Politica 89.8
Η αποκατάσταση όσων επλήγησαν από το σεισμό του ’21 δεν είναι χάρη, αλλά υποχρέωση.
Το νέο θεσμικό πλαίσιο για τους σεισμόπληκτους του Δήμου Μινώα Πεδιάδος παρουσιάζεται ως ένα βήμα προόδου. Ωστόσο, για τους ανθρώπους που ζουν καθημερινά τις συνέπειες του σεισμού, δεν αποτελεί λύση αλλά υπενθύμιση του πόσο αργά κινείται ο μηχανισμός αποκατάστασης. Όταν μια κοινωνία μετρά ακόμη κοντέινερ αντί για σπίτια και εκκρεμότητες αντί για χρονοδιαγράμματα, η λέξη «αφετηρία» ακούγεται περισσότερο ως ομολογία καθυστέρησης παρά ως αισιόδοξο σύνθημα.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο τεχνικό ή οικονομικό· είναι βαθιά κοινωνικό. Η παρατεταμένη αβεβαιότητα διαβρώνει την τοπική οικονομία, διαλύει οικογενειακές ισορροπίες και ενισχύει το αίσθημα εγκατάλειψης. Μια περιοχή που έχασε πληθυσμό, παραγωγική δυναμική και εμπιστοσύνη στο κράτος δεν αποκαθίσταται μόνο με επιδόματα και εγκυκλίους. Χρειάζεται ταχύτητα, πολιτική βούληση και σαφές μήνυμα ότι η Πολιτεία δεν διαχειρίζεται απλώς έναν φάκελο, αλλά μια ζωντανή κοινότητα.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η πρόταση για κοινή κοινοβουλευτική παρέμβαση των βουλευτών. Σε ζητήματα φυσικών καταστροφών, ο κομματικός ανταγωνισμός οφείλει να υποχωρεί μπροστά στην κοινωνική ανάγκη. Όταν οι πολίτες ζητούν ενιαία στάση, δεν κάνουν πολιτική — διεκδικούν αξιοπρέπεια. Και αυτό είναι ίσως το πιο ηχηρό μήνυμα της υπόθεσης: Ότι η αποκατάσταση δεν είναι χάρη, αλλά υποχρέωση.
Η ιστορία του Αρκαλοχωρίου δεν είναι μια τοπική είδηση. Είναι δοκιμασία για το πώς ένα κράτος στέκεται δίπλα στους πολίτες του μετά την καταστροφή. Και αυτή η δοκιμασία δεν έχει ακόμη κριθεί.
Ν.Γ.Α.
