Politica 89.8
Σε φάση οργάνωσης το νέο πολιτικό εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού – Όταν ο πόνος μετατρέπεται σε πολιτικό κεφάλαιο
Του Νίκου Τσιλιπουνιδάκη
Η ώρα που πολλοί είχαν προβλέψει φαίνεται πως έφτασε. Τα τρολ που πληρώνονται από ψευτοδημοσιογράφο για να δουλεύουν στο Χ (πρώην tweeter) για λογαριασμό του Κινήματος Δημοκρατιας μετράνε απώλειες. Ποιοι θα ακολουθήσουν τις προσταγές Φαραντουρη για υποστήριξη στην κ. Καρυστιανού;
Έρχεται το κόμμα Καρυστιανού
Η Μαρία Καρυστιανού, πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών, βρίσκεται –σύμφωνα με πληροφορίες– σε πλήρη κινητοποίηση για τη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα, με στόχο το κόμμα να είναι έτοιμο έως την άνοιξη, χρονική περίοδο που συμπίπτει με την έναρξη της δίκης για το τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα.
Το τελευταίο διάστημα πυκνώνουν οι επαφές της με πρόσωπα που πρωτοστάτησαν στις κινητοποιήσεις για τα Τέμπη, καθώς από αυτούς τους πυρήνες φαίνεται πως θα αναζητηθούν οι υποψήφιοι των ψηφοδελτίων. Παράλληλα, φέρεται να βρίσκεται σε επαφή με πανεπιστημιακούς, οι οποίοι θα κληθούν να διαμορφώσουν το πρόγραμμα του νέου κόμματος.
Η στρατηγική είναι σαφής: η πολιτική παρουσία να «κουμπώσει» χρονικά και επικοινωνιακά με τη δικαστική διαδικασία, ώστε οι παρεμβάσεις για κυβέρνηση και Δικαιοσύνη να αποκτήσουν θεσμικό πολιτικό πλαίσιο. Με αυτόν τον τρόπο, ο νέος φορέας φιλοδοξεί να ταυτιστεί με την έννοια της αντιπολίτευσης και να αποκτήσει εκλογική δυναμική, αξιοποιώντας το έντονο συναισθηματικό φορτίο της κοινωνίας.
Η ίδια, άλλωστε, δεν περιορίζεται πλέον αποκλειστικά στο θέμα των Τεμπών. Με αφορμή τα πρόσφατα προβλήματα στον αερολιμένα «Ελευθέριος Βενιζέλος», παρενέβη δημόσια προειδοποιώντας για κίνδυνο αντίστοιχης τραγωδίας στις αερομεταφορές, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι αγνοεί επιδεικτικά τους ειδικούς. Με φράσεις όπως «όταν η αδιαφορία συστηματοποιείται, τα δυστυχήματα γίνονται προδιαγεγραμμένα εγκλήματα», επιχειρεί να μεταφέρει το αφήγημα των Τεμπών σε ολόκληρο το φάσμα της δημόσιας διοίκησης.
Και εδώ ακριβώς ξεκινά ο πυρήνας της πολιτικής συζήτησης – και των ερωτημάτων που δεν μπορούν να μείνουν αναπάντητα.
Τα κρίσιμα ερωτήματα πίσω από το νέο κόμμα
Πρώτον: πώς θα επιβιώσει πολιτικά και οργανωτικά ένας νέος φορέας χωρίς σαφείς πόρους;
Ένα κόμμα απαιτεί χρηματοδότηση, δομές, προσωπικό και συνεχή παρουσία. Χωρίς κρατική επιχορήγηση και χωρίς εμφανή οικονομικά στηρίγματα, γεννάται εύλογα το ερώτημα αν υπάρχουν ήδη εξασφαλισμένοι μηχανισμοί χρηματοδότησης – και ποιοι είναι αυτοί; Μήπως προγραμματίζονται νέες συναυλίες;
Δεύτερον: ποιος γράφει τους πολιτικόυς λόγους; Κρίσιμο το ερώτημα αφού και η αρχαιολογοι την άφησαν μόνη στα ερείπια της διάλυσης του «Κυμματος».
Οι παρεμβάσεις της Μαρίας Καρυστιανού είναι πλέον απολύτως πολιτικές, με συγκεκριμένη ορολογία, δομή και στρατηγικό στόχο. Το ερώτημα δεν είναι αν έχει δικαίωμα να μιλά – αυτό είναι αυτονόητο. Το ερώτημα είναι ποιοι διαμορφώνουν το αφήγημα και ποιο επιτελείο βρίσκεται πίσω από τις τοποθετήσεις; Μήπως ψάχνει και το τρόπο να τους «παρουσιάσει» χωρίς να θυμώσει τους πολίτες;
Τρίτον: ποιοι θα στελεχώσουν τον φορέα και θα του δώσουν κοινοβουλευτική υπόσταση;
Ένα κόμμα δεν κρίνεται μόνο από τον επικεφαλής του. Κρίνεται από τα πρόσωπα που το πλαισιώνουν. Ποιοι θα είναι οι εκλεγμένοι που θα σταθούν δίπλα της ώστε να υπάρχει παρουσία στη Βουλή, ιδίως την περίοδο της δίκης για τα Τέμπη; Και ποια πολιτική διαδρομή κουβαλούν; Γιατί το ζητούμενο των σφουγγοκολαριων δίπλα της είναι να έχουν και Κοινοβουλευτική παρουσία ώστε να μπαίνει σε αντιπαράθεση με τους Κυβερνητικούς μέσα στη Βουλή. Επιθυμεί τη πόλωση μέσα στη Βουλή ώστε να έχει και τη δημοσιότητα. Κασσελακης; Κωνσταντοπουλου; Ο πρώτος έχει κ τον στρατό των τρολ για στήριξη στα σοσιαλ μίντια. Ποιοι θα της δώσουν πάτημα στο Κοινοβούλιο; Ενα σενάριο είναι οι βουλευτές που θα «τραβήξει» ο Φαραντουρης και θα στελεχώσουν το κόμμα της!
Τέταρτον: ποιοι θα είναι οι “επιστημονικοί σύμβουλοι”;
Ακούγονται ονόματα – από τον κ. Λακαφώση μέχρι τον κ. Καράσκο, τον κ. Παπαδάκη ή πανεπιστημιακούς του εξωτερικού. Αν ισχύουν τέτοιες συνεργασίες, τότε δεν μιλάμε απλώς για ένα κίνημα διαμαρτυρίας, αλλά για έναν οργανωμένο πολιτικό σχηματισμό με σαφή ιδεολογικό και τεχνοκρατικό πρόσημο που είχε σχεδιαστεί εδώ κ πολύ καιρό.
Πέμπτον: ποιος μπορεί να “μαζέψει” κόσμο;
Πέρα από τον κ. Φαραντούρη, ποια άλλα πρόσωπα έχουν την πολιτική επιρροή και τη δικτύωση για να μετατρέψουν τη συναισθηματική συμπάθεια σε ψήφο; Μήπως υπάρχουν πρόσωπα που δεν έχει εμφανίσει ακόμη η πρόχειρη πλέον «οργάνωση» κινήματος χωρίς στόχους και χωρίς σχέδιο!
Και τέλος, το πιο δύσκολο ερώτημα:
Πόση δόξα αντέχει ο πόνος;
Η τραγωδία των Τεμπών αφορά 57 ψυχές και μια κοινωνία που ζητά δικαιοσύνη. Όταν όμως ο πόνος μετατρέπεται σε πολιτικό όχημα, η γραμμή ανάμεσα στη διεκδίκηση και στην εκμετάλλευση γίνεται επικίνδυνα λεπτή. Η Μαρία Καρυστιανού δείχνει να επιθυμεί ρόλο παντού – στον δημόσιο λόγο, στην πολιτική αντιπαράθεση, στη θεσμική εκπροσώπηση. Το ερώτημα είναι αν αυτός ο ρόλος θα υπηρετεί τη μνήμη των θυμάτων ή αν τελικά θα τη μετατρέψει σε εργαλείο πολιτικής ανέλιξης.
Το εγχείρημα βρίσκεται ακόμη στα σπάργανα. Όμως οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα θα κρίνουν αν πρόκειται για μια αυθεντική πολιτική πρόταση ή για την πιο ωμή μετατροπή μιας εθνικής τραγωδίας σε πολιτικό προϊόν. Με αυτά δεν «πέφτει» ο Μητσοτάκης. Αλλα δεν της το λένε για να μη την στεναχωρήσουν…Άλλωστε πολλοί στεναχωρήθηκαν όταν υποστήριξε πως δεν φταίει το κράτος για το χαμό 124 ανθρώπων στο Μάτι. Αυτοι σίγουρα δεν θα τη ψηφίσουν αν φθάσει μέχρι τις εκλογές.
Η Μαρία Καρυστιανού καλείται να καταθέσει ολοκληρωμένες θέσεις για κρίσιμους τομείς όπως η οικονομία, η άμυνα, η εξωτερική πολιτική και η παιδεία, ιδιαίτερα στα πανεπιστήμια. Μέχρι σήμερα οι παρεμβάσεις της περιορίζονται σε καταγγελίες – αλλά κόμμα δεν οικοδομείται με άρνηση, αλλά με συγκεκριμένο πρόγραμμα.»
