Politica 89.8
Στο τραπέζι οι υπογραφές – στο βάθος το μεγάλο στοίχημα του ΒΟΑΚ
Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική και στα μεγάλα έργα όπου οι λέξεις περισσεύουν. Οι δηλώσεις επαναλαμβάνονται, οι κάμερες γράφουν, τα χαμόγελα τηρούν το πρωτόκολλο. Και όμως, η ουσία δεν βρίσκεται εκεί. Βρίσκεται σε μια ήσυχη κίνηση του χεριού, σε μια υπογραφή που πέφτει στο χαρτί και κουβαλά πάνω της δεκαετίες αναμονής.
Στα Χανιά, έφτασε η μερα, η ιστορία του ΒΟΑΚ γράφτηκε έτσι. Από την πλευρά της παραχωρησιούχου «ΔΙΚΤΑΙΟΝ Α.Ε.», το Πρακτικό Έναρξης της Περιόδου Παραχώρησης υπέγραψε ο Μάνος Μουστάκας, Αντιπρόεδρος της εταιρείας και Γενικός Διευθυντής Επιχειρηματικής Ανάπτυξης, εκτελεστικό μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ομίλου ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ. Λίγο πιο πίσω – ή μάλλον, λίγο πιο πάνω στην αλυσίδα των αποφάσεων – ο Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος του Ομίλου, Γιώργος Περιστέρης. Δεν χρειάστηκε να μιλήσει. Η παρουσία αρκούσε.
Για όσους έχουν μάθει να διαβάζουν τα μεγάλα έργα όχι στα δελτία Τύπου αλλά στις λεπτομέρειες, η εικόνα ήταν καθαρή: ο ΒΟΑΚ δεν είναι μια σύμβαση ακόμη. Είναι υπόθεση κορυφής. Ένα έργο που δεν σηκώνει «αποστάσεις ασφαλείας», ούτε διαχείριση από μακριά. Με επένδυση που ξεπερνά τα 1,8 δισ. ευρώ και με τεχνικές δυσκολίες που εδώ και δεκαετίες δοκίμασαν αντοχές, υπομονές και πολιτικές βουλήσεις, το πιο δύσκολο κομμάτι του άξονα περνά σε φάση ευθύνης – όχι απλώς εκτέλεσης.
Η ενεργοποίηση της προαίρεσης τον Δεκέμβριο του 2025 μοιάζει, εκ των υστέρων, με την κίνηση που «κλείνει τον κύκλο». Το τμήμα Κίσσαμος – Χανιά, μαζί με τον Ανισόπεδο Κόμβο Χανίων που θα συνδέει τον ΒΟΑΚ με το αεροδρόμιο, δεν προστέθηκαν απλώς σε μια τεχνική περιγραφή. Εντάχθηκαν σε μια αφήγηση που η δυτική Κρήτη περίμενε χρόνια να ακούσει ολοκληρωμένη.
Η παραχώρηση ξεκινά όπως προβλέπει η Σύμβαση της 9ης Μαΐου 2025. Τριάντα πέντε χρόνια μπροστά. Πέντε για να κατασκευαστεί ο δρόμος και τριάντα για να αποδείξει αν άξιζε το βάρος των προσδοκιών. Σε τέτοιες συμβάσεις, η υπογραφή δεν είναι στιγμιότυπο. Είναι υπόσχεση με διάρκεια.
Και ενώ στην αίθουσα επικρατούσε ησυχία και τάξη, έξω – στα εργοτάξια των παρακάμψεων Ρεθύμνου και Χανίων – το έργο είχε ήδη αρχίσει να μιλά τη δική του γλώσσα. Χώμα, μηχανήματα, μέτρα, χρονοδιαγράμματα. Εκεί όπου καμία αφήγηση δεν στέκει αν δεν συνοδεύεται από αποτέλεσμα.
Γιατί στην Κρήτη, και ιδίως σε έργα σαν τον ΒΟΑΚ, τίποτα δεν κρίνεται στις προθέσεις. Κρίνεται στο αν ο δρόμος θα ανοίξει. Στο αν οι δεσμεύσεις θα αντέξουν στον χρόνο. Και στο αν, αυτή τη φορά, όσοι έβαλαν την υπογραφή τους θα μπορούν να πουν – χωρίς ανάγκη εξηγήσεων – ότι το μεγάλο στοίχημα κερδήθηκε.
Και η παρουσία του Κυριακου Μητσοτακη δείχνει τη σημασία του έργου…
Ο Παραχωρησιογράφος
