικό της χρονοδιάγραμμα, καθώς στην Ουάσιγκτον υπάρχουν ανησυχίες ότι ένας ρωσοκινεζικός αντιδραστήρας θα μπορούσε να συμβάλει στη διαμόρφωση μιας de facto ζώνης αποκλεισμού γύρω από κρίσιμες περιοχές της Σελήνης.

Ο αμερικανικός Lunar Reactor 1 σχεδιάζεται να παράγει περίπου 20 κιλοβάτ ηλεκτρικής ενέργειας, ποσότητα που αντιστοιχεί περίπου στις ανάγκες 16 αμερικανικών νοικοκυριών, και να λειτουργεί για πέντε χρόνια χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση.

Όλα δείχνουν, επομένως, ότι τα επόμενα χρόνια η αντιπαράθεση των μεγάλων δυνάμεων θα μεταφερθεί ακόμη πιο έντονα πέρα από τα όρια της Γης. Η Σελήνη μετατρέπεται σταδιακά από προορισμό επιστημονικής εξερεύνησης σε χώρο στρατηγικού ανταγωνισμού, με την πυρηνική ενέργεια να αναδεικνύεται σε ένα από τα σημαντικότερα «κλειδιά» για τη μόνιμη ανθρώπινη παρουσία και την επόμενη φάση της εξερεύνησης του Διαστήματος.

newmoney.gr