Politica 89.8
Η επίθεση στο Λίβανο και η ανάγκη Νετανιάχου για συνέχιση του πολέμου με στόχο την πολιτική επιβίωση του
Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωνε την εκεχειρία με το Ιράν, το Ισραήλ πραγματοποιούσε τη σφοδρότερη επίθεση του στο Λίβανο. Ο απολογισμός είναι πάνω από 250 νεκροί και περισσότεροι από 1.160 τραυματίες.
Η επίθεση είχε σαν αποτέλεσμα σύμφωνα με τον ισραηλινό στρατό την εξόντωση του Αλί Γιουσούφ Χαρσί, προσωπικού γραμματέα και ανιψιού του ηγέτη της Χεζμπολάχ ο οποίος «έπαιζε κεντρικό ρόλο στη διαχείριση και την ασφάλεια του γραφείου του».
Πάνω από 250 νεκροί και περισσότεροι από 1.160 τραυματίες για να επιτευχθεί η εξόντωση ενός. Το Ισραήλ δεν ζητά συγγνώμη. Αντίθετα δηλώνει ότι θα συνεχίσει.
Ο Λίβανος βυθίστηκε στο πένθος.
Χλιαρές δηλώσεις καταδίκης του Ισραήλ
Και πάλι η διεθνής κοινότητα αντέδρασε με χλιαρές δηλώσεις.
Με χώρες όπως η Γαλλία να δηλώνουν ότι τα ισραηλιβνά πλήγματα στο Λίβανο δεν μπορούν να γίνονται ανεκτά, καθώς και ότι το Παρίσι συμμετέχει στο εθνικό πένθος του Λιβάνου.
Ενώ η Βρετανία ζήτησε να περιληφθεί ο Λίβανος στην κατάπαυση του πυρός, καθώς η κλιμάκωση από την πλευρά του Ισραήλ προκαλεί βαθιά ζημιά.
Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη η επίθεση του Ισραήλ στο Λίβανο με εκατοντάδες νεκρούς ήταν απλώς «αντιπαραγωγική» ενώ ανέφερε πως «αν θέλουμε πραγματικά να μιλήσουμε για μια τελική εκεχειρία στην περιοχή, θα πρέπει να σταματήσουν όλες οι εχθροπραξίες».
Η Ευρώπη εκφράζει τη «λύπη» της για τις επιθέσεις της Τετάρτης επίσης, αλλά μέτρα απέναντι στην επιθετικότητα του Ισραήλ δεν φαίνεται να είναι πρόθυμη να λάβει.
Με την επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Διπλωματίας, Κάγια Κάλας, να αναφέρει ότι «η Χεζμπολάχ έσυρε το Λίβανο στον πόλεμο, αλλά το δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα δεν δικαιολογεί την πρόκληση τέτοιας μαζικής καταστροφής». Πρόσθεσε ότι οι ισραηλινές επιθέσεις επιβαρύνουν σοβαρά τη συμφωνία εκεχειρίας ΗΠΑ – Ιράν και υπογράμμισε ότι η εκεχειρία πρέπει να επεκταθεί και στο Λίβανο. Παράλληλα, επανέλαβε ότι η ΕΕ στηρίζει τις προσπάθειες του Λιβάνου για αποστρατικοποίηση της Χεζμπολάχ.
Το Ισραήλ επενδύει στο φόβο
Το Ισραήλ έχει αποφασίσει ότι κανείς δεν θα το αποδεχθεί στην περιοχή και ο μόνος τρόπος να επιβιώσει είναι ο φόβος. Και σε αυτόν επενδύει. Χωρίς κανείς να εμφανίζεται πρόθυμος να βάλει φρένο στις πρακτικές του.
Διπλωμάτες που μίλησαν στο in σημείωναν όσον αφορά την κατάσταση στο Λίβανο, ότι υπάρχει σημαντική αλλαγή πληθυσμού από την ίδρυση της χώρας μέχρι σήμερα, με αύξηση των Σιιτών. Όπως σημείωναν οι Σιίτες αποτελούν πλέον το 45% του πληθυσμού άρα έχουν αντίστοιχα ποσοστά και στο στρατό.
Και αυτό από το Ισραήλ χαρακτηρίζεται ως απειλή.
Η Χεζμπολάχ δεν έχει ηττηθεί
Σύμφωνα δε με την ισραηλινή εφημερίδα Haaretz «παρά τους πρόσφατους ισχυρισμούς ανώτερων Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων και κυβερνητικών αξιωματούχων, οι αξιολογήσεις των υπηρεσιών πληροφοριών των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων δείχνουν ότι η Χεζμπολάχ εξακολουθεί να λειτουργεί ως σταθερή στρατιωτική δύναμη στο νότιο Λίβανο».
Σημειώνεται δε ότι «οι εκθέσεις της Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων και της Βόρειας Διοίκησης που συγκεντρώθηκαν τις τελευταίες ημέρες δείχνουν ότι η Χεζμπολάχ διατηρεί μια οργανωμένη ιεραρχική δομή στην περιοχή και ότι η διάταξη διοίκησης και ελέγχου της ομάδας της επιτρέπει να αναπτύσσει αποτελεσματικά τις δυνάμεις της και να διατηρεί την επιχειρησιακή συνέχεια κατά τη διάρκεια των μαχών».
Όπως αναφέρει το άρθρο «οι εσωτερικές αξιολογήσεις του ισραηλινού στρατού τις τελευταίες ημέρες δείχνουν ότι αντιμετωπίζει προκλήσεις στο νότιο Λίβανο. Σε μεγάλο βαθμό, η Χεζμπολάχ ενεργεί σαν οργανωμένος στρατός με δυνατότητες διοίκησης και ελέγχου, κάτι που μπορεί να παρουσιάσει αυξανόμενες προκλήσεις για τον Ισραηλινό Στρατό καθώς οι μάχες συνεχίζονται».
Η εφημερίδα κάνει λόγο μάλιστα για «χάσμα μεταξύ των δημόσιων δηλώσεων και αξιολόγησης των εσωτερικών υπηρεσιών πληροφοριών» το οποίο «εγείρει ερωτήματα σχετικά με το πόσο ειλικρινείς ήταν οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις σχετικά με την κατάσταση επί τόπου και κατά πόσον το κοινό αποκτά μια πλήρη και ακριβή εικόνα μετά από δυόμισι χρόνια μαχών στον Λίβανο».
Το άρθρο υπογραμμίζει ακόμα πως «ενώ το στρατιωτικό κατεστημένο συνεχίζει να παρουσιάζει επιτεύγματα και να τονίζει την αδυναμία του εχθρού, οι πληροφορίες υποδεικνύουν έναν αντίπαλο που καταφέρνει τόσο να διατηρήσει κρίσιμες δυνατότητες όσο και να προσαρμοστεί σε ένα μεταβαλλόμενο πεδίο μάχης» και σίγουρα «απέχει πολύ από το να ηττηθεί».
Η περίπτωση του Λιβάνου
Διπλωμάτες στην Αθήνα επισημαίνουν την ίδια στιγμή πως η αλλαγή πληθυσμού στο Λίβανο που είχε σαν αποτέλεσμα κατ΄αρχήν την συρρίκνωση του χριστιανικού πληθυσμού αλλά και των σουνιτών, έχει σαν αποτέλεσμα οι δύο αυτές κοινότητες να συγκρατούνται από έναν εμφύλιο πόλεμο με τους σιίτες, περιμένοντας από το Ισραήλ «να κάνει τη βρώμικη δουλειά».
Αναλυτές διαβάζουν στις κινήσεις του Ισραήλ σαφείς επεκτατικές προθέσεις. Σημειώνοντας πως ο πόλεμος συμβαδίζει και με την ανάγκη του Μπέντζαμιν Νετανιάχου για πολιτική επιβίωση.
Η επιβίωση του Νετανιάχου
Η Haaretz βάζει μάλιστα το ερώτημα αν ο βομβαρδισμός της Τετάρτης εναντίον του Λιβάνου από το Ισραήλ ήταν μια τελευταία έκφραση οργής ή μήπως ο Νετανιάχου προσπαθεί να υπονομεύσει την περιφερειακή συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν για κατάπαυση του πυρός και σημειώνει ότι πέρα από τους στρατηγικούς λόγους που παρουσίασε, ο Νετανιάχου πιέζει σαφώς τον Τραμπ να επιτεθεί ξανά στο Ιράν, οκτώ μήνες αφότου οι δύο δήλωσαν ότι η απειλή είχε απομακρυνθεί, εν μέρει για πολιτικο-προσωπικούς λόγους.
Για την ισραηλινή εφημερίδα άλλωστε η συνέχιση του πολέμου εξυπηρετεί τον Νετανιάχου, αφού «δημιουργεί μια διαρκή κατάσταση έκτακτης ανάγκης στη χώρα, παρεμποδίζει τη δράση και τις διαμαρτυρίες της αντιπολίτευσης, καθυστερεί τη δίκη του και αποσπά την προσοχή από τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου».
Ισραηλινοί αναλυτές θεωρούν ότι το Ισραήλ υποτίμησε την ικανότητα της Χεζμπολάχ και εμπλέκεται σε ένα επιπλέον μέτωπο, με τη Haaretz να υπογραμμίζει πως δικαίως απαιτείται η απειλή της Χεζμπολάχ αλλά φαίνεται ότι ούτε ο Νετανιάχου ούτε το Γενικό Επιτελείο έχουν ιδέα πώς να το κάνουν αυτό.
Ποιες οι προθέσεις του Ισραήλ
Σε αυτό το πλαίσιο αναλυτές στην Αθήνα που παρακολουθούν τις εξελίξεις βάζουν σειρά ερωτημάτων για τις προθέσεις του Ισραήλ.
Θέλει να διαλύσει το Λίβανο και να καταλάβει μέρος της χώρας;
Θέλει να προχωρήσει παράλληλα σε εποικισμούς και στη Συρία, καταλαμβάνοντας επίσης μέρος των εδαφών της και μάλιστα με το Ισραήλ να εμφανίζεται ως «απελευθερωτής»;
Προτίθεται να ακολουθήσει την πολιτική επεκτατισμού προς το Ιράν κάνοντας μικρούς πυρήνες πέραν της Συρίας και στο Ιράκ;
Και τελικά τι επιπτώσεις θα έχει αυτό;
Ο κυνισμός
Στον κυνισμό του πολέμου και της εποχής οι περισσότεροι από 250 άνθρωποι που χάθηκαν στο Λίβανο, είναι «παράπλευρη απώλεια» και το Ισραήλ νιώθει ασφάλεια ότι δεν θα λογοδοτήσει, γιατί το ίδιο έκαναν οι ΗΠΑ σε Ιράκ και Αφγανιστάν και όχι μόνο, αλλά και οι Ρώσοι στην Ουκρανία.
Με την ΕΕ να είναι περιχαρακωμένη στα στενά συμφέροντα της, αδυνατώντας να δει τη μεγάλη εικόνα και με κανένα να μην έχει το θάρρος να βάλει ζήτημα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, η κατάσταση μοιάζει σαφώς αδιέξοδη.
Και αν για τους διπλωμάτες στην πολιτική και την γεωπολιτική δεν υπάρχει άσπρο ή μαύρο, αλλά πολλές αποχρώσεις του γκρι, τα συμφέροντα έχουν επιτύχει να καταλύσουν κάθε έννοια διεθνούς δικαίου και να πνίξουν ακόμα και τις σκέψεις για αντίδραση απέναντι σε κράτη που στο όνομα της επιβίωσης τους, εξελλίσονται σε δυνάμεις αναθεωρητισμού, δηλώνοντας παράλληλα οι πιο σφοδροί πολέμιοι του.
