Politica 89.8
Μια μέρα σαν τη σημερινή, πριν από δεκατέσσερα χρόνια, η ζωή της Μυρτούς Παπαδομιχελάκη καταστράφηκε από την απάνθρωπη αγριότητα ενός τέρατος.
Στις 22-23 Ιουλίου 2012, στην παραλία Χρυσή Ακτή της Πάρου, ο Αχμέτ Βακάς – ένας Πακιστανός παράνομος μετανάστης – εξαπέλυσε μια επίθεση τόσο βάρβαρη και κτηνώδη, που ξεπέρασε κάθε όριο ανθρώπινης σκληρότητας. Η τότε 15χρονη Μυρτώ βρέθηκε ημίγυμνη, σε κώμα και με βαρύτατα τραύματα, θύμα μιας επίθεσης που χαρακτηρίστηκε από ωμή βία, σεξουαλική κακοποίηση και απόπειρα δολοφονίας.
Ο δράστης πλησίασε το κορίτσι που άκουγε μουσική με ακουστικά, λίγα μέτρα από την οικογένειά της. Αρχικά προσπάθησε να της κλέψει το κινητό. Όταν η Μυρτώ τόλμησε να αντισταθεί, ο Βακάς μεταμορφώθηκε σε θηρίο. Άρπαξε μια πέτρα βάρους περίπου 5 κιλών και την κατέβασε με τρομακτική δύναμη στο κεφάλι της, στο αριστερό μάτι. Δεν σταμάτησε εκεί. Συνέχισε να τη χτυπάει άγρια στα βράχια της παραλίας, ξανά και ξανά, μέχρι να την αφήσει αναίσθητη και αιμόφυρτη. Με ψυχρή βιαιότητα, της έβγαλε τα ρούχα, τα πέταξε στη θάλασσα και τη βίασε ενώ ήταν αναίσθητη. Η πράξη του δεν ήταν μόνο βιασμός – ήταν μια κτηνώδης, βάναυση επίθεση που στόχευε στην εξαφάνιση κάθε ίχνους ζωής στο σώμα ενός παιδιού.
Η αγριότητα αυτή δεν περιορίστηκε στη στιγμή της επίθεσης. Ο Βακάς την εγκατέλειψε εκεί, μισόγυμνη και σε κρίσιμη κατάσταση, και προσπάθησε να διαφύγει σαν δειλός, εγκαταλείποντας το νησί. Τα τραύματα που προκάλεσε ήταν φρικτά: βαριές κακώσεις στον εγκέφαλο και τους πνεύμονες, που οδήγησαν σε μόνιμη αναπηρία. Από εκείνη τη μέρα, η Μυρτώ ζει καθηλωμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο, με πλήρη κινητική παράλυση στα κάτω άκρα, αφασία και καθημερινό Γολγοθά πόνου και αποκατάστασης. Η ζωή της μετατράπηκε σε μαρτύριο εξαιτίας της σαδιστικής βαρβαρότητας ενός ανθρώπου που δεν δίστασε να συνθλίψει το κρανίο μιας 15χρονης για να ικανοποιήσει τα πιο ταπεινά ένστικτά του.
Όταν συνελήφθη λίγες μέρες αργότερα στην Αθήνα μέσω DNA, ο Βακάς ομολόγησε τα εγκλήματά του με απόλυτη ηρεμία και ψυχραιμία, χωρίς ίχνος μεταμέλειας ή ανθρώπινου συναισθήματος. Περιέγραψε λεπτομερώς πώς χρησιμοποίησε την πέτρα, πώς τη χτύπησε και πώς προχώρησε στον βιασμό, σαν να μιλούσε για μια καθημερινή πράξη. Το δικαστήριο τον καταδίκασε σε ισόβια για ληστεία, 18 χρόνια για απόπειρα ανθρωποκτονίας, 18 χρόνια για βιασμό και επιπλέον ποινή, αλλά καμία ποινή δεν μπορεί να αναιρέσει την κτηνώδεια που διέπραξε.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, η Μυρτώ βρήκε μικρές στιγμές χαράς και αγκαλιά από τον ελληνικό αθλητισμό. Η ΑΕΚ και ο Ολυμπιακός την αγκάλιασαν θερμά, φιλοξενώντας την σε παιχνίδια του πρωταθλήματος στα γήπεδά τους. Εκεί, στο αναπηρικό της αμαξίδιο, το κορίτσι έλαμπε από χαρά, δείχνοντας ότι ακόμα και μέσα στον πόνο μπορεί να βρεθεί φως και ανθρώπινη ζεστασιά.
Μαζί με τη Μυρτώ, μια μητέρα που έγινε σύμβολο υπερφυσικής δύναμης και μια μικρή αδελφή που αναγκάστηκε να μεγαλώσει πρόωρα, συνεχίζουν να σηκώνουν αυτόν τον Σταυρό μακριά από τα φώτα, με αξιοπρέπεια. Η Μυρτώ, με το χαμόγελό της και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τη ζωή από το αμαξίδιο, διδάσκει σε όλους μας τι σημαίνει πραγματική δύναμη και αγάπη – σε αντίθεση με την απόλυτη βαρβαρότητα του δράστη της.
Σήμερα θυμόμαστε τον στίχο του Μάνου Ελευθερίου για «την χώρα των αθώων». Η Μυρτώ την ενσαρκώνει όπως λίγοι. Το ελάχιστο που οφείλουμε είναι να μην ξεχάσουμε ποτέ την αγριότητα που της στέρησε τη ζωή που της άξιζε και να συνεχίσουμε να στεκόμαστε δίπλα της και στην οικογένειά της. Με σεβασμό, με αγάπη και με την ευχή να μην υπάρξουν άλλα θύματα τέτοιας κτηνώδους βίας.
«Αρνούμαι να συμβιβαστώ με αυτό που ένα τέρας επέβαλε στη ζωή σου» – Συγκλονίζει η μητέρα της Μυρτώς, 14 χρόνια μετά τη φρίκη στην Πάρο
Η συγκινητική ανάρτηση της Μαρίας Κοτρώτσου για τον αδιάκοπο αγώνα της κόρης της, την καθημερινότητα με την αναπηρία και την οργή που παραμένει άσβεστη 14 χρόνια μετά τη βίαιη επίθεση που συγκλόνισε το πανελλήνιο.
Δεκατέσσερα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη νύχτα που σημάδεψε για πάντα τη ζωή της Μυρτώς Παπαδομιχελάκη και συγκλόνισε ολόκληρη την Ελλάδα. Η άγρια σεξουαλική επίθεση και ο άγριος ξυλοδαρμός που δέχθηκε τον Ιούλιο του 2012 στην Πάρο την άφησαν με βαριές και μόνιμες αναπηρίες, μετατρέποντας την καθημερινότητά της σε έναν αδιάκοπο αγώνα επιβίωσης και αποκατάστασης.
Με αφορμή τη συμπλήρωση 14 ετών από εκείνη τη μαύρη ημέρα, η μητέρα της, Μαρία Κοτρώτσου, προχώρησε σε μια βαθιά συγκινητική ανάρτηση, αποτυπώνοντας τον πόνο, την οργή αλλά και τη δύναμη με την οποία συνεχίζει να στέκεται δίπλα στην κόρη της.
«22 Ιουλίου 2012 – 22 Ιουλίου 2026. Δεκατέσσερα χρόνια. Πώς πέρασαν; Δεν το χωράει το μυαλό μου», γράφει στην αρχή του κειμένου της, περιγράφοντας πως κάθε ανάμνηση από εκείνες τις δραματικές στιγμές ξυπνά ξανά τον φόβο, την απόγνωση και την αγωνία που βίωσε η οικογένεια.
Με λόγια που συγκλονίζουν, εξηγεί πως η δική της ζωή έχει ταυτιστεί απόλυτα με εκείνη της Μυρτώς.
«Ξεγελάω τον εαυτό μου λέγοντάς του ότι η ζωή συνεχίζεται όταν σε βλέπω να γελάς. Αλλά όταν κοιτάω τους ανθρώπους γύρω μου ξέρω ότι για εσένα η ζωή είναι ακίνητη, καθηλωμένη στο αναπηρικό αμαξίδιο, σιωπηλή από ένα στόμα που δεν μιλά αλλά κραυγάζει. Και μαζί με εσένα και η δική μου ζωή, γιατί είμαστε ένα τώρα πια», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Η Μαρία Κοτρώτσου περιγράφει και τις καθημερινές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα άτομα με κινητική αναπηρία στην Ελλάδα, καταγγέλλοντας ότι η προσβασιμότητα εξακολουθεί να αποτελεί ζητούμενο και πως, ακόμη και σήμερα, τα αυτονόητα δικαιώματα εφαρμόζονται μόνο μετά από επίμονες διεκδικήσεις.
«Θα σπρώχνω με όλη τη δύναμή μου το καρότσι σου, θα σε σηκώνω όσο κι αν αυτό διαλύει τη μέση μου, για να σε πηγαίνω όπου υπάρχει πρόσβαση, ελπίζοντας να πάρεις λίγη χαρά», γράφει, τονίζοντας ότι θα συνεχίσει να παλεύει για ίσα δικαιώματα για όλους τους ανθρώπους με αναπηρία.
Ιδιαίτερα φορτισμένο είναι το σημείο όπου αναφέρεται στον άνθρωπο που κατέστρεψε τη ζωή της κόρης της, δηλώνοντας πως δεν πρόκειται ποτέ να αποδεχθεί αυτή την αδικία.
«Αρνούμαι να συμβιβαστώ με αυτό που ένα τέρας επέβαλε με το έτσι θέλω στη ζωή σου και στη ζωή μου», σημειώνει, εκφράζοντας την οργή που, όπως λέει, παραμένει ζωντανή όλα αυτά τα χρόνια.
Παρά τις δυσκολίες, η μητέρα της Μυρτώς δεν εγκαταλείπει την ελπίδα. Κλείνοντας την ανάρτησή της, στέλνει ένα μήνυμα αγάπης προς την κόρη της, εκφράζοντας την πίστη ότι η επιστήμη ίσως κάποια ημέρα δώσει νέες δυνατότητες.
«Εμείς θα περπατάμε μαζί, θα γελάμε μαζί και θα προσπαθήσουμε να χαιρόμαστε ό,τι μπορούμε… Και θα ελπίζουμε σε ένα μέλλον που η επιστήμη ίσως φέρει κάτι… Σ’ αγαπώ τόσο πολύ, Μυρτώ μου», καταλήγει.
Δεκατέσσερα χρόνια μετά τη φρικτή επίθεση που συγκλόνισε το πανελλήνιο, η ιστορία της Μυρτώς εξακολουθεί να αποτελεί μια ανοιχτή πληγή, αλλά και μια διαρκή υπενθύμιση της δύναμης μιας μητέρας που δεν σταμάτησε ούτε στιγμή να αγωνίζεται για την αξιοπρέπεια, την ποιότητα ζωής και το μέλλον του παιδιού της.
