Politica 89.8
Οι πολιτικοί δεν αγαπούν την πολιτική, αλλά τα προνόμια της
Tον τελευταίο καιρό διαπιστώνω ότι ο κόσμος θέλει να μιλήσει για την πολιτική, αλλά ταυτόχρονα νοιώθει μια απέχθεια για πολλούς λόγους και δικαιολογημένα.
Βλέπετε τα ερεθίσματα που λαμβάνει με την ταυτόχρονη αδυναμία να “διαβάσει την ακτινογραφία του ασθενούς” τον οδηγούν σε αδιέξοδα.
Κάποτε η πολιτική σκηνή του τόπου και ειδικά το ΠΑΣΟΚ αλλά και η Αριστερά που σήμερα βγάζουν την μεγαλύτερη φτώχια, διέθεταν μία μεγάλη ομάδα πολιτικών ογκόλιθων και σημαντικών προσωπικοτήτων.
Πολιτικές μορφές,τις οποίες ακόμα και αν δεν συμφωνούσες πολιτικά μαζί τους για την ιδεολογικοπολιτική τους προσέγγιση μπορούσες να τους ακούς πάντα με σεβασμό, προσοχή δημιουργώντας σου ένα οφέλημο προβληματισμό.
Σήμερα, δυστυχώς η πολιτική σκηνή από την κυβέρνηση ως τα μικρά κόμματα της αντιπολίτευσης και από τα αριστερά ως δεξιά, παρουσιάζουν μία έντονη παθογένεια που χαρακτηρίζεται από την λειψανδρία σοβαρών πολιτικών προσωπικοτήτων, και ακόμα περισσότερο του πολιτικού λόγου που με επιχειρήματα,σοβαρότητα και τεκμηρίωση θα μπορέσει να πείσει την κοινωνία ότι το πολιτικό σύστημα υπηρετεί τη δημοκρατία τους θεσμούς και δουλεύει για την πρόοδο του πολίτη και της χώρας.
Αντ’ αυτού παρακολουθούμε στελεχάκια που εμφανίζονται ως πολιτευτάκια να υποδύονται ρόλους πολιτικών.
Εμφανίζονται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης αλλά και στο διαδίκτυο συνήθως αδιάβαστοι ανεδαφικοί ανερμάτιστοι.
Υπηρετώ την δημοσιογραφία τα τελευταία 32 χρόνια.
Όλο και ποιο κάτω το επίπεδο,που συνεχίζει να φθήνει χωρίς αντανακλαστικά και μηχανισμούς ανάσχεσης στην κατηφόρα.
Τούτο τεκμηριώνεται επίσης και από τις μαζικές και συνηθισμένες μετακινήσεις που καταγράφονται με “πηδαλάκια” από το ένα κόμμα στο άλλο, αντίστοιχες με αυτές των τραγουδιστών που αλλάζουν τα νυχτερινά κέντρα που εμφανίζονται από την μια σαιζόν στην άλλη.
Η πολιτική χάνει την αίγλη της με ευθύνη της κοινωνίας που αξιολογεί και επιβραβεύει στάσεις και ρόλους που δεν θα μπορούσαν να είναι συμβατοί με αυτό που μια χώρα έχει ανάγκη.
Πρόσφατα με ένα βετεράνο της πολιτικής θυμηθήκαμε την εποχή του δικού μου επαγγελματικού ξεκινήματος ως κοινοβουλευτικός ρεπόρτερ και την δική του παρουσία στα έδρανα,συμφωνόντας στο πόσα πράγματα άλλαξαν από τότε ως σήμερα δυστυχώς προς το χειρότερο.
Η πολιτική θα έπρεπε να διδάσκεται από το Δημοτικό σχολείο.
Όχι από δασκάλους, αλλά από εξειδικευμένο προσωπικό.
Τα κόμματα πρέπει να βγουν έξω απ’ τα Πανεπιστήμια όπως τα ζούμε σήμερα και τα τελευταία πενήντα χρόνια.
Ο συνδικαλισμός και ειδικά ο κόκκινος συνδικαλισμός,πρέπει να αρχειοθετηθεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας ως ένα χείριστο παράδειγμα διαχείρισης και ως φάρος αποφυγής τέτοιων πρακτικών για το μέλλον.
Ο κόσμος πρέπει να διαβάσει ιστορία, και να αποκτήσει αντίληψη και πολιτική παιδεία μέσα από ένα μηχανισμό που τα ίδια τα κόμματα θα προωθήσουν και ισχυρά κύτταρα της κοινωνίας θα προστατέψουν και θα αγκαλιάσουν.
Οι νέοι πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι η πολιτική πρέπει είναι η λύση και όχι το πρόβλημα.
Αν όχι, πολύ σύντομα, η επόμενη “πίστα” θα φέρει στην πολιτική σκηνή Youtuber, influencer, tiktocer, και λοιπά ρετάλια αποτυχημένων τηλεοπτικών παιχνιδιών, που θα κληθούν να σχεδιάσουν και να αποφασίσουν για την οικονομία την εξωτερική πολιτική την εκπαίδευση την υγεία το περιβάλλον,τις υποδομές,τον πολιτισμό,την αυτοδιοίκηση.
Εφιάλτης ή σενάριο που πλησιάζει;
Η λειτουργία των social media και του διαδικτύου ευρύτερα, πρέπει άμεσα να εξορθολογιστεί αποκλείοντας του λαθροχρήστες,ενώ η δικαιοσύνη θα πρέπει να τιμωρήσει σκληρά τους παραβατικούς για διασπορά ψευδών ειδήσεων και δολοφονίες χαρακτήρων.
Οι εν ενεργεία πολιτικοί όλων των κομμάτων πρέπει να κάνουν μια νέα συμφωνία μεταξύ τους.
Πρέπει να θεσπίσουν δύο, το πολύ τρεις θητείες στην Βουλή, στο Δήμο,ακόμα και σε συνδικαλιστικά όργανα.
Η συνεισφορά στην πολιτική πρέπει και οφείλει να είναι προσκοπισμός και όχι επάγγελμα.
Και επίσης μπορείς να προσφέρεις και εκτός κοινοβουλίου αν το επιθυμείς όμως βλέπετε… οι πολιτικοί μας δεν αγαπούν την πολιτική… αλλά τα προνόμια που δίνει η πολιτική και κατ επέκταση η άσκηση της κάθε μορφής εξουσίας.
Θα πρέπει να εξηγήσουν στους ψηφοφόρους τους ότι αποστολή του πολιτικού έχει κύριο καθήκον τη συμμετοχή στη νομοθέτηση και τον έλεγχο της κυβέρνησης.
Να εκφράζει τα συμφέροντα των πολιτών,να προτείνει λύσεις και συμβάλλει στη λήψη αποφάσεων για τη χώρα και όχι μόνο να παρίσταται σε κάθε κοινωνική εκδήλωση με σκοπό να μετατρέψει την χαιρετούρα σε ψήφο.
Αν δεν οι πολίτες δεν διεκδικήσουμε τα παραπάνω και πιστέψτε με μπορούμε να το πράξουμε,πολύ απλά σε μορφή σπιράλ θα συνεχίσουμε να τρώμε τις σάρκες μας και να διαμαρτυρόμαστε για αυτό το οποίοι εμείς οι ίδιοι ευθυνόμαστε συνειδητά ή ασυνείδητα.
Οι πολιτικοί που δεν μας αρέσουν σήμερα που ασκούν πολιτική που καταδικάζουμε είναι δικά μας και μόνο δημιουργήματα.
