Politica 89.8
Συγκλόνισε ο Τραϊανός Δέλλας στον επικήδειό του στο τελευταίο αντίο στη Γωγώ Μαστροκώστα: «Μαθήματα θάρρους, αξιοπρέπειας, δύναμης ψυχής»
Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης τελέστηκε η εξόδιος ακολουθία τηςΓωγώς Μαστροκώστα, με τον επικήδειο λόγο του Τραϊανού Δέλλα να ραγίζει καρδιές, καθώς αποχαιρέτισε τη σύζυγό του αποκαλώντας τη μεταξύ άλλων «άγγελέ μου» και «μαχήτρια». Ο προπονητής, η κόρη του Βικτώρια, συγγενείς και φίλοι είπαν το τελευταίο αντίο στην πρώην γυμνάστρια και μοντέλο, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 56 ετών, από καρκίνο.
Το πρωί της Τετάρτης 27 Μαΐου τελέστηκε η εξόδιος ακολουθία στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος στο Ελληνικό. Η ταφή θα πραγματοποιηθεί στο εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου στο Ευηνοχώρι Μεσολογγίου, τόπο καταγωγής της Γωγώς Μαστροκώστα. Αντί στεφάνων, η οικογένεια επιθυμεί δωρεά στο Ίδρυμα Φλόγα.
Ο Τραϊανός Δέλλας εκφώνησε πρώτος τον επικήδειο λόγο του, και μεταξύ άλλων είπε εμφανώς συγκινημένος για τη μάχη της συζύγου του με τον καρκίνο: «Άγγελέ μου, αγάπη μου, έτσι με φώναζες, έτσι με αποκαλούσες παντού, ο φύλακας άγγελός μου έκανες. Στα πεντηκοστά μου γενέθλια όταν έμεινα μόνος μου στο δωμάτιο του νοσοκομείου, όταν σε πήραν για τη εντατική λύθηκαν όλα ξαφνικά προς το μυαλό μου. Εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Εσύ ήρθες στη ζωή μου να μου μάθεις πράγματα. Έλεγα ότι έχω υπομονή και επιμονή, αλλά πόσο μικρός ήμουν μπροστά σου. Με τη δική σου υπομονή σε όλα αυτά που έχεις περάσει, πόσο επιμονή για να τα ξεπέρασες. Η ομορφιά και η λάμψη σου μόνο σε άγγελο παραπέμπουν. Και αυτό είναι μια ακόμη απόδειξη ότι εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Μου έριχνες στάχτη στα μάτια όλα αυτά τα χρόνια για να μην μπορώ να σε καταλάβω. Αλλά αυτή ξεπλύθηκε από τα δάκρυά μου, τις στιγμές που ήμουν μόνος στο δωμάτιο του νοσοκομείου. Για να μπορέσω να δω καθαρά την πραγματική σου μορφή και τα μαθήματα που μου έδινες».
Και συνέχισε: «Εγώ τις περισσότερες φορές σε φώναζα μωρό μου. Γιατί από την ημέρα που σε γνώρισα, το μόνο που ήθελα ήταν να σε προσέχω, να σε φροντίζω και να σε προστατεύω. Όπως κάνουν στα μωρά. Και η ανάγκη μου αυτή έγινε ακόμα μεγαλύτερη, όταν έφερε στον κόσμο το δικό μας μωρό. Τη Βικτώρια. Και έτσι είχα δύο μωρά, όπως έχω. Είχε τη δική του φροντίδα. Αλλά και όλα τα αποθέματα αγάπης που είχα για εσάς. Και ευτυχώς είναι αστείρευτο. Όλα αυτά τα χρόνια ζούσα μια ζωή όπως την φανταζόμουν. Παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στον δρόμο μας. Είμαστε μαζί. Κρατώντας ο ένας τον άλλο. Στα εύκολα, στα δύσκολα και στα πολύ δύσκολα δεν σε εγκατέλειψα ποτέ. Ούτε στιγμή. Πάντα είσαι στο μυαλό μου και πάντα είναι προτεραιότητά μου. Γιατί είσαι το μωρό μου. Σε κάθε Τράι που φώναζες ήμουν εκεί. Μαζί σου. Έζησα τις πιο όμορφες και τις πιο δύσκολες στιγμές. Αλλά και αυτές ακόμα ήταν μαζί σου, με ένα χαμόγελο που όλα έσβηναν. Όλες οι όμορφες στιγμές θα γίνουν αναμνήσεις. Αλλά και οι πολύ δύσκολες μαθήματα».
Κλείνοντας ο Τραϊανός Δέλλας σημείωσε: «Μαθήματα θάρρους, αξιοπρέπειας, δύναμης ψυχής, καλοσύνης, στωικότητας, υπομονής και άλλων πολλών αρετών που έχεις μέσα σου. Τα σ’ αγαπώ που σου έχω πει είναι πολύ λίγα για αυτό που αισθανόμουν για εσένα. Το ευχαριστώ είναι πολύ μικρό για αυτά που μου έδωσες. Και η ευγνωμοσύνη μου στον Θεό που μου χάρισε έναν από τους αγγέλους του για συντροφιά μεγάλη. Άσχετα αν δεν κράτησε περισσότερο. Αγάπη μου, άγγελέ μου, κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου, σου έλεγα, μην φοβάσαι, θα πάρω μια βαθιά ανάσα, θα βουτήξουμε και θα ξαναβγούμε στην επιφάνεια. Και βγήκαμε όλες τις φορές. Απλά αυτή τη φορά κολυμπούσαμε σε ωκεανό. Αλλά και πάλι σου είπα, μην φοβάσαι, εγώ είμαι δίπλα σου, εσύ μόνο κολύμπα και το έκανες. Όμως τα κύματα που μας χτυπούσαν ήταν κάθε φορά και πιο δυνατά. Και στο τελευταίο σε έχασα από δίπλα μου. Ξεκουράσου αγάπη μου γιατί κουράσεις πάρα πολύ. Και πέτα, πέτα ψηλά, μακριά από κάθε ασθένεια, μακριά από κάθε φθόνο, μακριά από κάθε μικρότητα αυτού του κόσμου. Αλλά όπου και να είσαι να ξέρεις, η αγάπη όλων μας θα σε φτάνει. Και ένα κομμάτι θέλω να πω, που αφιερώναμε ένας τον άλλον. Αν ήξερα που πήγαινα να μπλέξω και σε τι παιχνίδι άδικο να μπλέξω, αν ήξερα τι με περίμενε, να ήσουν σίγουρη. Να ήσουν σίγουρη ότι πάλι, πάλι, πάλι σε σένα θα ερχόμουν, πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουνα. Από την ίδια τη σκανδάλη δεν θα φοβόμουνα, πως για μια φορά και πάλι θα ξανασκοτωνόμουνα. Ένα μεγάλο ευχαριστώ που είστε όλοι εδώ. Για να είστε εδώ όλοι κάτι σας έχει δώσει. Ένα χαμόγελο, μια συμβουλή, μια αγκαλιά. Μια στιγμή. Κρατήστε τις αυτές τις στιγμές. Να αγαπιέστε επειδή μπορείτε. Εμείς θέλαμε να αγαπηθούμε περισσότερο, να αγκαλιαστούμε περισσότερο, αλλά δυστυχώς δεν μπορούσαμε. Αυτό θα ήθελα να είναι ένα μήνυμα. Ήταν μια μαχήτριά, δεν λύγισε ποτέ. Και αισθάνομαι τόσο μικρός μπροστά της, σε αυτό που μας έχει μάθει, έχει μάθει την κόρη μας».
Ιδιαίτερα συγκινητικά ήταν τα λόγια και της κόρης της Γωγώς Μαστροκώστα, Βικτώριας λέγοντας για τη μητέρα της: «Η μαμά μου έζησε τη ζωή της με χαμόγελο και περηφάνια. Αγάπησε βαθιά, έδωσε δύναμη σε όλους μας ξεχωριστά και πάλεψε με χαμόγελο, όχι με φόβο. Μου έμαθες να αγαπάω, να σέβομαι, να σκέφτομαι τον άλλον. Μαζί με τον μπαμπά μου έδειξες τι σημαίνει να έχεις αξίες. Τώρα ξέρω πως θα είσαι παντού μαζί μου», τόνισε, μην μπορώντας να συγκρατήσει τη συγκίνησή της». Κλείνοντας τον επικήδειο, η Βικτώρια Δέλλα αφιέρωσε στη μητέρα της έναν στίχο γεμάτο συναίσθημα: «Αν υπάρχουνε άγγελοι, ο δικός μου είσαι εσύ. Και αν υπάρχει αγάπη, είσαι η μοναδική. Σ’ αγαπώ μαμά. Δεν σου λέω αντίο γιατί θα είσαι για πάντα μέσα μου».
Στη συνέχεια, ο Τραϊανός Δέλλας και η κόρη του αποχώρησαν μαζί από την εκκλησία, ενώ λίγα λεπτά αργότερα βγήκε και το φέρετρο, με τον κόσμο που βρέθηκε στο τελευταίο αντίο να χειροκροτάει παρατεταμένα.
protothema.gr
