Politica 89.8
H δημοσιογραφία,το pay roll και η γίδα στην πλάτη αφού όλοι τους πήραν χαμπάρι
Ένας συνάδελφος που έχει κάνει άνω κάτω απ’ ότι φαίνεται μια ολόκληρη τοπική κοινωνία με τα καμώματα του και έχει εκθέσει ανεπανόρθωτα τον Δήμαρχο του που φαίνεται να υπηρετεί με αφοσίωση και πίστη.
Έλα σου όμως που τους έχουν πάρει χαμπάρι και οι πλέον ανυποψίαστοι εκεί στα Ανατολικά.
Έχει όμως καθώς φαίνεται δημιουργήσει και άλλες τρικυμίες που πλέον δεν μπαίνουν κάτω απ’ το χαλί…
Βέβαια η αλήθεια είναι ότι όποιος δεν θέλει χτύπους στο χαλκιδιό δεν πάει.
Να λοιπόν ένα δημοσίευμα από τοπικό μέσο της περιοχής (cna.gr) που βγάζει τις μάσκες της υποκρισίας ως οφείλει.
Διαβάζουμε στο συγεκριμένο site :
H δημοσιογραφία υποτίθεται ότι θα πρέπει να ελέγχει την εξουσία. Στην πράξη, όμως, συχνά λειτουργεί και ως ασπίδα προστασίας της. Όχι για όλους, αλλά μόνο για τους «ομόσταυλους» και τους «ημέτερους». Έτσι διαμορφώνεται ένα άτυπο αλλά ισχυρό καθεστώς: το δημοσιογραφικό άσυλο. Ένα άσυλο που δεν προβλέπεται από κανέναν νόμο, αλλά εφαρμόζεται καθημερινά μέσα από επιλογές θεμάτων, τίτλους, ιεράρχηση ειδήσεων και… εκκωφαντικές σιωπές για πολύ σοβαρά θέματα.
Το μοτίβο είναι γνώριμο. Όταν ένα θέμα αγγίζει «τους άλλους», η κάλυψη είναι επιθετική: μεγάλοι τίτλοι, δραματικοί χαρακτηρισμοί, συνεχές ρεπορτάζ. Όταν, όμως, αφορά «δικούς μας», η είδηση μικραίνει, χάνεται σε εσωτερικές σελίδες, ντύνεται με τεχνική γλώσσα ή πλαισιώνεται από δικαιολογίες και συμψηφισμούς. Αν δεν μπορεί να θαφτεί, σχετικοποιείται.
Οι «ημέτεροι» δεν είναι μόνο σύμμαχοι. Είναι πολιτικά πρόσωπα, επιχειρηματίες, στελέχη θεσμών ή παράγοντες που συνδέονται με το εκάστοτε μιντιακό σύστημα μέσω ιδιοκτησίας, διαφήμισης, πρόσβασης ή αμοιβαίων εξυπηρετήσεων. Σε ένα περιβάλλον όπου η ενημέρωση εξαρτάται οικονομικά και πολιτικά, η σύγκρουση με ισχυρά συμφέροντα έχει κόστος και αυτό το κόστος σπάνια είναι διατεθειμένα να το πληρώσουν τα μέσα ή οι διοικήσεις τους.
Το «δημοσιογραφικό άσυλο» δεν λειτουργεί με μία μόνο μέθοδο.
Εμφανίζεται:
με σιωπή ή ελάχιστη κάλυψη σε ενοχλητικές υποθέσεις,
με επιλεκτική αυστηρότητα στη γλώσσα και στους τίτλους,
με αλλαγή ατζέντας και συμψηφισμούς του τύπου «όλοι τα ίδια κάνουν»,
με φιλικές συνεντεύξεις και ρεπορτάζ-πλυντήριο εικόνας, όταν χρειάζεται «επανεκκίνηση» ενός προσώπου.
Το αποτέλεσμα είναι ένα σύστημα δύο ταχυτήτων: αυστηρό και τιμωρητικό για τους αντιπάλους, επιεικές και προστατευτικό για τους οικείους. Δεν πρόκειται απλώς για ζήτημα επαγγελματικής δεοντολογίας μεμονωμένων δημοσιογράφων. Είναι δομικό πρόβλημα ενός μιντιακού τοπίου όπου η ιδιοκτησία συγκεντρώνεται, η οικονομική εξάρτηση μεγαλώνει και οι σχέσεις πολιτικής, επιχειρηματικότητας και ενημέρωσης μπλέκονται επικίνδυνα.
Οι συνέπειες είναι ήδη ορατές. Η αξιοπιστία των ΜΜΕ φθείρεται, το κοινό γίνεται κυνικό, η καχυποψία γενικεύεται. Όταν οι πολίτες βλέπουν ότι κάποιοι απολαμβάνουν μόνιμη ασυλία και κάποιοι άλλοι μόνιμη στοχοποίηση, καταλήγουν εύκολα στο συμπέρασμα ότι «όλοι ίδιοι είναι». Κι από εκεί μέχρι την απαξίωση της ίδιας της ενημέρωσης και τελικά της δημοκρατικής λογοδοσίας η απόσταση είναι μικρή.
Υπάρχουν, βέβαια, και εξαιρέσεις: ανεξάρτητες δημοσιογραφικές προσπάθειες, ερευνητικά ρεπορτάζ, Μέσα Ενημέρωσης που επιμένουν κόντρα στο ρεύμα. Όμως όσο το σύστημα συνολικά ανταμείβει τη σιωπή και τιμωρεί τη σύγκρουση, το «δημοσιογραφικό άσυλο» θα παραμένει κανόνας και όχι εξαίρεση.
Γιατί χωρίς ίσους κανόνες για όλους, η ενημέρωση παύει να είναι έλεγχος της εξουσίας και μετατρέπεται σε εργαλείο διαχείρισης της εικόνας της. Και τότε, η δημοσιογραφία δεν υπηρετεί τη δημοκρατία απλώς τη διακοσμεί.
Βέβαια ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία.
Έχει γίνει και αλλού τα τελευταία χρόνια πολλές φορές.
Σε ένα ορεινό Δήμο ας πούμε όπου από την Διαύγεια φαινόταν οι καταβολές του πρώην Δημάρχου ενώ το πρωί τα δύο πουλάκια τραγουδούσαν από την συχνότητα με το αζημίωτο.
Τώρα “κλαιν όλα τα αλάνια”…μόνο που ο συνάδελφος αφού ο εκλεκτός συνεργάτης του και πελάτης δήμαρχος ηττήθηκε βρήκε και αλλού στέγη παρά τα σάλια από τις εκπομπές γιατί έχουν γνώση οι φύλακες.
Εδώ που τα λέμε τα τελευταία είκοσι χρόνια,άστεγος δεν έμεινε ποτέ, όταν συνάδελφοι του βίωναν δύσκολες ώρες μέσα στην κρίση της χρεοκοπίας των μνημονίων και της πανδημίας.
Ακάθεκτος εκείνος και πολυθεσίτης και μπράβο του.
Άλλωστε η δουλειά κάνει τους άντρες.
Ξέρω ότι διαβάζοντας αυτές τις αράδες ο συνάδελφος για λίγο θα πικραθεί κοιτάζοντας στον καθρέφτη κατά το “κοίτα τι έκανες”και ξανά προς την δόξα της αργομισθίας θα τραβήξει απτόητος.
Είπαμε.Ούτε κορόιδο είναι ούτε τεμπέλης.
Ας το ξανασκεφτεί όμως λίγο για αυτά που του σούρει η πιάτσα πίσω από την πλάτη του.
Το συμπέρασμα πάντως είναι ότι οι Δήμαρχοι που εξυπηρετεί,υπηρετεί και φροντίζει αλλά και ο συνάδελφος δεν μπήκαν στον κόπο να κρατήσουν ούτε τα προσχήματα.
Και γιατί να τα κρατήσουν άλλωστε.
Καλά να είναι η αυτοδιοίκηση και οι λοιποί φορείς δορυφόροι που χρόνια τώρα τον έχουν ταϊσει με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ.
Κάνει κάτι παράνομο ;
Όχι ! Σε καμία περίπτωση.
Είναι όμως ηθικό να κάνεις δημοσιογραφία και να ασκείς έλεγχο και κριτική από εκεί που πληρώνεσαι ;
Στην κρίση σας.
Αυτά γιατί κάποιοι έμαθαν να κουνούν δάχτυλα αλλά στον καθρέφτη ματιά δεν έριξαν.
Συνάδελφε στην διάθεσή σου για εξηγήσεις.
Και εσύ και οι Δήμαρχοι σου.
Λάκης ο pay roll
