Politica 89.8
Ο Πλαστήρας πάντως κηδεύτηκε με δανεικό κουστούμι…
Είδαμε τα πόθεν έσχες των σημερινών 300 της Βουλής.
Κάθε φορά που δημοσιεύονται τα «Πόθεν Έσχες» των πολιτικών, η σκέψη ταξιδεύει αναπόφευκτα σε άλλες εποχές.
Σε χρόνια όπου η πολιτική, συνδεόταν περισσότερο με την προσφορά παρά με τη συσσώρευση.
Και τότε έρχεται στον νου η μορφή του Νικολάου Πλαστήρα· μιας μορφής που μοιάζει σχεδόν εξωπραγματική για τα σημερινά δεδομένα.
Λένε πως όταν πέθανε, χρειάστηκε φίλος του να προσφέρει το κοστούμι για την ταφή του.
Η περιουσία που άφησε πίσω του ήταν λίγες δραχμές, ένα δεκαδόλαρο και μια φράση που έμεινε σαν παρακαταθήκη: «Όλα για την Ελλάδα».
Όχι βίλες, όχι λογαριασμοί, όχι εταιρείες, όχι επενδυτικά χαρτοφυλάκια.
Μονάχα μια ζωή γεμάτη αγώνες, πληγές και προσωπικές στερήσεις.
Στο σώμα του κουβαλούσε τα σημάδια των πολέμων και των μαχών.
Στην προσωπική του ζωή κουβαλούσε τη λιτότητα και την αυστηρότητα ενός ανθρώπου που δεν αντιμετώπισε ποτέ την πολιτική ως επάγγελμα πλουτισμού.
Ίσως γι’ αυτό σήμερα μοιάζει περισσότερο με θρύλο παρά με πραγματικό πολιτικό πρόσωπο.
Αν συγκρίνει κανείς εκείνη τη διαθήκη με τις σημερινές δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης, δύσκολα αποφεύγει τον πικρό σαρκασμό.
Στη σύγχρονη πολιτική σκηνή, πολλοί φαίνεται πως ανακάλυψαν τον τρόπο να «προοδεύουν» οικονομικά μέσα από την πολιτική διαδρομή τους.
Οι αριθμοί μεγαλώνουν, τα ακίνητα πολλαπλασιάζονται, οι καταθέσεις αυξάνονται και η απόσταση από μορφές όπως ο Πλαστήρας μοιάζει πλέον χαώδης.
Ίσως τελικά το μεγαλύτερο πρόβλημα να μην είναι ότι ξεχάστηκε ο Πλαστήρας.
Είναι ότι η στάση ζωής που εκπροσωπούσε θεωρείται σήμερα αφέλεια. Σαν να επικράτησε σιωπηλά το νέο πολιτικό δόγμα: «Μην αφήσεις πίσω σου ιδανικά· άφησε περιουσία».
Κι όμως, όσο κι αν αλλάζουν οι εποχές, υπάρχουν ακόμη κάποιοι που όταν διαβάζουν τα σημερινά «Πόθεν Έσχες», θυμούνται εκείνη τη λιτή διαθήκη…
