Politica 89.8
Το τζάμπα για όλους πέθανε και υπάρχει κόστος — κάποιος το πληρώνει
Η κυβέρνηση Μιλέι στην Αργεντινή ανοίγει μια συζήτηση που αργά ή γρήγορα θα πρέπει να γίνει και στην Ελλάδα: ποιος πρέπει να επιβαρύνεται με το κόστος των υπηρεσιών υγείας που παρέχονται σε αλλοδαπούς οι οποίοι δεν συμμετέχουν στη χρηματοδότηση του συστήματος;
Η λογική είναι απλή. Για τις επείγουσες περιπτώσεις, η περίθαλψη φυσικά πρέπει να παρέχεται άμεσα. Η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να μπαίνει σε αναμονή. Για τις μη επείγουσες, όμως, είναι εύλογο να τίθεται το ζήτημα της πληρωμής, της ασφαλιστικής κάλυψης ή κάποιου μηχανισμού
αποπληρωμής.
Και εδώ βρίσκεται το ερώτημα που στην Ελλάδα αποφεύγουμε συστηματικά:
Γιατί ο Έλληνας φορολογούμενος πρέπει να αναλαμβάνει χωρίς όρους το κόστος περίθαλψης ανθρώπων που δεν έχουν ασφαλιστική ή φορολογική συμμετοχή στη χώρα;
Αν κάποιος βρίσκεται στην Ελλάδα και χρειάζεται μια προγραμματισμένη ιατρική πράξη, η οποία δεν αποτελεί επείγον περιστατικό, γιατί να θεωρείται αυτονόητο ότι το κόστος θα μεταφερθεί εξ ολοκλήρου στον φορολογούμενο;
Θα μπορούσαν να υπάρχουν σαφείς κανόνες: ιδιωτική ασφάλιση, προκαταβολή για μη επείγουσες υπηρεσίες, διακρατικές συμφωνίες όπου αυτές υπάρχουν ή, για όσους εργάζονται νόμιμα στη χώρα, σταδιακή αποπληρωμή μέσα από ασφαλιστικές εισφορές και το εισόδημά τους.
Ακόμη και στις επείγουσες περιπτώσεις, όπου η περίθαλψη πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτη, μπορεί στη συνέχεια να υπάρχει διαδικασία καταλογισμού του κόστους όπου αυτό είναι νομικά και πρακτικά εφικτό.
Γιατί πρέπει κάποτε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους:
«Δωρεάν Υγεία» δεν σημαίνει υγεία χωρίς κόστος.
Οι γιατροί πληρώνονται.
Οι νοσηλευτές πληρώνονται.
Τα φάρμακα, τα χειρουργεία, οι εξετάσεις, τα υλικά, τα μηχανήματα και η λειτουργία των νοσοκομείων κοστίζουν.
Και τον λογαριασμό στο τέλος τον πληρώνουν οι πολίτες μέσω φόρων και ασφαλιστικών εισφορών.
Ένα δημόσιο σύστημα Υγείας οφείλει να είναι ανθρώπινο, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να είναι και οικονομικά βιώσιμο. Η αλληλεγγύη δεν μπορεί να σημαίνει απουσία κανόνων και η ανθρωπιά δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για να μη συζητάμε ποτέ ποιος πληρώνει.
Η πολιτική του Μιλέι, είτε κάποιος συμφωνεί είτε διαφωνεί μαζί της, επαναφέρει μια βασική αρχή στην πολιτική συζήτηση:
Τίποτα δεν είναι πραγματικά δωρεάν. Κάποιος πάντοτε πληρώνει.
Το ερώτημα είναι αν στην Ελλάδα θα τολμήσουμε κάποτε να συζητήσουμε με σοβαρότητα ποιος πρέπει να πληρώνει για τους λαθρομετανάστες που πλήρωσαν 10.000 για να μπουν παράνομα αλλά θέλουν να απολαμβάνουν δωρεάν υπηρεσίες από το δικό μας υστέρημα.
Κι αν ο άνθρωπος αυτός δεν έχει λεφτά σε δουλέψει δωρεάν σε δημόσια έργα να ξεπληρώσει.
Ποιες χώρες πλούσιες νοσηλεύουν τζάμπα για να το κάνει η Ελλάδα.
Συνεπώς δωρεάν
για ποιον και υπό ποιες προϋποθέσεις.
Αχμέτ ο τζαμπατζής
