Politica 89.8
Ο Τσίπρας γνωρίζει ότι απέναντι στον Μητσοτάκη οι πιθανότητες εκλογικής επικράτησης είναι εξαιρετικά περιορισμένες.
Ακόμη και σε επανειλημμένες αναμετρήσεις, δύσκολα θα μπορούσε να ανατρέψει τον σημερινό πολιτικό συσχετισμό και, μάλιστα, με μικρή διαφορά.
Ο Κυριάκος όπου τον πετυχαίνει τον συντρίβει όπως έχει φανεί άλλωστε τόσα χρόνια.
Και στις κάλπες αλλά και δημοσκοπικά.
Ο Αλέξης δεν έχει ούτε μια νίκη για την τιμή των όπλων ρε παιδάκι μου.
Ο πραγματικός του στόχος φαίνεται να είναι διαφορετικός: Αν εδραιωθεί στη δεύτερη θέση, να κατοχυρωθεί στη συνείδηση της κοινής γνώμης ως ο βασικός αντίπαλος πόλος και να περιμένει την αποχώρηση Μητσοτάκη από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας. Τότε, προφανώς, θα προτιμούσε απέναντί του μια καθαρά δεξιά υποψηφιότητα, όπως αυτή του Νίκου Δένδια, και όχι ένα πιο κεντρώο ή κεντροαριστερό πρόσωπο, όπως ο Κυριάκος Πιερρακάκης, που θα περιόριζε σημαντικά τη δυνατότητά του να απευθυνθεί στο πολιτικό κέντρο.
Το πρώτο μέρος αυτού του σχεδίου μοιάζει ήδη να εξελίσσεται υπέρ του.
Με την επιστροφή του στο πολιτικό προσκήνιο έχει επισκιάσει τον Νίκο Ανδρουλάκη, έχει αποδυναμώσει ακόμη περισσότερο τον χώρο του πρώην κόμματός του και έχει διεμβολίσει για δεύτερη φορά το ΠΑΣΟΚ, αξιοποιώντας πρόσωπα που, συνειδητά ή ασυνείδητα, διευκολύνουν τη στρατηγική του.
Είναι χαρακτηριστικό ότι, μέσω της παρέμβασης του Χάρη Δούκα, ένα ολόκληρο κόμμα οδηγήθηκε σε συνέδριο προκειμένου να δεσμευτεί όχι για το με ποιον θα συνεργαστεί, αλλά για το με ποιον δεν θα συγκυβερνήσει. Πρόκειται για μια πρωτοφανή πολιτική επιλογή, η οποία δείχνει ότι το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να καθορίζει τη στρατηγική του περισσότερο από τις αρνήσεις του παρά από μια σαφή και αυτόνομη πρόταση εξουσίας.
Το ερώτημα για τους ψηφοφόρους της Κεντροαριστεράς είναι πλέον ξεκάθαρο: αισθάνονται άνετα με την πορεία στην οποία έχει οδηγηθεί το κόμμα τους;
Με τη διαρκή άρνηση, τα αμφιλεγόμενα «παρών» στη Βουλή, την αναπαραγωγή ανακριβειών, τη συνολική απαξίωση και τις αόριστες αναφορές σε «προοδευτικές συγκλίσεις»;
Πέρα από την πολιτική διαφωνία, υπάρχει και ζήτημα αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού. Διότι η σημερινή εικόνα ίσως αποτελεί προάγγελο όσων θα ακολουθήσουν.
Ένα ΠΑΣΟΚ χωρίς αυτονομία, εγκλωβισμένο σε στρατηγικές τρίτων και σε ρόλο συμπληρωματικής δύναμης.
Οι πρόθυμοι σύμμαχοι βρέθηκαν, όπως είχαν βρεθεί το 2015 οι καραμανλικοί της Δεξιάς γύρω από τον Πάνο Καμμένο. Η ιστορία, τελικά, φαίνεται να επαναλαμβάνεται με διαφορετικούς πρωταγωνιστές.
Κυραλέξ ο σίγουρος
