Politica 89.8
Δόμνα Μιχαηλίδου: «Χωρίς προσιτή στέγη και σταθερότητα, οι νέοι αναβάλλουν τη ζωή τους»
Του Νίκου Τσιλιπουνιδάκη
Σε μια περίοδο όπου η κοινωνία δοκιμάζεται από τη στεγαστική πίεση, τη δημογραφική συρρίκνωση και την ανασφάλεια για το αύριο, η πολιτική οφείλει να ξεφεύγει από τη διαχείριση της καθημερινότητας και να απαντά με σχέδιο, βάθος και προοπτική.
Η υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, Δόμνα Μιχαηλίδου, ανήκει στη γενιά εκείνων των πολιτικών που δεν αρκούνται στη διαπίστωση των προβλημάτων, αλλά επιχειρούν να τα αντιμετωπίσουν ολιστικά, με μετρήσιμες παρεμβάσεις και σαφές κοινωνικό αποτύπωμα.
Στη συνέντευξή της στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, η υπουργός ξεδιπλώνει το κυβερνητικό σχέδιο για το 2026, τοποθετώντας στο επίκεντρο το δημογραφικό ζήτημα, τη στεγαστική κρίση, την κοινωνική συνοχή και την ανάγκη να ξαναχτιστεί στην ελληνική κοινωνία το αίσθημα σταθερότητας και προοπτικής. Με λόγο τεκμηριωμένο και καθαρό, αναδεικνύει τις πολιτικές που ήδη υλοποιούνται, τις νέες παρεμβάσεις που δρομολογούνται και τη φιλοσοφία πίσω από αυτές: μια κοινωνική πολιτική που δεν περιορίζεται σε επιδόματα, αλλά επενδύει στην αξιοπρέπεια, την αυτονομία και τις ίσες ευκαιρίες για όλους.
Η προτεραιότητα για το 2026, όπως ξεκαθαρίζει η Δόμνα Μιχαηλίδου, είναι το δημογραφικό ζήτημα – ένα πρόβλημα που, όπως σημειώνει, δεν αφορά το μακρινό μέλλον αλλά το παρόν της χώρας. «Επηρεάζει την οικονομία, την κοινωνική συνοχή, την ανάπτυξη, το ασφαλιστικό σύστημα και τελικά την ικανότητά μας να διασφαλίζουμε ίσες ευκαιρίες για όλους», τονίζει, επισημαίνοντας ότι η αντιμετώπισή του απαιτεί πολιτικές με διάρκεια και βάθος.
Κεντρικός πυλώνας αυτής της προσπάθειας είναι η στέγη. Όπως εξηγεί, όταν η κατοικία καθίσταται απρόσιτη, η δημιουργία οικογένειας αναβάλλεται επ’ αόριστον. Για τον λόγο αυτό, η κυβέρνηση επενδύει τόσο στην αύξηση του στεγαστικού αποθέματος όσο και στη διευκόλυνση της πρόσβασης στη χρηματοδότηση. Παράλληλα, υπογραμμίζει ότι η απόκτηση παιδιών δεν εξαρτάται μόνο από οικονομικούς παράγοντες, αλλά και από το αν μια κοινωνία στηρίζει έμπρακτα τους γονείς: με υπηρεσίες φροντίδας, πρώιμη παιδική παρέμβαση και ένα εργασιακό περιβάλλον που δεν τιμωρεί τη γονεϊκότητα.
Η υπουργός επιμένει ότι καμία δημογραφική πολιτική δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική αν δεν περιλαμβάνει τους ηλικιωμένους και τα άτομα με αναπηρία. Η Κάρτα Αναπηρίας, ο Προσωπικός Βοηθός και τα προγράμματα προσβασιμότητας κατ’ οίκον αποτελούν, όπως λέει, πολιτικές που δημιουργούν συνθήκες ισότητας και αυτόνομης διαβίωσης.
Απαντώντας στην κριτική για τη στεγαστική πολιτική, η κ. Μιχαηλίδου αναγνωρίζει τη δυσκολία της κατάστασης, σημειώνοντας ωστόσο ότι η στεγαστική κρίση αποτελεί πανευρωπαϊκό φαινόμενο. Υπογραμμίζει ότι για πρώτη φορά η Ελλάδα διαθέτει ένα συνεκτικό σχέδιο 43 μέτρων, ύψους περίπου 7 δισ. ευρώ, που κινείται ταυτόχρονα σε δύο άξονες: την ενίσχυση της προσφοράς και τη στήριξη της ζήτησης. Τα προγράμματα «Σπίτι μου Ι και ΙΙ», όπως αναφέρει, έχουν ήδη βοηθήσει περισσότερες από 20.000 νέες οικογένειες να αποκτήσουν κατοικία, ενώ η επιστροφή ενός ενοικίου ετησίως στηρίζει περίπου ένα εκατομμύριο νοικοκυριά.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στην αύξηση της προσφοράς κατοικιών, μέσω της κοινωνικής αντιπαροχής, της αξιοποίησης δημοσίων ακινήτων και ανενεργών στρατοπέδων, αλλά και των έξι νέων παρεμβάσεων που ανακοίνωσε πρόσφατα ο πρωθυπουργός. Μεταξύ αυτών, ξεχωρίζει το ενισχυμένο πρόγραμμα ανακαίνισης κλειστών κατοικιών με επιδότηση έως 90%, τα κίνητρα για δημόσιους λειτουργούς στην περιφέρεια, οι περιορισμοί στις βραχυχρόνιες μισθώσεις και το νέο πλαίσιο για ιδιωτικές επενδύσεις στην προσιτή κατοικία.
Η κοινωνική αντιπαροχή, όπως παραδέχεται, είναι ένα εργαλείο που άργησε να εφαρμοστεί, ωστόσο πλέον αποκτά σαφές χρονοδιάγραμμα. Τα πρώτα ακίνητα αναμένεται να βγουν σε διαγωνισμό εντός του 2025, με στόχο οι πρώτες κοινωνικές κατοικίες να είναι διαθέσιμες από το 2027.
Στο πεδίο των δικαιωμάτων των γυναικών, η υπουργός τονίζει ότι η βία δεν περιορίζεται μόνο στις ακραίες μορφές κακοποίησης, αλλά περιλαμβάνει και τη φτώχεια, την ανεργία και την εργασιακή επισφάλεια. «Η οικονομική ανεξαρτησία είναι προϋπόθεση ελευθερίας», σημειώνει, εξηγώντας ότι η κοινωνική πολιτική με έμφυλη διάσταση συνδέεται άμεσα με την εργασία, τη στέγη και την πρόσβαση σε παιδική φροντίδα.
Αναφερόμενη στην εγκατάλειψη της περιφέρειας, επισημαίνει ότι οι άνθρωποι δεν φεύγουν επειδή δεν αγαπούν τον τόπο τους, αλλά επειδή δεν μπορούν να ζήσουν από αυτόν. Η λύση, όπως λέει, βρίσκεται σε μια ολοκληρωμένη στρατηγική που συνδυάζει στέγαση, υγεία, εκπαίδευση, απασχόληση και σύγχρονες υποδομές, ενώ προαναγγέλλει ανασχεδιασμό του προγράμματος μετεγκατάστασης στον Έβρο.
Κλείνοντας, η Δόμνα Μιχαηλίδου απορρίπτει τη λογική ότι η δημογραφική κρίση είναι «χαμένη υπόθεση». «Οι γεννήσεις μειώνονται όταν κυριαρχεί η ανασφάλεια», τονίζει, υποστηρίζοντας ότι η απάντηση δεν μπορεί να είναι μόνο τα επιδόματα. «Πρέπει να ξαναχτίσουμε ένα αίσθημα σταθερότητας και προοπτικής». Αν, όπως λέει, η πολιτεία επενδύσει με συνέπεια στους πολίτες της, η Ελλάδα μπορεί να πάψει να μικραίνει και να αρχίσει να δυναμώνει.
