Politica 89.8
Το bullying αρχικά αφορούσε παιδιά. Μικρά παιδιά που έγιναν από θύματα θύτες, ανήλικοι που δεν μπόρεσαν ποτέ να βάλουν όριο στο θυμό τους, μέλη οικογενειών που δεν έλυσαν ποτέ τα εσωτερικά προβλήματα μέχρι που έγιναν “τσουνάμι”.
Βία, ξύλο, εξευτελισμός πρωταγωνιστούσαν σε ένα κακοστημένο βιντεοπαιχνίδι μόνο που επρόκειτο για την πραγματικότητα των σχολείων. ‘Επειτα προστέθηκαν και οι καταγγελίες για εκπαιδευτικούς που υπερέβαιναν το ρόλο τους και ασκούσαν ψυχολογική ή σωματική βία.
Πολλοί ακατάλληλοι για να διδάσκουν μικρά παιδιά, αλλά παραμένουν προκλητικά μέσα στις τάξεις χωρίς να έχει ελέγξει κανείς την ψυχική τους υγεία.
Μέχρι που η είδηση για τον θάνατο της καθηγήτριας και τις καταγγελίες για εκφοβισμό άλλαξαν τους ρόλους…
Το ερώτημα είναι πλέον γενικότερο: μπορεί ένας έφηβος να εκφοβίσει και καθηγητές ή διευθυντές;
Μα το σχολείο είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας. Αρκεί να κοιταχτούμε στον καθρέφτη για να καταλάβουμε τι συμβαίνει…
Το παιδί απέκτησε μια υπερφυσική δύναμη στις μέρες μας, έγινε το κέντρο της προσοχής μας (και όχι πάντα με την καλή έννοια).
Οι ψυχολόγοι είναι ξεκάθαροι ότι για κάθε παιδί χωρίς όρια, υπάρχει και ένας γονέας που επέτρεψε την κατάσταση, που άφησε τα πράγματα να φτάσουν εκτός ορίων. Ίσως παλεύει και αυτός με τους δικούς του δαίμονες, αλλά η αιτία υπάρχει και είναι βαθιά.
Και εδώ δεν πρέπει να έρχεται κανείς για να κουνήσει το δάχτυλο ,αλλά για να βάλει τα πράγματα στη σωστή τους θέση.
Η ευθύνη ανήκει σε όλους μας.
Αυτούς που μιλούν αλλά δεν λένε όλη την αλήθεια και εκείνους που σιωπούν και προτιμούν να μην βλέπουν την πραγματικότητα.
Η βία δεν έχει πρόσωπο, ηλικία ή προτιμήσεις. Είναι μόνο βία. Ακόμα και η λεκτική.
Και όσο ακόμα συζητάμε γι’ αυτήν και αναλύουμε φιλοσοφικά το φαινόμενο, όλο και περισσότεροι θα υποφέρουν.
Γιατί οι ρόλοι ήδη αντιστράφηκαν και το σχολείο χάνει μέρα με τη μέρα τον πραγματικό του ρόλο…
