Τρίτη αποχώρηση από το κόμμα Καρυστιανού – Αιχμές από τον Κώστα Βαμβακά

Τρίτη αποχώρηση καταγράφεται μέσα σε λίγες ώρες από το κόμμα “Ελπίδα για τη Δημοκρατία” της Μαρίας Καρυστιανού.
Μετά την αποχώρηση του Βασίλη Κοκοτσάκη και του Αθανάσιου Παπανικολάου ο οποίος μίλησε στον Politca 89,8, σειρά είχε ο Κώστας Βαμβακάς ο οποίος ανακοίνωσε ότι “όπως αθόρυβα εντάχθηκα στην προσπάθεια το ίδιο διακριτικά αποστασιοποιούμαι”.
Σε ανάρτησή του αναφέρει:
Δεν θα έκανα αυτή την δημοσίευση εάν εδώ και κάποιες ώρες δεν έβλεπα να εξελίσσεται μια συντονισμένη επίθεση αποδόμησης του Βασίλη Κοκοτσακη. Τον Βασίλη Κοκοτσάκη μέχρι πριν δύο μήνες τον γνώριζα όπως και εκατομμύρια άλλοι Έλληνες από τις δημόσιες παρεμβάσεις του ως πραγματογνώμονα οικογενειών της τραγωδίας των Τεμπών,αλλά και ως έναν πρωτεργάτη του κινήματος που ξέσπασε πριν δύο χρόνια με αφορμή το μπάζωμα και την συγκάλυψη του εγκλήματος.
Όμως εδώ και δύο μήνες περίπου συναντηθήκαμε στην οργανωτική ομάδα του κινήματος Ελπίδα για την δημοκρατία που φιλοδοξεί να είναι η πολιτική έκφραση του κινήματος των Τεμπών. Σε αυτούς τους δύο μήνες είχα την τιμή να γίνω φίλος και συναγωνιστής με έναν άνθρωπο ακέραιο, ανυπότακτο και με απόλυτη πίστη στον αγώνα για δημοκρατία ,δικαιοσύνη ,κάθαρση με την ενεργό συμμετοχή του κινήματος τον πολιτών , όπως ο ίδιος λέει. Στόχος μας η οργανωτική συγκρότηση του κινήματος ,με την δημιουργία οργανώσεων βάσης σε τοπικό επίπεδο, πολιτικών οργάνων στην βάση καταστατικών προβλέψεων και το άνοιγμα διαδικασιών πολιτικού διαλόγου για την χάραξη πολιτικής τακτικής και στρατηγικής. Δυστυχώς παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις προς την ηγεσία ουδέποτε κληθήκαμε έστω και να επιχειρηματολογήσουμε για τις προτάσεις μας ως το αρμόδιο όργανο.
Προφανώς για λόγους που δεν τους γνωρίζω αλλά μόνο μπορώ να υποψιαστώ δεν είναι επιλογή η δημιουργία οργάνων δημοκρατικά εκλεγμένων ,αλλά ούτε και το άνοιγμα συλλογικών διαδικασιών διαλόγου για την χάραξη της πολιτικής στα μείζονα θέματα που σήμερα ταλανίζουν την χώρα. Ας είναι, έτσι και αλλιώς στην πολιτική όλα κρίνονται στο πεδίο.
Απλά η δική μου συμμετοχή δεν έχει κανένα νόημα και όπως αθόρυβα εντάχθηκα στην προσπάθεια το ίδιο διακριτικά αποστασιοποιούμαι.