Politica 89.8
Υπάτιος Πατμάνογλου: «Η πληγή δεν κλείνει, κρύβεται» – 9 χρόνια από το τροχαίο που πάγωσε την Ελλάδα
Του Νίκου Τσιλιπουνιδάκη
Εννέα χρόνια συμπληρώνονται αύριο 26/2 από το τροχαίο – σοκ που συγκλόνισε το πανελλήνιο και σημάδεψε για πάντα τη ζωή του Υπάτιος Πατμάνογλου.
Στις 26 Φεβρουαρίου 2017, στην Εθνική Οδό Αθηνών–Λαμίας, ένα δυστύχημα με πρωταγωνίστρια μία Porsche εξελίχθηκε σε ανείπωτη τραγωδία, στοιχίζοντας τη ζωή στη σύζυγό του και στον μόλις 3 ετών γιο τους.
Το τροχαίο προκάλεσε τότε σοκ στην κοινή γνώμη, όχι μόνο για τη σφοδρότητα της σύγκρουσης, αλλά και για τις ανθρώπινες απώλειες. Στο δυστύχημα έχασαν επίσης τη ζωή τους ο Γιώργος Βακάκης, γιος του ιδιοκτήτη της Jumbo, ο οποίος οδηγούσε το μοιραίο όχημα, καθώς και ο φίλος και συνοδηγός του, Ανδρέας Γεωργακόπουλος.
Για τον Υπάτιο Πατμάνογλου, η ημερομηνία αυτή παραμένει χαραγμένη ως «η χειρότερη μέρα» της ζωής του. Εννέα χρόνια μετά, με μια βαθιά προσωπική και συγκινητική ανάρτηση, μιλά για την απώλεια, τον σταυρό που κλήθηκε να σηκώσει, την πίστη που τον κράτησε όρθιο και το τραύμα που – όπως γράφει – δεν κλείνει, αλλά κρύβεται.
Στο μήνυμά του αναδεικνύει όχι μόνο τον προσωπικό του πόνο, αλλά και τη σκληρή πραγματικότητα για όσους μένουν πίσω. Παράλληλα, στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα για την οδική ασφάλεια, υπενθυμίζοντας πως «ο δρόμος δεν συγχωρεί» και πως «ένα δευτερόλεπτο αρκεί».
Ακολουθεί αυτούσια η ανάρτησή του:
«26 Φεβρουαρίου 2017
Η χειρότερη μέρα της ζωής μου.
Η μέρα που ένας πατέρας δεν θα έπρεπε ποτέ να ζήσει.
Η μέρα που ένας σύζυγος δεν θα έπρεπε ποτέ να αντικρίσει.
Η μέρα που κατάλαβα πως όλα μπορούν να τελειώσουν σε μια στιγμή.
Από εκείνη τη μέρα δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος.
Ποτέ δεν ξέρεις πόσο δυνατός είσαι, μέχρι να έρθει η στιγμή που η δύναμη θα είναι η μόνη επιλογή που θα έχεις.
Εύχομαι να μη χρειαστεί ποτέ να μάθετε πόση δύναμη κρύβετε μέσα σας.
Θα μπορούσα σήμερα να βρίσκομαι σε ένα ψυχιατρείο.
Θα μπορούσα να είμαι σε ένα κέντρο αποκατάστασης, παραπληγικός ή τετραπληγικός.
Θα μπορούσα να είμαι βαριά εγκαυματίας.
Θα μπορούσα να είμαι πολυτραυματίας.
Δεν έγινε τίποτα απ’ όλα αυτά.
Γι’ αυτό δοξάζω τον Θεό.
Όμως το τραύμα δεν είναι μόνο σωματικό, ειναι και πνευματικό.
Δεν είχα να διαχειριστώ μόνο το πένθος μου.
Είχα να διαχειριστώ και ένα μέρος του κόσμου, με τα αρνητικά του σχόλια.
Αυτή ήταν η δοκιμασία μου.
Αυτός ήταν ο σταυρός μου.
Δεν εγκατέλειψα.
Δεν άφησα ποτέ την πίστη μου.
Κι αυτό με κράτησε ζωντανό και πνευματικά όρθιο.
Η πραγματική αντοχή δεν φαίνεται στο σώμα, αλλά στην ψυχή.
Συνεχίζω.
Ζω.
Και κάθε δυσκολία με κάνει πιο δυνατό.
Η ζωή δεν είναι δεδομένη.
Ο δρόμος δεν συγχωρεί.
Ένα δευτερόλεπτο αρκεί.
Μην οδηγείτε σαν να έχετε δεύτερη ζωή.
Υ.Γ.
Αλί σε αυτούς που μένουν.
Γιατί αυτοί που έφυγαν είναι στον Παράδεισο.
Η κόλαση είναι εδώ.
Η πληγή δεν κλείνει. Κρύβεται».
