Politica 89.8
Η Ανάρτηση του Νίκου Τσιλιπουνιδακη για τον μεγάλο δάσκαλο της Δημοσιογραφίας
“Στήριζες κάθε ρεπόρτερ.
Όχι χαριστικά – αλλά με εκείνη την απαιτητικότητα που πηγάζει από τη μανία της τελειότητας. Μια μανία που δεν πίεζε· μας έκανε καλύτερους. Κάθε LIVE δίπλα σου ήταν μάθημα. Άφηνες το ρεπορτάζ να ρέει, επενέβαινες μόνο όταν χρειαζόταν: για να βοηθήσεις, να διορθώσεις, να δώσεις ώθηση στον λόγο και καθαρότητα στη σκέψη.
Δεν ήθελες ρεπόρτερ που κοιτούν κάτω, διαβάζοντας έτοιμα κείμενα από το κινητό. Ήθελες βλέμμα στην κάμερα, παρουσία, αλήθεια. Είχες άποψη, λειτουργία, έλεγχο. Και αποφάσιζες σοφά. Πάντα.
Ήσουν δάσκαλος – από αυτούς τους σπάνιους. Και κάθε LIVE μαζί σου ήταν εμπειρία, όχι απλή μετάδοση.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ πόσο με βοήθησες στο φονικό της Μονεμβασιάς. Εκεί που θα ήταν εύκολο να φορτωθεί το έγκλημα στην «ιδιοσυγκρασία των κατοίκων», στάθηκες απέναντι στον φθηνό εντυπωσιασμό. Μαζί αναδείξαμε την αλήθεια: ότι επρόκειτο για ένα τρελό, μεμονωμένο φονικό – όχι για έναν τόπο που έπρεπε να στιγματιστεί. Αυτό ήσουν. Ρεπορτάζ, όχι προκατάληψη.
Ένιωθα ασφάλεια έχοντας στο αυτί μου την Άννυ και εσένα στο μόνιτορ. Δεν ζητούσες θόρυβο. Ζητούσες ουσία. Ήθελες πάντα το ρεπορτάζ μπροστά, χωρίς υπερβολές, χωρίς ψέματα, χωρίς «να πούμε κάτι για να γράψει». Ποτέ δεν απαίτησες να ειπωθεί στον αέρα κάτι άλλο από την αλήθεια. Ποτέ.
Ήθελες την κάμερα ανοιχτή στα πρόσωπα. Να φαίνεται ο άνθρωπος. Ήθελες και το σαρδάμ – γιατί ήταν αληθινό. Έκανες πλάκα, κάρφωνες τους καφρους, αλλά στα βαριά θέματα πονούσες πραγματικά. Ήσουν δοτικός, άνετος, διδακτικός. Ένας αληθινός μάγκας της δημοσιογραφίας.
Φίλοι δεν ήμασταν. Αλλά ήσουν πολύτιμος δάσκαλος. Και ένας άνθρωπος που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Δύσκολα θα σε ξεπεράσει κάποιος – γιατί δεν ήξερες απλώς το αντικείμενο. Ήξερες το θέμα. Πάντα.
Ο αιφνίδιος θάνατός σου ήταν μαχαιριά. Ένα σοκ που δεν χωρά εύκολα λόγια. Το πιο δύσκολο «αντίο» όμως θα το πουν οι δικοί σου. Η οικογένεια που λάτρευες και κουβαλούσες πάντα μέσα σου.
Καλό ταξίδι, Γιώργο Παπαδάκη.
Η δημοσιογραφία σε αποχαιρετά φτωχότερη – κι εμείς, πιο μόνοι.
Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ….
Το κείμενο αυτό δεν αποτυπώνει απλώς έναν σπουδαίο δημοσιογράφο. Αποτυπώνει μια ολόκληρη φιλοσοφία δημοσιογραφίας. Ο Γιώργος Παπαδάκης δεν ήταν ποτέ απλώς ο άνθρωπος μπροστά στην κάμερα. Ήταν ο νους, ο ρυθμός και η ψυχή του LIVE. Εκείνος που ήξερε πότε η φωνή έπρεπε να δυναμώσει και πότε η σιωπή να αφήσει χώρο στο γεγονός να μιλήσει μόνο του.
Ως επαγγελματίας, υπήρξε αυστηρός, απαιτητικός, σχεδόν αμείλικτος με την προχειρότητα — αλλά πάντα δίκαιος. Η τελειομανία του δεν είχε ίχνος εγωισμού. Ήταν καθαρή ευθύνη απέναντι στον τηλεθεατή και απέναντι στην αλήθεια. Δεν ανεχόταν το εύκολο, το διαβασμένο, το ψεύτικο. Ήθελε ρεπόρτερ παρόντες, με βλέμμα στην κάμερα, με καθαρό λόγο και προσωπική γνώση του θέματος. Ήθελε ανθρώπους, όχι «εκφωνήσεις».
Πίσω από αυτή τη λειτουργία υπήρχε πάντα ομάδα. Και στο πιο κρίσιμο σημείο του LIVE, εκεί όπου ο παρουσιαστής δεν φαίνεται αλλά καθοδηγείται, βρισκόταν η Άννυ Ζιώγα. Ήταν η φωνή στο αυτί του Γιώργου Παπαδάκη, ο άνθρωπος που κρατούσε τον παλμό, τον χρόνο, την ισορροπία ανάμεσα στο ρεπορτάζ και την εικόνα. Μια σχέση απόλυτης εμπιστοσύνης, χτισμένη σε χρόνια συνεργασίας, επαγγελματισμού και κοινής αντίληψης για το τι σημαίνει σωστή δημοσιογραφία.
Αυτή η ίδια Άννυ Ζιώγα συνεχίζει σήμερα στο πλευρό του Παναγιώτη Στάθη. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Γιατί η συνέχεια δεν χτίζεται με πρόσωπα μόνο, αλλά με αξίες. Ο Παναγιώτης Στάθης είναι ο δημοσιογράφος που με ήθος, σοβαρότητα και βαθιά γνώση κάθισε στην καρέκλα του Παπαδάκη — όχι για να τον μιμηθεί, ούτε για να τον αντικαταστήσει, αλλά για να τιμήσει τη θέση. Και αυτό από μόνο του είναι πράξη ευθύνης.
Η παρουσία της ίδιας φωνής στο αυτί, της ίδιας φιλοσοφίας πίσω από την κάμερα, δείχνει ότι η εκπομπή δεν άλλαξε απλώς παρουσιαστή. Προσπάθησε να κρατήσει ζωντανό τον τρόπο. Τον τρόπο που το LIVE δεν είναι θέαμα, αλλά διαδικασία. Που το ρεπορτάζ προηγείται της εικόνας και η αλήθεια προηγείται του εντυπωσιασμού.
Το τέλος των εκπομπών του Γιώργου Παπαδάκη δεν σηματοδοτεί απλώς το κλείσιμο μιας τηλεοπτικής πορείας. Σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής όπου η δημοσιογραφία γινόταν με ένστικτο, γνώση και ευθύνη. Όμως η παρακαταθήκη του δεν χάθηκε. Συνεχίζει σε όσους έμαθαν δίπλα του. Σε όσους σέβονται το LIVE. Σε όσους ξέρουν ότι η αλήθεια δεν χρειάζεται φωνές για να ακουστεί.Ο Γιώργος Παπαδάκης δεν αντικαθίσταται.
Συνεχίζεται — μέσα από ανθρώπους που έμαθαν να υπηρετούν το ρεπορτάζ όπως το υπηρέτησε κι εκείνος.”
