Politica 89.8
Αποκαλύψεις – «φωτιά» από την Πρόεδρο Φιλιππινέζων: «Έτσι λειτουργεί το κύκλωμα στην Κρήτη για “εισαγωγή” εργαζομένων με 4.000 ευρώ το κεφάλι από πρακτορεία»
Ένα οργανωμένο δίκτυο διαμεσολάβησης μεταξύ Ελλάδας και Φιλιππίνων, μέσα από το οποίο αλλοδαποί εργαζόμενοι καταγγέλλεται ότι αναγκάζονται να πληρώνουν έως και 4.000 ευρώ για να εξασφαλίσουν μια θέση εργασίας στην Κρήτη, περιέγραψε με συγκεκριμένα παραδείγματα η πρόεδρος του Ελληνοφιλιππινέζικου Σωματείου Ελλάδος Σ.Ο.Φ.Ο.Ι., Λεονίλ Σιλβόσα Βενιάλ, μιλώντας στον Politica 89.8 και στον Χρήστο Κώνστα, στην εκπομπή «Καθαρά Πολιτικά».
Οι αποκαλύψεις της δεν περιορίστηκαν στις υπέρογκες χρεώσεις των πρακτορείων. Η ίδια μίλησε για εργαζομένους που καταβάλλουν χιλιάδες ευρώ προτού φτάσουν στην Ελλάδα, για συνεργασίες γραφείων στις δύο χώρες, για μισθούς που εμφανίζονται διαφορετικοί από εκείνους που είχαν συμφωνηθεί, για ανθρώπους που αναγκάζονται να δανειστούν προκειμένου να εργαστούν και για σοβαρά προβλήματα με τις άδειες διαμονής τους.
Η καταγγελία που προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη αίσθηση αφορά τις συνθήκες διαβίωσης: σύμφωνα με την πρόεδρο του Σωματείου, υπάρχουν περιπτώσεις στην Κρήτη όπου 16 Φιλιππινέζοι εργαζόμενοι διαμένουν στον ίδιο χώρο, παρά το γεγονός ότι η στέγασή τους είχε συμφωνηθεί με τον εργοδότη.
Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η αναφορά της σε εργαζομένους που έχουν φτάσει στην Ελλάδα από το 2025 και εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν εκκρεμότητες με τα έγγραφα διαμονής τους, ενώ, όπως καταγγέλλει, σε ορισμένες περιπτώσεις η διεκπεραίωση των δικαιολογητικών συνδέεται με την εξόφληση χρημάτων προς τους διαμεσολαβητές.
Στη διάρκεια της συνέντευξης, ο Χρήστος Κώνστας έθεσε επανειλημμένα το ζήτημα της ευθύνης των αρμόδιων ελληνικών και φιλιππινέζικων αρχών, αναδεικνύοντας το παράδοξο μιας θεσμοθετημένης διαδικασίας μετάκλησης εργαζομένων, δίπλα στην οποία, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, λειτουργεί ένα ιδιαίτερα δαπανηρό σύστημα ιδιωτικής διαμεσολάβησης.
Η Λεονίλ Σιλβόσα Βενιάλ ζήτησε αλλαγές στο σύστημα μετάκλησης, απευθείας πρόσβαση των εργαζομένων στις νόμιμες διαδικασίες, προστασία από την εργασιακή εκμετάλλευση και άμεση αντιμετώπιση των προβλημάτων με τις άδειες διαμονής.
«Έχουμε 250 μέλη και όλοι έχουν περάσει αυτή τη διαδικασία»-Οι μαρτυρίες που έφτασαν στο Σωματείο
Η πρόεδρος του Σ.Ο.Φ.Ο.Ι., του Ελληνοφιλιππινέζικου Σωματείου Ελλάδος, εξήγησε ότι η οργάνωση έχει πρόσφατα ολοκληρώσει τις διαδικασίες αναγνώρισης του καταστατικού της και έχει αρχίσει να συγκεντρώνει τις μαρτυρίες των συμπατριωτών της.
«Εμείς από τον Αύγουστο έχουμε κάνει εγγραφή για τα παιδιά που θέλουν να γίνουν μέλη του δικού μας Σωματείου και έχουμε φτάσει στα 250. Και αυτά τα παιδιά προσωπικά έχουν περάσει όλα αυτά που έχουν περάσει εδώ στην Ελλάδα», ανέφερε.
Σύμφωνα με την ίδια, το οικονομικό βάρος μεταφέρεται στους εργαζομένους, παρότι, όπως υποστήριξε, κανονικά θα έπρεπε να αναλαμβάνεται από τους εργοδότες.
«Έχουν πληρώσει πολλά λεφτά για να μπορούν να έρθουν εδώ, σε πρακτορεία και διαφορετικούς ανθρώπους. Έχουμε μεγάλο θέμα, γιατί κανονικά, όπως γράφει ο νόμος, όλα τα έξοδα πρέπει να τα πληρώσει ο εργοδότης που θέλει άτομα για να δουλέψουν στη δική του επιχείρηση. Όμως στην πραγματικότητα δεν είναι αυτό που συμβαίνει. Μέχρι και τα αεροπορικά εισιτήρια τα πληρώνει ο Φιλιππινέζος που θέλει να δουλέψει».
Η Λεονίλ Σιλβόσα Βενιάλ συνέκρινε τη σημερινή κατάσταση με τη διαδικασία που είχε ακολουθήσει η ίδια όταν ήρθε στην Ελλάδα.
«Νομίζω πρέπει να γίνει αλλαγή στο σύστημα μετάκλησης, γιατί κι εγώ μαζί με άλλα παιδιά που είχαμε έρθει εδώ από το 2000 δεν είχαμε τέτοιο θέμα. Δηλαδή, ένας εργοδότης που γνωρίζαμε έκανε αίτηση και μετά μας ενημέρωνε ότι η απόφαση είχε βγει και έπρεπε να πάρουμε τηλέφωνο στην ελληνική πρεσβεία στις Φιλιππίνες. Μετά κλείναμε το ραντεβού και κάναμε τις εξετάσεις για να είμαστε υγιείς και να έρθουμε να δουλέψουμε».
Η σύγκριση αυτή αναδεικνύει ένα από τα βασικά ερωτήματα της υπόθεσης: γιατί μια διαδικασία που παλαιότερα μπορούσε, σύμφωνα με τη μαρτυρία της, να ολοκληρωθεί χωρίς την υποχρεωτική μεσολάβηση ιδιωτικών γραφείων, σήμερα εμφανίζεται για πολλούς ενδιαφερομένους ως εξαιρετικά δύσκολη χωρίς πρακτορεία;
«Τα πρακτορεία στην Ελλάδα συνεργάζονται με πρακτορεία στις Φιλιππίνες»-Πώς περιγράφει τη διαδρομή των χρημάτων
Στο επίκεντρο της συνέντευξης βρέθηκε ο μηχανισμός μέσα από τον οποίο εργαζόμενοι από τις Φιλιππίνες φτάνουν σε επιχειρήσεις της Κρήτης.
Ο Χρήστος Κώνστας περιέγραψε τη νόμιμη διαδικασία και έθεσε το ερώτημα γιατί ένας εργαζόμενος, αντί να επιβαρυνθεί με τα προβλεπόμενα διοικητικά έξοδα, καταλήγει να πληρώνει 3.000 ή 4.000 ευρώ σε ιδιωτικά γραφεία.
Η πρόεδρος του Σωματείου απέδωσε το πρόβλημα πρωτίστως στην έλλειψη απευθείας πρόσβασης των ενδιαφερομένων στις διαθέσιμες θέσεις εργασίας.
«Επειδή πρώτα δεν γνωρίζουν ποιοι είναι οι εργοδότες που θέλουν άτομα, οπότε αναγκαστικά πρέπει να ακολουθούν τα πρακτορεία που έχουμε στην Ελλάδα».
Στη συνέχεια περιέγραψε τον τρόπο συνεργασίας των γραφείων στις δύο χώρες.
«Αυτό που γίνεται είναι ότι τα πρακτορεία που έχουμε στην Ελλάδα συνεργάζονται με τα πρακτορεία που είναι στις Φιλιππίνες. Και ο κάθε Φιλιππινέζος που θέλει να έρθει εδώ πρέπει να ακολουθεί ό,τι του λένε στο γραφείο στις Φιλιππίνες και μετά τα κανονίζουν αυτοί μεταξύ τους».
Στο ερώτημα εάν τα χρήματα καταλήγουν στα πρακτορεία, απάντησε καταφατικά.
Η ίδια προχώρησε ακόμη περισσότερο, αναφέροντας ότι ανάμεσα στους βασικούς διαμεσολαβητές μπορεί να παρεμβάλλονται και άλλα πρόσωπα που αυξάνουν το συνολικό κόστος για τον εργαζόμενο.
«Μπορεί και ο Φιλιππινέζος που είναι στη μέση να έχει βάλει και παραπάνω ποσό για να το πάρει κι αυτός ή αυτή. Ξέρω, για παράδειγμα, ένα άτομο που δεν έχει ανάγκη πια να δουλεύει στην Ελλάδα, έχει κάτσει ήδη στις Φιλιππίνες και μόνο στέλνει άτομα εδώ στην Ελλάδα ή στην Κρήτη, για παράδειγμα».
Όταν ο Χρήστος Κώνστας παρατήρησε ότι με αυτόν τον τρόπο ένας διαμεσολαβητής μπορεί να κερδίζει περισσότερα χρήματα στέλνοντας εργαζομένους στην Ελλάδα παρά εργαζόμενος ο ίδιος, η πρόεδρος συμφώνησε.
Η εικόνα που προκύπτει από την περιγραφή της είναι εκείνη μιας αλυσίδας ιδιωτικής διαμεσολάβησης, στην οποία κάθε πρόσθετος κρίκος ενδέχεται να αυξάνει την τελική επιβάρυνση του εργαζομένου.
Οι καταγγελίες αυτές, εφόσον τεκμηριωθούν, εγείρουν σοβαρά ερωτήματα για τις χρεώσεις, τη νομιμότητα των αμοιβών, την έκδοση παραστατικών και την εποπτεία των εμπλεκόμενων εταιρειών.
«Να γίνεται απευθείας η πρόσληψη»-Τα ερωτήματα για τις πρεσβείες και τις καθυστερήσεις
Ένα από τα πλέον κρίσιμα σημεία της συζήτησης αφορούσε τον ρόλο των διπλωματικών αρχών και τις διαδικασίες που ακολουθούνται για την έκδοση των απαραίτητων εγγράφων.
Ο Χρήστος Κώνστας έθεσε ευθέως το ερώτημα πώς είναι δυνατόν να υπάρχει μια θεσμοθετημένη διαδικασία μετάκλησης και, την ίδια στιγμή, εργαζόμενοι να καταβάλλουν χιλιάδες ευρώ για να εξασφαλίσουν την πρόσβασή τους σε αυτήν.
Ειδικότερα, έθεσε το ζήτημα της πιθανής διασύνδεσης των πρακτορείων με τις αρμόδιες υπηρεσίες, ζητώντας να διευκρινιστεί εάν έχουν γίνει παρεμβάσεις προς το Υπουργείο Εξωτερικών.
Η Λεονίλ Σιλβόσα Βενιάλ ήταν προσεκτική ως προς την απόδοση ευθυνών σε συγκεκριμένα πρόσωπα ή υπηρεσίες.
«Εγώ, χωρίς αποδείξεις, για παράδειγμα, δεν μπορώ να πω κάτι για το τι κάνει η ελληνική πρεσβεία ή η δική μας πρεσβεία», ξεκαθάρισε.
Στη συνέχεια εξήγησε ότι το Σωματείο βρίσκεται ακόμη στα πρώτα στάδια της λειτουργίας του και δεν έχει προλάβει να διερευνήσει όλες τις πτυχές της υπόθεσης.
Ωστόσο, παρουσίασε την πρόταση που θεωρεί αναγκαία για την αντιμετώπιση του προβλήματος.
«Εμείς από την πλευρά μας […] θέλουμε, όπως έχουμε κάνει εμείς προσωπικά για να μπορούμε να έρθουμε στην Ελλάδα, η πρόσληψη Φιλιππινέζων να γίνεται απευθείας μέσω του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου, με υπουργικές αποφάσεις που θα αποστέλλονται μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στην ελληνική πρεσβεία στις Φιλιππίνες».
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στις καθυστερήσεις που, όπως υποστήριξε, προκαλούνται από την πρόσθετη διακίνηση των εγγράφων.
«Μόλις πάρουν την απόφαση, λέει το πρακτορείο ότι πρέπει πρώτα αυτή η απόφαση να περάσει στην πρεσβεία των Φιλιππίνων εδώ στην Αθήνα. Και εκεί έχουμε το θέμα, γιατί κρατάει τρεις μήνες περίπου για να μπορούν πάλι να στείλουν τα χαρτιά στις Φιλιππίνες και μετά τότε θα κάνουν ραντεβού».
Σύμφωνα με την ίδια, η απλούστευση της διαδικασίας θα μπορούσε να περιορίσει σημαντικά τις καθυστερήσεις και την εξάρτηση των εργαζομένων από τους διαμεσολαβητές.
«Μόλις θα βγει η απόφαση από το υπουργείο, μπορούν να κάνουν ραντεβού στις Φιλιππίνες, στην πρεσβεία της Ελλάδας, και μετά θα αγοράσει εισιτήριο ο εργοδότης και τελειώνει το θέμα».
Η πρόεδρος αναφέρθηκε επίσης σε επικοινωνία της με εκπρόσωπο γραφείου εύρεσης προσωπικού, μεταφέροντας ότι της επισημάνθηκαν προβλήματα που συνδέονται με διαδικασίες πιστοποίησης και πρόσθετες απαιτήσεις για τη μετάκληση εργαζομένων από τις Φιλιππίνες.
Κατά την περιγραφή της, η ίδια ενημερώθηκε ότι αντίστοιχες δυσκολίες δεν παρουσιάζονται με τον ίδιο τρόπο στις διαδικασίες πρόσληψης εργαζομένων από άλλες χώρες, όπως η Ινδία και το Νεπάλ.
Το συγκεκριμένο ζήτημα αναδεικνύει την ανάγκη επίσημης αποσαφήνισης των απαιτήσεων που ισχύουν για τις εταιρείες διαμεσολάβησης, αλλά και των αρμοδιοτήτων των ελληνικών και φιλιππινέζικων αρχών.
«Συμφωνούν για 1.000 ευρώ και τελικά παίρνουν 600 ή 800»-Η εκμετάλλευση συνεχίζεται και μετά την άφιξη
Οι καταγγελίες της προέδρου του Σωματείου δεν περιορίστηκαν στο οικονομικό κόστος της μετάκλησης.
Όπως υποστήριξε, ακόμη και όταν οι εργαζόμενοι καταφέρουν να φτάσουν στην Ελλάδα, δεν είναι δεδομένο ότι θα τηρηθούν οι όροι εργασίας που είχαν συμφωνηθεί.
«Το κρίσιμο είναι ότι, ναι, έχουν πληρώσει τόσα πολλά λεφτά και πέρασαν τόσες διαδικασίες. Όταν φτάσουν στην Ελλάδα, δεν υπάρχει όμως προστασία. Όταν μιλάμε για μισθό, έχουν πάρει μισθό που τον έχουν συμφωνήσει το πρακτορείο με τον εργοδότη, με τον ιδιοκτήτη, τον διευθυντή του ξενοδοχείου».
Στη συνέχεια ανέφερε χαρακτηριστικά παραδείγματα διαφορών ανάμεσα στις προσδοκώμενες και τις πραγματικές αποδοχές.
«Έχετε συμφωνήσει έναν μισθό, για παράδειγμα 1.000 ευρώ τον μήνα, και όταν φτάνουν οι εργαζόμενοι εδώ πέρα τους λένε ότι δεν είναι 1.000 ευρώ, ο μισθός είναι 600 ευρώ».
Στην ερώτηση για το ύψος των πραγματικών αμοιβών, προσδιόρισε ποσά της τάξης των «600-800» ευρώ.
Η καταγγελία αυτή αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα εάν συνυπολογιστεί ότι πολλοί από τους εργαζομένους έχουν ήδη επιβαρυνθεί με χιλιάδες ευρώ πριν ξεκινήσουν την εργασία τους.
Ένας άνθρωπος που έχει δανειστεί για να πληρώσει πρακτορεία, εισιτήρια και διαδικαστικά έξοδα βρίσκεται σε εξαιρετικά δυσμενή θέση εάν, όταν φτάσει στον προορισμό του, διαπιστώσει ότι οι αποδοχές του είναι χαμηλότερες από εκείνες που περίμενε.
Η πρόεδρος περιέγραψε ακριβώς αυτή τη σχέση οικονομικής εξάρτησης, ζητώντας αποτελεσματική προστασία των εργαζομένων και έλεγχο των συμφωνιών που συνάπτονται πριν από την άφιξή τους στην Ελλάδα.
«Πλήρωσαν 12.000 ευρώ για να έρθουν στην Κρήτη»
Μία από τις σοβαρότερες αποκαλύψεις της συνέντευξης αφορούσε περίπτωση που, σύμφωνα με την πρόεδρο του Σωματείου, είχε γνωστοποιηθεί με ηλεκτρονικό μήνυμα ήδη από το 2023.
Η ίδια ανέφερε ότι εργαζόμενοι είχαν καταγγείλει πως κατέβαλαν ένα εξαιρετικά υψηλό ποσό προκειμένου να φτάσουν στην Κρήτη.
«Είχαμε παραλάβει ένα email το 2023, τότε που άρχισε η μετάκληση από τρίτες χώρες. Μας έστειλαν ότι […] πληρώσαμε 12.000 ευρώ για να μπορούμε να έρθουμε στην Κρήτη».
Η συγκεκριμένη αναφορά υπερβαίνει κατά πολύ τα ποσά των 3.000 και 4.000 ευρώ που κυριάρχησαν στη συζήτηση.
Παρότι από τη συνέντευξη δεν προκύπτει αναλυτική κατανομή του ποσού ούτε ο ακριβής αριθμός των εργαζομένων στους οποίους αντιστοιχούσε, η καταγγελία αναδεικνύει την ανάγκη να εξεταστούν τα σχετικά στοιχεία και οι συναλλαγές.
Η πρόεδρος υπογράμμισε ότι οι άνθρωποι αυτοί αντιμετώπισαν επιπλέον προβλήματα εξαιτίας της περιορισμένης διάρκειας της εποχικής απασχόλησης.
Όπως εξήγησε, ορισμένοι έφτασαν στην Ελλάδα τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο, με αποτέλεσμα να έχουν στη διάθεσή τους ελάχιστους μήνες εργασίας για να αποσβέσουν τα χρήματα που είχαν ήδη καταβάλει.
«Ειδικά το 2023 είχαν έρθει Ιούλιο, Αύγουστο, οπότε τα παιδιά αυτά δεν έχουν δουλέψει αρκετούς μήνες για να μπορούν να μαζέψουν λεφτά, για να πάρουν πίσω τα λεφτά που είχαν πληρώσει».
Πρόκειται για μια οικονομική παγίδα που, σύμφωνα με τις καταγγελίες, μπορεί να μετατρέπει την εργασία στο εξωτερικό από ευκαιρία βελτίωσης της ζωής σε μια διαρκή προσπάθεια αποπληρωμής χρεών.
«Ανακυκλώνονται οι εργαζόμενοι και τα χιλιάρικα»-Το πρόβλημα της εποχικής εργασίας
Ιδιαίτερη διάσταση έδωσε η Λεονίλ Σιλβόσα Βενιάλ στις συνέπειες του ισχύοντος καθεστώτος εποχικής εργασίας.
Σύμφωνα με την περιγραφή της, εργαζόμενοι που έχουν πληρώσει σημαντικά ποσά για να φτάσουν στην Ελλάδα υποχρεώνονται να επιστρέψουν στη χώρα τους μετά τη λήξη της προβλεπόμενης περιόδου απασχόλησης, ενώ ενδέχεται να αντιμετωπίσουν εκ νέου οικονομικές επιβαρύνσεις εάν θελήσουν να επιστρέψουν.
Ο Χρήστος Κώνστας επισήμανε ότι αυτή η διαδικασία μπορεί να δημιουργεί έναν διαρκή κύκλο νέων μετακλήσεων και νέων εισπράξεων για τους μεσάζοντες.
Η πρόεδρος συμφώνησε με την ανάγκη να εξεταστεί αυτό το πρόβλημα και έθεσε το ζήτημα των μελλοντικών αναγκών της κρητικής οικονομίας.
«Το 2028, όταν ανοίγει το αεροδρόμιο, δεν θα έχει πιο πολλή ανάγκη η Κρήτη, για παράδειγμα; Δηλαδή, δεν είναι, νομίζω, σωστό και δεν είναι δίκαιο για τα παιδιά από τις Φιλιππίνες να μην μπορούν να κάνουν ανανέωση μετά».
Η ίδια εξέφρασε την ανησυχία ότι ορισμένοι εργαζόμενοι μπορεί να αντιμετωπίσουν προβλήματα με τη συνέχιση ή ανανέωση του καθεστώτος διαμονής τους.
Οι επισημάνσεις της αφορούν όχι μόνο την προστασία των εργαζομένων, αλλά και τη δυνατότητα των επιχειρήσεων της Κρήτης να διατηρούν προσωπικό που έχει ήδη αποκτήσει εμπειρία και έχει ενταχθεί στην τοπική αγορά εργασίας.
«Δεκαέξι Φιλιππινέζοι μέσα σε ένα δωμάτιο»-Η καταγγελία για τις συνθήκες διαβίωσης
Στο τελευταίο μέρος της συνέντευξης, η πρόεδρος του Ελληνοφιλιππινέζικου Σωματείου προχώρησε σε μία ακόμη ιδιαίτερα σοβαρή καταγγελία.
Περιέγραψε περίπτωση στην Κρήτη όπου, όπως υποστήριξε, 16 Φιλιππινέζοι εργαζόμενοι διαμένουν στον ίδιο χώρο.
«Να σας δώσω ένα παράδειγμα. Ακριβώς εδώ στην Κρήτη μένουν, για παράδειγμα, 16 Φιλιππινέζοι μέσα σε ένα δωμάτιο. Είναι δυνατόν αυτό;».
Σύμφωνα με την ίδια, οι εργαζόμενοι είχαν έρθει στην Ελλάδα για να εργαστούν σε επιχείρηση, με συμφωνημένη την παροχή στέγης.
«Ο εργοδότης στον οποίο δουλεύουν τους έχει συμφωνήσει και για τη διαμονή τους, τη στέγη τους, αλλά δεν τους είπε κανείς ότι θα μένουν στο ίδιο σπίτι 16 άτομα».
Η πρόεδρος επέμεινε ότι οι συνθήκες αυτές δεν ανταποκρίνονται σε μια αξιοπρεπή διαβίωση.
«Έπρεπε να υπάρχουν τρία μόνο άτομα σε ένα δωμάτιο», ανέφερε, περιγράφοντας το επίπεδο στέγασης που θεωρεί αποδεκτό.
Η καταγγελία αυτή θέτει συγκεκριμένα ερωτήματα για τις συνθήκες φιλοξενίας των μετακλητών εργαζομένων, τις υποχρεώσεις των εργοδοτών και την αποτελεσματικότητα των ελέγχων.
Η ίδια διευκρίνισε ότι τα προβλήματα δεν περιορίζονται στις ξενοδοχειακές επιχειρήσεις.
Όταν ο Χρήστος Κώνστας τη ρώτησε εάν οι περιπτώσεις αυτές αφορούν κυρίως εργαζομένους σε ξενοδοχεία, απάντησε ότι υπάρχουν Φιλιππινέζοι και σε αγροκτήματα και θερμοκήπια.
Έτσι, η υπόθεση αποκτά ευρύτερη διάσταση, καθώς αφορά διαφορετικούς κλάδους της κρητικής οικονομίας, από τον τουρισμό μέχρι την αγροτική παραγωγή.
«Έχουν περάσει έναν χρόνο και δεν έχει γίνει ούτε αίτηση»-Οι άδειες διαμονής ως μέσο πίεσης
Ιδιαίτερα ανησυχητική ήταν η αναφορά της προέδρου στις καθυστερήσεις για την έκδοση αδειών διαμονής.
Σύμφωνα με την καταγγελία της, υπάρχουν εργαζόμενοι που έχουν φτάσει στην Ελλάδα εδώ και περίπου έναν χρόνο, χωρίς να έχει προχωρήσει ουσιαστικά η διαδικασία για τα έγγραφά τους.
«Αυτό που ζητάμε είναι τα χαρτιά τους, οι άδειες διαμονής, να βγουν όπως πρέπει. Δηλαδή εμείς τότε, μόλις φτάναμε στην Ελλάδα, τι κάναμε; Ξεκινούσαμε μια μέρα μετά να τρέχουμε για άλλα χαρτιά. Δηλαδή να το τρέξουμε κατευθείαν για να βγει μετά η άδεια διαμονής».
Στη συνέχεια περιέγραψε την κατάσταση που, όπως υποστήριξε, αντιμετωπίζουν σήμερα ορισμένοι συμπατριώτες της.
«Τα παιδιά τώρα έχουν περάσει έναν χρόνο και ακόμα, να το κοιτάξεις online, δεν έχουν καν κάνει αίτηση. Το πρακτορείο, δεν ξέρω ποιος είναι πίσω. Τα παιδιά αυτά δεν ξέρουν τι να κάνουν, έχουν άγχος».
Η καταγγελία έγινε ακόμη σοβαρότερη όταν η πρόεδρος συνέδεσε την καθυστέρηση με τις οικονομικές απαιτήσεις που φέρονται να προβάλλονται προς τους εργαζομένους.
«Όταν δεν έχεις πληρώσει, για παράδειγμα, όλο το ποσό που είχαν συμφωνήσει μεταξύ τους, δεν τους τρέχουν τα χαρτιά και τους αναγκάζουν να κάνουν ό,τι θέλουν».
Εάν η συγκεκριμένη καταγγελία επιβεβαιωθεί, τότε δεν πρόκειται απλώς για γραφειοκρατική καθυστέρηση.
Προκύπτει το ενδεχόμενο η εξάρτηση των εργαζομένων από τους διαμεσολαβητές να επεκτείνεται και στη διαχείριση των εγγράφων διαμονής τους, περιορίζοντας ουσιαστικά τη δυνατότητά τους να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους.
«Να αλλάξει το σύστημα μετάκλησης»-Τι ζητά το Ελληνοφιλιππινέζικο Σωματείο
Η Λεονίλ Σιλβόσα Βενιάλ ξεκαθάρισε ότι προτεραιότητα του Σωματείου είναι η ουσιαστική προστασία των εργαζομένων και η αντιμετώπιση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν.
«Επειδή είμαστε σωματείο Φιλιππινέζων, έχουμε εστιάσει να βοηθήσουμε τα παιδιά», ανέφερε, εξηγώντας ότι ο στόχος δεν είναι απλώς η δημοσιοποίηση των καταγγελιών.
Η ίδια ζήτησε αλλαγές στη νομοθεσία και στις διαδικασίες που αφορούν τους εποχικούς εργαζομένους.
«Αυτό που θέλουμε είναι να αλλάξουν οι νόμοι για τους εποχιακούς εργαζομένους και μετά η μετάκληση, το σύστημα, να το κοιτάξουν καλά».
Παράλληλα, έθεσε το ζήτημα της έκδοσης αποδείξεων από τα πρακτορεία και της διαφάνειας στις οικονομικές συναλλαγές.
Ακούστε εδώ:
