Politica 89.8
Εποχιακά εργαζόμενοι: Από τους εξαντλητικούς ρυθμούς στην οικονομική ανασφάλεια του χειμώνα
Η «βαριά» βιομηχανία του τόπου όπως έχει καθιερωθεί να λέγεται είναι ο τουρισμός και οι άνθρωποι που σηκώνουν αυτό το βάρος είναι οι εργαζόμενοι στον κλάδο. Άνθρωποι οι οποίοι τα καλοκαίρια και το μισό πλέον φθινόπωρο το περνάνε ανάμεσα σε βάρδιες, σέρβις, κουζίνες, ορόφους ξενοδοχείων, γραφεία κρατήσεων, στον δρόμο από και προς τα αεροδρόμια, σε τουριστικές διαδρομές και μουσεία. Οι εργαζόμενοι του τουρισμού είναι οι άνθρωποι οι οποίοι δεν γνωρίζουν από χαλαρά Σαββατοκύριακα στις παραλίες, ούτε από διακοπές στον ήλιο και πανηγύρια. Εκεί που οι άλλοι διασκεδάζουν και κάνουν τις διακοπές τους, οι εποχικά απασχολούμενοι είναι αυτοί που θα πρέπει να φροντίσουν για να είναι «τέλειες» οι διακοπές των πρώτων. Άλλοι για πέντε μήνες, άλλοι για έξι, κάποιοι και για λιγότερο διάστημα, όλοι τους ωστόσο όσο χρόνο και αν κληθούν να εργαστούν στον κλάδο, το σίγουρο είναι πως θα βιώσουν έντονη πίεση, «τρελά» ωράρια, συχνά χωρίς ρεπό, πολλές φορές σε δύσκολα εργασιακά περιβάλλοντα και αντίξοες συνθήκες. «Με την εντατικοποίηση της εργασίας, με την έλλειψη προσωπικού, και με ό,τι αυτό εσωκλείει εμείς οι εποχικά απασχολούμενοι, όχι να πάμε στην παραλία δεν προλαβαίνουμε, αλλά ούτε καν να κοιμηθούμε άνετα για να μπορέσουμε να ξεκουραστούμε. Διότι μέχρι να σχολάσουμε, να πάμε σπίτι, να κάνουμε ένα ντουζ, να χαλαρώσουμε λίγο, ξαπλώνουμε και χτυπά το ξυπνητήρι για να ξαναπάμε στη δουλειά», περιγράφει χαρακτηριστικά στα «Ρ.Ν.» ο Κώστας Νικολιδάκης, πρόεδρος Ξενοδοχοϋπαλλήλων Ρεθύμνου και πρόεδρος Εργατικού Κέντρου Ρεθύμνου.
Ο ίδιος τονίζει πως μπορεί ο τουρισμός να προσελκύει νέο κόσμο να εργαστεί, ωστόσο οι συνθήκες είναι τέτοιες που πλέον τα νέα παιδιά δεν μπορούν εύκολα να αντέξουν. «Μπαίνουν νέα παιδιά στον τουρισμό αλλά μόλις μπουν, μετά από λίγες μέρες βγαίνουν. Διότι με την εντατικοποίηση της εργασίας και όλα αυτά που εμείς οι εποχικά απασχολούμενοι τραβάμε καθημερινά δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν και ψάχνουν για κάτι άλΟ κλάδος στο Ρέθυμνο αφορά ένα σημαντικά μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Όπως είχε δηλώσει ο κ. Νικολιδάκης στα «Ρ.Ν.» περίπου 9.500 – 10.000 άνθρωποι εργάζονται σε διαφόρων ειδών πόστα στον τουρισμό.
Ο ίδιος επισημαίνει πως πολλά έχουν αλλάξει στο πεδίο ανά τα χρόνια με πρώτο και κυριότερο το οικονομικό κομμάτι. Εκεί που κάποτε ένας εργαζόμενος μάζευε χρήματα κατά τη διάρκεια της τουριστικής σεζόν για να «βγάλει» τον χειμώνα, τώρα οι οικονομικές συνθήκες είναι τέτοιες που τα χρήματα της σεζόν καλύπτουν τα σπασμένα της προηγούμενης περιόδου.
«Το μοναδικό θετικό που απολαμβάνει ένας εποχικά απασχολούμενος είναι ότι τον χειμώνα μπορεί να έχει χρόνο για την οικογένειά του. Γιατί για τα οικονομικά για παράδειγμα, δουλεύουμε πέντε μήνες – έξι στην καλή περίπτωση, καλούμαστε για 12 μήνες με αυτά τα χρήματα, τα οποία εκ των πραγμάτων δεν επαρκούν, διότι όπως ξέρουμε ο μισθός μέχρι 10 του μηνός έχει τελειώσει. Οπότε αναγκαζόμαστε να ζούμε με δανεικά. Και όταν λέω δανεικά τι εννοώ; Ενώ πριν 15-20 χρόνια δουλεύαμε το καλοκαίρι για να ζήσουμε τον χειμώνα, τώρα δουλεύουμε το καλοκαίρι για να ξεπληρώσουμε τον προηγούμενο χειμώνα», περιγράφει ο κ. Νικολιδάκης.
Το κομμάτι των «τιπς» κάποτε μάλιστα αποτελούσε ισχυρό κίνητρο για έναν εργαζόμενο να μπει στον κλάδο, καθώς γρήγορα μπορούσε να μαζέψει κάποια χρήματα πέρα από τον μισθό του. Ωστόσο όπως περιγράφει η 18χρονη Λυδία Ζ. στα «Ρ.Ν.», ακόμα και αυτό – ειδικά φέτος – έχει εξαφανιστεί ως φαινόμενο. «Τα τιπς έχουν ελαττωθεί σε σχέση με άλλες χρονιές. Εγώ πέρυσι για παράδειγμα έφευγα από το πόστο μου μόνο από τα τιπς με 80-100€ – όχι κάθε μέρα – αλλά ήταν και καθόλου όπως τώρα. Θα ήταν 30€ το λιγότερο. Ενώ τώρα μπορεί να είναι και καθόλου και αυτό συμβαίνει όχι μόνο στο δικό μου πόστο σε όλα». Το ίδιο επιβεβαιώνει και ο κ. Νικολιδάκης τονίζοντας πως «Είναι σε πάρα πολύ μικρό ποσοστό οι επισκέπτες που αφήνουν τιπς αλλά και αυτό τείνει να εξαφανιστεί», ενώ η Μαρία Νιολάκη, εργαζόμενη στο πόστο της ρεσεψιόν σε ξενοδοχείο στο Ρέθυμνο σημειώνει: «Δεν υπάρχουν τιπς. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία δίνουν και πολλές φορές όταν σου δίνουν τιπ περιμένουν κάτι από εσένα. Δεν είναι τόσο χαριστικά. Δίνουν επειδή τους άλλαξες δωμάτιο, ή στο δίνουν για να τους προσέξεις λίγο παραπάνω».
Ο πρόεδρος των Ξενοδοχοϋπαλλήλων Ρεθύμνου μάλιστα τονίζει: «Ο εργαζόμενος που δουλεύει σε ένα γραφείο και παίρνει 800€ τα παίρνει 12 μήνες τον χρόνο. Οι εποχικά απασχολούμενοι – γιατί εποχικά απασχολούμενοι δεν είναι μόνο οι ξενοδοχοϋπάλληλοι οι οποίοι έχουν κλαδική σύμβαση, είναι ένα σωρό άλλα επαγγέλματα που έχουν να κάνουν με τον τουρισμό και είναι εποχικά – η πλειοψηφία αυτών δουλεύει με τον ίδιο μισθό που δουλεύει και ένας υπάλληλος γραφείου. Για αυτό άλλωστε και εμείς οι εποχικά απασχολούμενοι έχουμε απευθυνθεί και προς τον ίδιο τον πρωθυπουργό αλλά και προς τα αρμόδια υπουργεία και ζητάμε να ζήσουμε αξιοπρεπώς. Όχι να πλουτίσουμε, να ζήσουμε αξιοπρεπώς και ένα από αυτά το οποίο το έχουμε ζητήσει το οποίο το έχουμε κοστολογήσει σαν εργαζόμενοι είναι η επιμήκυνση του ταμείου ανεργίας. Το οποίο θα μου πεις θα σε σώσουν τα 550; Δεν θα σε σώσουν, αλλά τουλάχιστον από τον Οκτώβριο που σταματάει η δουλειά μέχρι τον Ιούνιο της επόμενης χρονιάς που θα ξαναμπεί μηνιάτικο στο σπίτι, είναι μια μικρή βοήθεια».
«Αν το έχεις απλώς ανάγκη δεν»
Η Μαρία Νιολάκη όπως μας περιγράφει εργάζεται στον τουρισμό επί έξι συναπτά έτη. Όπως λέει η περίοδος της σεζόν «τρέχει» πολύ γρήγορα για εκείνη. Οι ρυθμοί είναι εξαντλητικοί και υψηλοί, αλλά τουλάχιστον εκείνη συγκαταλέγει στα θετικά του επαγγέλματος ότι τον χειμώνα έχει τον χρόνο να ξεκουραστεί.
Το καλοκαίρι ωστόσο υπάρχει πίεση, ειδικά κατά τη διάρκεια της χάι σίζον, αλλά και απαιτήσεις από πλευράς πελατών τέτοιες που συχνά ένας υπάλληλος είναι δύσκολο μόνος του να διαχειριστεί. «Υπάρχει πίεση από τους πελάτες, το προσωπικό όλο είναι και αυτό πιεσμένο οπότε πολλές φορές υπάρχει κούραση που βγαίνει στη δουλειά πολλές φορές», σχολιάζει η ίδια χαρακτηριστικά.
Η Μαρία όπως λέει επέλεξε τον τουρισμό καθώς της πρόσφερε γρήγορα δουλειά ωστόσο τονίζει πως το επάγγελμα για κάποιον που απλώς το έχει ανάγκη δεν αντέχεται εύκολα. «Για να βρω κάτι στο πεδίο που σπούδαζα θα έπρεπε να περιμένω, να πάρω το πτυχίο, να βρω κάπου δουλειά, έτσι και αλλιώς όμως δεν θα μπορούσα να δουλέψω στον τομέα μου. Οπότε στράφηκα στον τουρισμό, βρήκα κατευθείαν δουλειά, έπαιρνα λίγα λεφτά αλλά είχα δουλειά τουλάχιστον. Μπορεί ο τουρισμός να γίνει «παγίδα» για έναν νέο γιατί έχεις κατευθείαν δουλειά, κατευθείαν λεφτά. Και είναι εύκολο και πλέον να βρεις δουλειά. Τώρα εγώ βέβαια είμαι πιο απογοητευμένη οπότε για το αν αξίζει, θεωρώ ότι αν κάποιος το αγαπάει πολύ αυτό μπορεί να γίνει πολύ καλός και να αντέξει τις συνθήκες. Για κάποιον όμως που το κάνει από ανάγκη δεν».
«Σκληραγωγείσαι και αυτό σε βοηθάει και σε άλλα επίπεδα εκτός δουλειάς»
Η 18χρονη Λυδία Ζ. δουλεύει στον τουρισμό και όπως περιγράφει για εκείνη η εποχική της εργασία είναι κάτι που την έχει βοηθήσει να «χτίσει» χαρακτήρα και να αποκτήσει από νεαρή ηλικία μια αυτονομία και ανεξαρτησία οικονομική, πράγμα που όπως λέει την παρηγορεί όταν βλέπει τους συνομήλικούς της το καλοκαίρι να κάνουν διακοπές, ενώ εκείνη δουλεύει σεζόν. «Δουλεύοντας στον τουρισμό κάποιος κοινωνικοποιείται πάρα πολύ και είναι πιο εξωστρεφής με αυτόν τον τρόπο διότι γνωρίζει νέο κόσμο και από ξένες χώρες και επίσης ένα άλλο θετικό για μένα είναι ότι δυναμώνει πάρα πολύ μέσα του. Σκληραγωγείται, μαθαίνει να δουλεύει σε πιο απαιτητικό ρυθμό, σε πιο απαιτητικά ωράρια, περισσότερες μέρες, σε αργίες, Σαββατοκύριακα. Οπότε αυτό σκληραγωγεί πάρα πολύ τον χαρακτήρα. Και αυτό βοηθάει πάρα πολύ και σε άλλα επίπεδα εκτός δουλειάς. Για έναν νέο είναι εν μέρει και δύσκολο και εύκολο όλο αυτό, διότι ειδικά στις δικές μας ηλικίες εννοείται υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό που δουλεύει. Ένας εργαζόμενος σε μια τέτοια ηλικία βλέποντας τους υπόλοιπους να είναι στην παραλία είναι μεν δύσκολο αλλά μετά έχεις το δικό σου πορτοφόλι οπότε αυτό μετά σε χαροποιεί».
Η ίδια επισημαίνει ότι παρόλο που απολαμβάνει την εποχική της εργασία, το όνειρό της είναι να γίνει αισθητικός. Η Λυδία υπογραμμίζει πως σημαντικό ρόλο ωστόσο για να «περάσει» ένας εποχικός υπάλληλος καλά κατά τη διάρκεια της σεζόν είναι να του παρέχονται και οι σωστές συνθήκες από τον εργοδότη. «Το όνειρό μου από μικρή είναι η αισθητική και δεν το αφήνω, δηλαδή είναι ο στόχος μου. Αλλά μου αρέσει ο τουρισμός, μου αρέσει που θα έρθω για σεζόν και επειδή έχω μάθει από πολύ μικρή τη δουλειά δεν μου φαίνεται κάτι τρομακτικό. Βέβαια παίζουν και ρόλο οι συνθήκες μιας σεζόν. Οι συνθήκες που μένεις, αν μπορεί ο επιχειρηματίας να σου προσφέρει το φαγητό σου, ένα καλό σπίτι να μείνεις. Ευτυχώς σε εμάς προσφέρουν όλα τα απαραίτητα που πρέπει να έχει ένας νέος ώστε να δουλέψει σε καλές συνθήκες».
Πάντως η ίδια επισημαίνει ότι πολλοί είναι και εκείνοι που εγκαταλείπουν τον κλάδο καθώς όπως παραδέχεται πρόκειται για ένα αρκετά απαιτητικό επάγγελμα. «Κατά την άποψή μου πολύς κόσμος αποχωρεί από τον κλάδο από την υπερβολική κούραση. Είναι δύσκολες οι συνθήκες, υπάρχουν απαιτητικά ωράρια, πολλοί δουλεύουν 6 στα 7, κάποιοι εργαζόμενοι έχουν επιλέξει και 7 στα 7, οπότε είναι ακόμη περισσότερη η κούραση, συσσωρεύεται κάποια στιγμή και σε εξαντλεί», επισημαίνει κλείνοντας η Λυδία.λο με καλύτερες συνθήκες εργασίας. Και σε πολλές περιπτώσεις τα παιδιά αυτά φεύγουν τελείως από τη χώρα».
Ταυτόχρονα ο κ. Νικολιδάκης επισημαίνει: «Δεν είναι τυχαίο άλλωστε όταν εγώ μπήκα στον τουρισμό πριν από 28 χρόνια για να μπορέσεις να πιάσεις δουλειά σε ένα ξενοδοχείο έπρεπε να βάλεις μέσο. Τώρα εμείς οι γονείς οι οποίοι έχουμε «καεί» από τον τουρισμό αποτρέπουμε τα παιδιά μας από το να ασχοληθούν με τον κλάδο. Αυτό σημαίνει ότι αυτά που εμείς περνάμε δεν θέλουμε να τα περάσουν τα παιδιά μας. Και τα αποτρέπουμε από τα «σκλαβωθούν» στη βαριά βιομηχανία της Ελλάδας την οποία όλες οι κυβερνήσεις απαξιώνουν. Ένας κλάδος που φέρνει τα περισσότερα έσοδα στην Ελλάδα αλλά οι εργαζόμενοι που σηκώνουν αυτό το βάρος, μόλις τελειώσει η σεζόν τους πετάνε στο καλάθι των αχρήστων».
«Έχουν εξαφανιστεί τα τιπς»
Ο κλάδος στο Ρέθυμνο αφορά ένα σημαντικά μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Όπως είχε δηλώσει ο κ. Νικολιδάκης στα «Ρ.Ν.» περίπου 9.500 – 10.000 άνθρωποι εργάζονται σε διαφόρων ειδών πόστα στον τουρισμό.
Ο ίδιος επισημαίνει πως πολλά έχουν αλλάξει στο πεδίο ανά τα χρόνια με πρώτο και κυριότερο το οικονομικό κομμάτι. Εκεί που κάποτε ένας εργαζόμενος μάζευε χρήματα κατά τη διάρκεια της τουριστικής σεζόν για να «βγάλει» τον χειμώνα, τώρα οι οικονομικές συνθήκες είναι τέτοιες που τα χρήματα της σεζόν καλύπτουν τα σπασμένα της προηγούμενης περιόδου.
«Το μοναδικό θετικό που απολαμβάνει ένας εποχικά απασχολούμενος είναι ότι τον χειμώνα μπορεί να έχει χρόνο για την οικογένειά του. Γιατί για τα οικονομικά για παράδειγμα, δουλεύουμε πέντε μήνες – έξι στην καλή περίπτωση, καλούμαστε για 12 μήνες με αυτά τα χρήματα, τα οποία εκ των πραγμάτων δεν επαρκούν, διότι όπως ξέρουμε ο μισθός μέχρι 10 του μηνός έχει τελειώσει. Οπότε αναγκαζόμαστε να ζούμε με δανεικά. Και όταν λέω δανεικά τι εννοώ; Ενώ πριν 15-20 χρόνια δουλεύαμε το καλοκαίρι για να ζήσουμε τον χειμώνα, τώρα δουλεύουμε το καλοκαίρι για να ξεπληρώσουμε τον προηγούμενο χειμώνα», περιγράφει ο κ. Νικολιδάκης.
Το κομμάτι των «τιπς» κάποτε μάλιστα αποτελούσε ισχυρό κίνητρο για έναν εργαζόμενο να μπει στον κλάδο, καθώς γρήγορα μπορούσε να μαζέψει κάποια χρήματα πέρα από τον μισθό του. Ωστόσο όπως περιγράφει η 18χρονη Λυδία Ζ. στα «Ρ.Ν.», ακόμα και αυτό – ειδικά φέτος – έχει εξαφανιστεί ως φαινόμενο. «Τα τιπς έχουν ελαττωθεί σε σχέση με άλλες χρονιές. Εγώ πέρυσι για παράδειγμα έφευγα από το πόστο μου μόνο από τα τιπς με 80-100€ – όχι κάθε μέρα – αλλά ήταν και καθόλου όπως τώρα. Θα ήταν 30€ το λιγότερο. Ενώ τώρα μπορεί να είναι και καθόλου και αυτό συμβαίνει όχι μόνο στο δικό μου πόστο σε όλα». Το ίδιο επιβεβαιώνει και ο κ. Νικολιδάκης τονίζοντας πως «Είναι σε πάρα πολύ μικρό ποσοστό οι επισκέπτες που αφήνουν τιπς αλλά και αυτό τείνει να εξαφανιστεί», ενώ η Μαρία Νιολάκη, εργαζόμενη στο πόστο της ρεσεψιόν σε ξενοδοχείο στο Ρέθυμνο σημειώνει: «Δεν υπάρχουν τιπς. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία δίνουν και πολλές φορές όταν σου δίνουν τιπ περιμένουν κάτι από εσένα. Δεν είναι τόσο χαριστικά. Δίνουν επειδή τους άλλαξες δωμάτιο, ή στο δίνουν για να τους προσέξεις λίγο παραπάνω».
Ο πρόεδρος των Ξενοδοχοϋπαλλήλων Ρεθύμνου μάλιστα τονίζει: «Ο εργαζόμενος που δουλεύει σε ένα γραφείο και παίρνει 800€ τα παίρνει 12 μήνες τον χρόνο. Οι εποχικά απασχολούμενοι – γιατί εποχικά απασχολούμενοι δεν είναι μόνο οι ξενοδοχοϋπάλληλοι οι οποίοι έχουν κλαδική σύμβαση, είναι ένα σωρό άλλα επαγγέλματα που έχουν να κάνουν με τον τουρισμό και είναι εποχικά – η πλειοψηφία αυτών δουλεύει με τον ίδιο μισθό που δουλεύει και ένας υπάλληλος γραφείου. Για αυτό άλλωστε και εμείς οι εποχικά απασχολούμενοι έχουμε απευθυνθεί και προς τον ίδιο τον πρωθυπουργό αλλά και προς τα αρμόδια υπουργεία και ζητάμε να ζήσουμε αξιοπρεπώς. Όχι να πλουτίσουμε, να ζήσουμε αξιοπρεπώς και ένα από αυτά το οποίο το έχουμε ζητήσει το οποίο το έχουμε κοστολογήσει σαν εργαζόμενοι είναι η επιμήκυνση του ταμείου ανεργίας. Το οποίο θα μου πεις θα σε σώσουν τα 550; Δεν θα σε σώσουν, αλλά τουλάχιστον από τον Οκτώβριο που σταματάει η δουλειά μέχρι τον Ιούνιο της επόμενης χρονιάς που θα ξαναμπεί μηνιάτικο στο σπίτι, είναι μια μικρή βοήθεια».
«Αν το έχεις απλώς ανάγκη δεν»
Η Μαρία Νιολάκη όπως μας περιγράφει εργάζεται στον τουρισμό επί έξι συναπτά έτη. Όπως λέει η περίοδος της σεζόν «τρέχει» πολύ γρήγορα για εκείνη. Οι ρυθμοί είναι εξαντλητικοί και υψηλοί, αλλά τουλάχιστον εκείνη συγκαταλέγει στα θετικά του επαγγέλματος ότι τον χειμώνα έχει τον χρόνο να ξεκουραστεί.
Το καλοκαίρι ωστόσο υπάρχει πίεση, ειδικά κατά τη διάρκεια της χάι σίζον, αλλά και απαιτήσεις από πλευράς πελατών τέτοιες που συχνά ένας υπάλληλος είναι δύσκολο μόνος του να διαχειριστεί. «Υπάρχει πίεση από τους πελάτες, το προσωπικό όλο είναι και αυτό πιεσμένο οπότε πολλές φορές υπάρχει κούραση που βγαίνει στη δουλειά πολλές φορές», σχολιάζει η ίδια χαρακτηριστικά.
Η Μαρία όπως λέει επέλεξε τον τουρισμό καθώς της πρόσφερε γρήγορα δουλειά ωστόσο τονίζει πως το επάγγελμα για κάποιον που απλώς το έχει ανάγκη δεν αντέχεται εύκολα. «Για να βρω κάτι στο πεδίο που σπούδαζα θα έπρεπε να περιμένω, να πάρω το πτυχίο, να βρω κάπου δουλειά, έτσι και αλλιώς όμως δεν θα μπορούσα να δουλέψω στον τομέα μου. Οπότε στράφηκα στον τουρισμό, βρήκα κατευθείαν δουλειά, έπαιρνα λίγα λεφτά αλλά είχα δουλειά τουλάχιστον. Μπορεί ο τουρισμός να γίνει «παγίδα» για έναν νέο γιατί έχεις κατευθείαν δουλειά, κατευθείαν λεφτά. Και είναι εύκολο και πλέον να βρεις δουλειά. Τώρα εγώ βέβαια είμαι πιο απογοητευμένη οπότε για το αν αξίζει, θεωρώ ότι αν κάποιος το αγαπάει πολύ αυτό μπορεί να γίνει πολύ καλός και να αντέξει τις συνθήκες. Για κάποιον όμως που το κάνει από ανάγκη δεν».
«Σκληραγωγείσαι και αυτό σε βοηθάει και σε άλλα επίπεδα εκτός δουλειάς»
Η 18χρονη Λυδία Ζ. δουλεύει στον τουρισμό και όπως περιγράφει για εκείνη η εποχική της εργασία είναι κάτι που την έχει βοηθήσει να «χτίσει» χαρακτήρα και να αποκτήσει από νεαρή ηλικία μια αυτονομία και ανεξαρτησία οικονομική, πράγμα που όπως λέει την παρηγορεί όταν βλέπει τους συνομήλικούς της το καλοκαίρι να κάνουν διακοπές, ενώ εκείνη δουλεύει σεζόν. «Δουλεύοντας στον τουρισμό κάποιος κοινωνικοποιείται πάρα πολύ και είναι πιο εξωστρεφής με αυτόν τον τρόπο διότι γνωρίζει νέο κόσμο και από ξένες χώρες και επίσης ένα άλλο θετικό για μένα είναι ότι δυναμώνει πάρα πολύ μέσα του. Σκληραγωγείται, μαθαίνει να δουλεύει σε πιο απαιτητικό ρυθμό, σε πιο απαιτητικά ωράρια, περισσότερες μέρες, σε αργίες, Σαββατοκύριακα. Οπότε αυτό σκληραγωγεί πάρα πολύ τον χαρακτήρα. Και αυτό βοηθάει πάρα πολύ και σε άλλα επίπεδα εκτός δουλειάς. Για έναν νέο είναι εν μέρει και δύσκολο και εύκολο όλο αυτό, διότι ειδικά στις δικές μας ηλικίες εννοείται υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό που δουλεύει. Ένας εργαζόμενος σε μια τέτοια ηλικία βλέποντας τους υπόλοιπους να είναι στην παραλία είναι μεν δύσκολο αλλά μετά έχεις το δικό σου πορτοφόλι οπότε αυτό μετά σε χαροποιεί».
Η ίδια επισημαίνει ότι παρόλο που απολαμβάνει την εποχική της εργασία, το όνειρό της είναι να γίνει αισθητικός. Η Λυδία υπογραμμίζει πως σημαντικό ρόλο ωστόσο για να «περάσει» ένας εποχικός υπάλληλος καλά κατά τη διάρκεια της σεζόν είναι να του παρέχονται και οι σωστές συνθήκες από τον εργοδότη. «Το όνειρό μου από μικρή είναι η αισθητική και δεν το αφήνω, δηλαδή είναι ο στόχος μου. Αλλά μου αρέσει ο τουρισμός, μου αρέσει που θα έρθω για σεζόν και επειδή έχω μάθει από πολύ μικρή τη δουλειά δεν μου φαίνεται κάτι τρομακτικό. Βέβαια παίζουν και ρόλο οι συνθήκες μιας σεζόν. Οι συνθήκες που μένεις, αν μπορεί ο επιχειρηματίας να σου προσφέρει το φαγητό σου, ένα καλό σπίτι να μείνεις. Ευτυχώς σε εμάς προσφέρουν όλα τα απαραίτητα που πρέπει να έχει ένας νέος ώστε να δουλέψει σε καλές συνθήκες».
Πάντως η ίδια επισημαίνει ότι πολλοί είναι και εκείνοι που εγκαταλείπουν τον κλάδο καθώς όπως παραδέχεται πρόκειται για ένα αρκετά απαιτητικό επάγγελμα. «Κατά την άποψή μου πολύς κόσμος αποχωρεί από τον κλάδο από την υπερβολική κούραση. Είναι δύσκολες οι συνθήκες, υπάρχουν απαιτητικά ωράρια, πολλοί δουλεύουν 6 στα 7, κάποιοι εργαζόμενοι έχουν επιλέξει και 7 στα 7, οπότε είναι ακόμη περισσότερη η κούραση, συσσωρεύεται κάποια στιγμή και σε εξαντλεί», επισημαίνει κλείνοντας η Λυδία.
Πηγή: rethnea.gr
