Χρήστος Πολίτης: Από μια φτωχογειτονιά του Ηρακλείου στο πάνθεον του Ελλήνων ηθοποιών

Βγαλμένος από μια «φτωχογειτονιά, υπερήφανη», την Ξύλινη Ντάμπια του Ηρακλείου, ήταν ο Χρήστος Πολίτης και κουβαλούσε από παιδί τη σφραγίδα της εργατιάς και του μόχθου, αλλά και την αύρα ενός σταρ. Αυτό επισημαίνει ο Ηρακλειώτης, Μανώλης Ζευγαδάκης, μιλώντας στη εκπομπή “Όμορφη Μέρα” με τον Νίκο Αγγελάκη. «Μικρά σπιτάκια, ίσα ίσα για να ζουν εκεί αυτοί οι άνθρωποι», σημειώνει, και εκεί γεννήθηκε το 1942 και εκεί πρώτος ο δάσκαλός του τού είπε: «Χρήστο παιδί μου, εσύ πρέπει να γίνεις ηθοποιός».
Στην αφήγηση ξετυλίγεται η πορεία ενός λαϊκού ειδώλου: Από τη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και τις πρώτες ταινίες, μέχρι τη μεγάλη απήχηση του ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του ’60. Μαζί και η ανθρώπινη πλευρά του: Η απώλεια του πατέρα του τη μέρα της βράβευσης, η επιστροφή στη γειτονιά, «μια περιοχή πια νεκρή», που γεννά μελαγχολία.
Ένα ηχητικό ταξίδι μνήμης, όχι μόνο για τον ηθοποιό, αλλά για μια πόλη που, όπως λέγεται, «δεν έχει την κουλτούρα να τιμά τα παιδιά της».