Politica 89.8
«Οκτώ παιδικές ζωές χωρίς σπίτι… μεγαλώνουν στο νοσοκομείο περιμένοντας το κράτος»
Του Νίκου Τσιλιπουνιδάκη
Οκτώ παιδιά ζουν μέσα σε ένα νοσοκομείο αυτό από μόνο του πρέπει να ξεσηκώσει τους πάντες. Οκτώ ανήλικα παιδιά, ηλικίας από 3 έως 13 ετών – πέντε κορίτσια και τρία αγόρια – ζουν εδώ και ημέρες μέσα στο Παιδιατρικό Τμήμα του Βενιζελείου Νοσοκομείου Ηρακλείου. Όχι γιατί νοσούν. Αλλά γιατί δεν υπάρχει πού αλλού να πάνε.
Πρόκειται για τα παιδιά μιας οικογένειας που συγκλόνισε το πανελλήνιο πριν από περίπου δύο μήνες, όταν οι γονείς τους καταδικάστηκαν και οδηγήθηκαν στη φυλακή για κακοποίηση ανηλίκων. Από τότε, η ζωή τους εξελίσσεται μέσα σε ένα διαρκές καθεστώς προσωρινότητας, μετακινήσεων και αβεβαιότητας, με το κράτος να αδυνατεί να τους εξασφαλίσει ένα σταθερό και ασφαλές πλαίσιο προστασίας.
Μετά τη φυλάκιση των γονέων, την ευθύνη ανέλαβε προσωρινά ο 60χρονος παππούς, ο οποίος είχε έρθει από την Κύπρο για να βοηθήσει. Ωστόσο, η κατάσταση ξέφυγε γρήγορα από κάθε έλεγχο. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο παππούς χτύπησε ένα από τα παιδιά, γεγονός που προκάλεσε άμεση παρέμβαση των Αρχών. Κατόπιν εισαγγελικής εντολής, τα οκτώ παιδιά μεταφέρθηκαν στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο, προκειμένου να τεθούν σε καθεστώς προστασίας.
Σήμερα, τα παιδιά φιλοξενούνται στο Παιδιατρικό Τμήμα. Σύμφωνα με πληροφορίες, είναι καλά στην υγεία τους, σε καλή γενική κατάσταση και λαμβάνουν φροντίδα. Από την πρώτη στιγμή, το ιατρικό, νοσηλευτικό και βοηθητικό προσωπικό βρίσκεται διαρκώς δίπλα τους, καλύπτοντας όχι μόνο τις βασικές τους ανάγκες, αλλά και το συναισθηματικό κενό που αφήνει η πλήρης απουσία οικογενειακού περιβάλλοντος.
Παράλληλα, η Κοινωνική Υπηρεσία του Νοσοκομείου, μόλις ενημερώθηκε, ενεργοποιήθηκε άμεσα και παρέχει στα παιδιά κάθε δυνατή φροντίδα και υποστήριξη, ενώ εμπλέκεται και ψυχολόγος για την ψυχολογική τους υποστήριξη. Οι εργαζόμενοι κάνουν ό,τι μπορούν. Και το κάνουν με αυταπάρνηση.
Όμως το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: μέχρι πότε;
Ένα νοσοκομείο δεν είναι σπίτι. Δεν είναι δομή παιδικής προστασίας. Δεν είναι χώρος όπου μπορούν να μεγαλώσουν οκτώ παιδιά που έχουν ήδη βιώσει κακοποίηση, εγκατάλειψη και διαδοχικές διαψεύσεις από τους ενήλικες γύρω τους. Η φιλοξενία τους στο Βενιζέλειο, όσο ανθρώπινη και αν είναι, αποτελεί λύση ανάγκης – όχι λύση ζωής.
Η υπόθεση αυτή αναδεικνύει με τον πιο ωμό τρόπο τη γύμνια των κοινωνικών δομών και την αδυναμία της πολιτείας να διαχειριστεί έγκαιρα και ουσιαστικά ακραίες περιπτώσεις παιδικής προστασίας. Παρά τις καταδίκες, τις εισαγγελικές παρεμβάσεις και τις επανειλημμένες καταγγελίες, οκτώ παιδιά παραμένουν χωρίς ξεκάθαρο σχέδιο για την επόμενη μέρα.
Σήμερα βρίσκονται σε ένα νοσοκομείο. Αύριο πού;
Η τύχη τους δεν μπορεί να εξαρτάται από την καλή θέληση εξαντλημένων νοσηλευτών και κοινωνικών λειτουργών. Απαιτείται άμεση, κεντρική λύση. Με ευθύνη, συντονισμό και πολιτική βούληση. Γιατί αν αυτά τα παιδιά δεν προστατευθούν τώρα, σε αυτή την ευαίσθητη ηλικία, το κόστος θα είναι ανεπανόρθωτο.
Οκτώ παιδιά περιμένουν. Και κάθε μέρα που περνά, η σιωπή της πολιτείας βαραίνει περισσότερο από οποιαδήποτε καταδίκη.
