Politica 89.8
Αρκαλοχώρι: Πέντε χρόνια μετά τον σεισμό – «Εμείς δεν ξεχνάμε, εσείς μας ξεχάσατε» το μήνυμα της «Ελπίδας»
Πέντε χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τον καταστροφικό σεισμό της 27ης Σεπτεμβρίου 2021, που άφησε βαθιά σημάδια στην περιοχή του Δήμου Μινώα Πεδιάδας και στις ζωές των κατοίκων.
Με αφορμή την επέτειο, ο Σύλλογος Σεισμόπληκτων «Ελπίδα» αναφέρεται στις δυσκολίες που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν οι σεισμόπληκτοι, επισημαίνοντας ότι, παρά την πάροδο των ετών, πολλά προβλήματα παραμένουν άλυτα.
Ο πρόεδρος του Συλλόγου, Κώστας Γκαντάτσιος, μέσα από το επετειακό μήνυμά του περιγράφει τις επιπτώσεις που άφησε πίσω του ο σεισμός, όχι μόνο σε επίπεδο κτιριακών ζημιών, αλλά και στην καθημερινότητα, την οικονομία και την κοινωνική ζωή της περιοχής.
Στο κείμενό του γίνεται αναφορά στις οικογένειες που εξακολουθούν να ζουν σε προσωρινές ή ακατάλληλες κατοικίες, στις καθυστερήσεις που καταγράφονται στη διαδικασία αποκατάστασης, αλλά και στην ανάγκη να επιστρέψει η περιοχή σε κανονικούς ρυθμούς.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στη μαρτυρία ενός ηλικιωμένου κατοίκου, ο οποίος, σύμφωνα με τον κ. Γκαντάτσιο, είχε πει μετά τον σεισμό: «…τελείωσε η ζωή μου πριν πεθάνω…».
Ο Σύλλογος υπογραμμίζει ότι οι σεισμόπληκτοι συνεχίζουν να διεκδικούν την αποκατάσταση των περιουσιών και της περιοχής τους, με στόχο να μπορέσουν να παραμείνουν στον τόπο τους.
Η ανακοίνωση του Συλλόγου «Ελπίδα»
«Αρκαλοχώρι 27/09/2026
Πέντε χρόνια και βάλε…
Τα στίγματα του εγκέλαδου δεν είναι μόνο τα ερείπια και τα γκρεμισμένα σπίτια που άφησε πίσω του ο σεισμός. Σεισμόπληκτοι δεν μόνον αυτοί που μένουν σε οικίσκους που έμαθε όλη η χώρα, είναι κι αυτές οι εκατοντάδες οικογένειες που μένουν σε κίτρινα πρόχειρα όπως όπως επισκευασμένα σπίτια, επιδιορθωμένα βιαστικά για να μπουν μέσα και να ζήσουν κάπως αξιοπρεπώς.
Όλοι χάσαμε κάτι, ακόμη κι αυτοί που το σπίτι η το κατάστημα τους δεν έπαθε καμία ζημιά. Κι ας έμειναν άθικτα τα σπίτια τους. Κι αυτοί έχασαν. Όλοι χάσαμε, όλοι δεχθήκαμε το ωστικό κύμα της υποβάθμισης της περιοχής. Όλοι είδαμε της ζωές μας ν αλλάζουν βγαίνοντας από μια πανδημία, ήρθε και το χτύπημα του σεισμού.. 3500 μετακόμισαν, χάθηκαν δουλειές, φιλίες, διαταράχθηκε η οικονομία, ηλικιωμένοι στη δύση της ζωής τους ξεσπιτώθηκαν σε αποθήκες σε χαλάσματα, η σε συγγενικά σπίτια, 80αρηδες μαζεύουν την χαρτούρα της αρωγής για να ξαναδούν τις αυλές τους ζωντανές, να βεγγερίσουν ξανά με όσους γείτονες απόμειναν, να πιούν καφέ όπως παλιά.
Όπως τότε. Μάταια.
Οι δρόμοι μας 5 χρόνια –και ποιος ξέρει για πόσο ακόμη- γεμάτοι με μπάζα, στιγματισμένοι τοίχοι με κίτρινα και κόκκινα σύμβολα, άγνωστα σε μας μέχρι τότε. Δεν ξέρω τι άλλο πρέπει να γίνει. Τι άλλο πρέπει να κάνει ένας άνθρωπος για τα αυτονόητα. Με πόση δύναμη να φωνάξουμε για να μας ακούσουν άνθρωποι που είναι έξω από τον πόνο και την αγωνία μας εκεί στα υπουργεία.
Τι πρέπει να κάνουμε για να ξαναδούμε κανονικά σχολεία, σπίτια με τέσσερεις τοίχους, εκκλησίες και δρόμους χωρίς μπάζα και ερείπια; Μόνοι μας προσπαθούμε, μόνοι μας στεκόμαστε μέχρι τώρα. Θα πω μια φράση που άκουσε φίλος από γέροντα αμέσως μετά το σεισμό «…τελείωσε η ζωή μου πριν πεθάνω…», ένας μαρασμός εν κινήσει, μια ευθανασία διαρκείας, ένα συναίσθημα μη μετρήσιμο στα γραφεία του υπουργείου, έξω από τις στατιστικές και τα εκάστοτε προεκλογικά υπουργικά φιλοδωρήματα.
Εμείς δεν ξεχνάμε, εσείς μας ξεχάσατε.
Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για να μείνουμε εδώ που αγαπάμε».
