Politica 89.8
Νέα ΚΑΠ: Οι προκλήσεις για τον Πρωτογενή Τομέα στην Κρήτη και οι στρεβλώσεις της αγοράς – Στ.Τζεδάκης: «Έχουμε έναν παραγωγό και έναν καταναλωτή που πληρώνει το μάρμαρο και κάποιους μεσάζοντες που αισχροκερδούν»
Έναρξη ενός κρίσιμου διαλόγου για το μέλλον της αγροτικής παραγωγής και ιδιαίτερα της κτηνοτροφίας σηματοδοτεί η πρωτοβουλία της Περιφέρειας Κρήτης να ανοίξει δημόσια διαβούλευση για τη νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική 2028–2034. Ο Αντιπεριφερειάρχης Πρωτογενούς Τομέα, Σταύρος Τζεδάκης, μιλάει στην εκπομπή “Όμορφη Μέρα” με τον Νίκο Αγγελάκη και περιγράφει μια πραγματικότητα ασφυκτική για παραγωγούς και μεταποιητές, αλλά και την ανάγκη για ουσιαστικές παρεμβάσεις.
Όπως επισημαίνει, «είμαστε σε ένα σημείο καμπής για τον πρωτογενή τομέα», τονίζοντας ότι οι αποφάσεις που θα ληφθούν τώρα θα καθορίσουν τη βιωσιμότητα των παραγωγών τα επόμενα χρόνια. Στο επίκεντρο της συζήτησης βρίσκεται η ενίσχυση της κτηνοτροφίας, με τον ίδιο να υπογραμμίζει πως στόχος είναι «να δούμε τη βιωσιμότητα του κτηνοτροφικού τομέα και τις ιδιαιτερότητες της παραγωγής στις νησιωτικές περιοχές».
Ο κ. Τζεδάκης περιγράφει μια στρεβλή αγορά, όπου –όπως λέει– «έχουμε έναν παραγωγό και έναν καταναλωτή που πληρώνει το μάρμαρο και κάποιους μεσάζοντες που αισχροκερδούν». Παράλληλα, αναδεικνύει το πρόβλημα των «ελληνοποιήσεων», που –όπως τονίζει– απαξιώνουν τα τοπικά προϊόντα και πιέζουν ακόμη περισσότερο τους παραγωγούς.
Ο ίδιος σημειώνει ότι η Περιφέρεια επιχειρεί να απαντήσει σε αυτά τα ζητήματα μέσα από ομάδες εργασίας με τη συμμετοχή παραγωγών, συνεταιρισμών και επιστημονικών φορέων, με στόχο την κατάθεση ολοκληρωμένων προτάσεων για τη νέα ΚΑΠ. Δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην ανάγκη ενίσχυσης της αλυσίδας αξίας, υποστηρίζοντας ότι μόνο μέσω πιστοποιημένων και τυποποιημένων προϊόντων μπορεί να προκύψει πραγματική υπεραξία για τον παραγωγό.
Ξεχωρίζει επίσης η αναφορά του στην ανάγκη διαφοροποίησης των πολιτικών, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Δεν μπορείς να αντιμετωπίζεις το ίδιο τις νησιωτικές και ορεινές περιοχές με τις πεδινές». Υπογραμμίζει ότι το αυξημένο κόστος παραγωγής στα νησιά απαιτεί ειδική μεταχείριση και στοχευμένες ενισχύσεις.
