Γιάννης Ασλανίδης: Ταξίδι στο χρόνο, και στα χνάρια του πατέρα του

Η (ή το) Πορτ Σάιντ, Μπορσάιντ ή Πορσάιντ, στα αρχαία ελληνικά Πηλούσιον, είναι πόλη της βορειοανατολικής Αιγύπτου όπου εκτείνεται περίπου 30 χλμ κατά μήκος της ακτής της Μεσογείου Θάλασσας, βόρεια της διώρυγας του Σουέζ, με έναν πληθυσμό περίπου 660.000 κατοίκων.

 Η πόλη ιδρύθηκε το 1859 κατά την κατασκευή της διώρυγας του Σουέζ.

Αναφέρεται και ως το παλιό Παρίσι της Αφρικής.

Η σημερινή αναφορά της στήλης έχει συναισθηματική διάσταση μιας και ο γνωστός Ηρακλειώτης οφθαλμίατρος Γιάννης Ασλανίδης αναζήτησε σε ένα ταξίδι που τούτες τις μέρες πραγματοποιεί στην  γενέτειρα του πατέρα του.

Το συνάντησα τυχαία την παραμονή της αναχώρησης του έξω από την κλινική emmetropia που ίδρυσε και διευθύνει φεύγοντας για ένα ταξίδι που θα τον γυρνούσε πίσω στον χρόνο στα βήματα του αείμνηστου Μηνά Ασλανίδη.

Του μαιευτήρα που έφερε περίπου 17.000 παιδιά στον κόσμο.

Ο Μηνάς Ασλανίδης, γεννήθηκε στο Πορτ Σάιντ, «κάτω από μια χουρμαδιά» όπως συνήθιζε να λέει ο ίδιος.

 Παράλληλα με τη φοίτησή του στο ελληνικό σχολείο της Ελληνικής Κοινότητας του Πορτ Σάιντ, όπου την εποχή εκείνη τα παιδιά διδάσκονταν εκτός από Ελληνικά, Αραβικά, Αγγλικά και Γαλλικά, σαν «παπαδοπαίδι» στην εκκλησία, μαζί με άλλα έξι παιδιά της ηλικίας του παρακολουθούσε μαθήματα βυζαντινής μουσικής σκοπεύοντας να ακολουθήσει την ιερατική ζωή και με τη σύμφωνη γνώμη της μητέρας του.

Όταν όμως τέλειωσε το γυμνάσιο στην Αίγυπτο, ο πατέρας του αντέδρασε.

 Σε μια συζήτηση που έκανε μαζί του, του είπε ότι θα ήταν καλύτερα να γίνει παπάς με λευκό ράσο, δηλαδή γιατρός, παρά με μαύρο.

Έτσι αναχώρησε για την Αθήνα, όπου σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια παρέμεινε σε αυτή την πόλη μέχρι να ειδικευτεί ως ιατρός μαιευτήρας.

Εκείνη την περίοδο γνωρίζεται με την Ηρακλειώτισσα Μαρία Φανταουσάκη, που κι αυτή είχε τελειώσει τη σχολή μαιών και παντρεύονται.

Από τότε όμως που έφυγε από την Αίγυπτο, μεσολαβούν κάμποσα χρόνια. Τα χρόνια αυτά και οι πολιτικές συγκυρίες που θα ακολουθήσουν θα φέρουν πολλές αλλαγές στη ζωή αυτής της χώρας, όπως και στη ζωή των ανθρώπων της.

 Πολλοί από τους Ευρωπαίους, ανάμεσα σε αυτούς και αρκετοί Έλληνες, που τόσα χρόνια είχαν αναπτύξει εμπορικές δραστηριότητες ή είχαν δουλέψει για πολλά χρόνια στα εργοστάσια της διώρυγας του Σουέζ, όπως ο πατέρας του, που ήταν αρχισιδηρουργός, μετά την επαναστατική ανάληψη της εξουσίας από το Νάσερ και τις εθνικοποιήσεις των επιχειρήσεων και των περιουσιών τους, άρχισαν σιγά σιγά να αποχωρούν. Η χώρα άδειασε από τους ξένους. Μετά το 1957, οι Έλληνες, ο ένας μετά τον άλλον, εγκαταλείπουν τη χώρα αυτή. Έτσι, ο νεαρός για­τρός που ξέμεινε στην Αθήνα και έχοντας μαζί του πια τη σύζυγο του, αποβάλλει κάθε ιδέα επιστροφής στην Αίγυπτο και αναζητά άλλον τόπο για την εξάσκηση του επαγγέλματός του. Από το μυαλό του περνά η Σύρος. Όταν όμως με τα λίγα πράγματά του, καταφθάνει στο λιμάνι του Πειραιά για να πάρει το βαπόρι για τη Σύρο, μαθαίνει ότι έχει ήδη εγκατασταθεί εκεί άλλος μαιευτήρας…

Έτσι επιβιβάζεται στο πλοίο και κατευθύνεται στο Ηράκλειο, την πόλη απ’ όπου κατάγεται η γυναίκα του για να ξεκινήσει μια νέα ζωή και να προσφέρει ένα σπουδαίο έργο.

Σε αυτά τα χνάρια ο Ηρακλειώτης σήμερα γιατρός ο ένας εκ των δύο παιδιών του Μηνά Ασλανίδη,αναζήτησε τα ίχνη του πατέρα του.

Σε ένα ταξίδι στο χρόνο και στον χώρο, που όπως αντιλαμβανόμαστε, ο ίδιος όφειλε στον εαυτό του.