Politica 89.8
Όταν η «αλληλεγγύη» γίνεται σκηνοθεσία – Το εμπόριο της δυστυχίας
Του Νίκου Τσιλιπουνιδάκη
Πριν συγκινηθούμε, πριν θυμώσουμε, πριν υιοθετήσουμε έτοιμα αφηγήματα, ας δούμε τι πραγματικά συμβαίνει πίσω από την κάμερα.
Το βίντεο που ακολουθεί δεν δείχνει διάσωση. Δείχνει σκηνοθεσία. Δεν αποκαλύπτει ανθρωπιά, αλλά τον τρόπο με τον οποίο κάποιοι επαγγελματίες της «αλληλεγγύης» μετατρέπουν την ανθρώπινη δυστυχία σε εργαλείο χρηματοδότησης και πολιτικής πίεσης.
Γιατί όταν η εικόνα προηγείται της αλήθειας, τότε η ευαισθησία παύει να είναι αξία και γίνεται εμπόρευμα. Και αυτό είναι κάτι που οφείλουμε να το ελέγχουμε, πριν το πιστέψουμε.
Βίντεο από κατοίκους της Λέσβου
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στη Λέσβο κάτοικοι είχαν αποκαλύψει συνεργείο γνωστής ΜΚΟ να στήνει σκηνές ψευδοδιασώσεων, παρουσιάζοντας μετανάστες ως δήθεν πνιγμένους στα ρηχά, μπροστά στις κάμερες. Ένα καλοστημένο θέατρο δυστυχίας, με στόχο όχι τη βοήθεια, αλλά την εικόνα.
Γιατί για ορισμένους «αλληλέγγυους», η ανθρωπιά δεν είναι αξία είναι προϊόν. Η αγάπη τους για τους μετανάστες μετριέται σε ευρώ και κονδύλια. Όσο μεγαλύτερη η δυστυχία που προβάλλεται, τόσο πιο γενναιόδωρη η χρηματοδότηση που διεκδικείται. Τόσο απλό, τόσο κυνικό.
Αυτοί οι γιαλαντζί αλληλέγγυοι στήνουν σόου, σκηνοθετούν συγκίνηση και επενδύουν στο σοκ και στο συναίσθημα, γνωρίζοντας καλά ότι η εικόνα προηγείται της αλήθειας. Δεν τους ενδιαφέρει η ουσιαστική λύση ούτε η αξιοπρέπεια των ανθρώπων που υποτίθεται πως υπερασπίζονται, αλλά η πολιτική και οικονομική τους αξιοποίηση.
Γι’ αυτό και πριν πιστέψουμε άκριτα τέτοιες «συγκλονιστικές» εικόνες ή υιοθετήσουμε πρακτικές και αφηγήματα που μας σερβίρονται έτοιμα, οφείλουμε να τα έχουμε ψάξει λίγο παραπάνω. Να δούμε ποιοι μιλούν, τι συμφέροντα έχουν και τι πραγματικά συμβαίνει πίσω από την κάμερα.
Η αλληλεγγύη δεν είναι performance. Και η κοινωνία δεν πρέπει να χειραγωγείται στο όνομα μιας επιλεκτικής και καλοπληρωμένης ευαισθησίας.
