Politica 89.8
«Στο Ηράκλειο δεν αποταμιεύω ούτε ευρώ και με πιάνει και η καρδιά μου από το χάλι που βλέπω μέχρι να φτάσω στη δουλειά κάθε πρωί»
Μια συνέντευξη διαφορετική από τις άλλες εκτυλίχθηκε στον αέρα του Politica 89.8, όταν ο άνθρωπος που βρίσκεται καθημερινά πίσω από τα μικρόφωνα, την κονσόλα και τη μουσική επιμέλεια του σταθμού, πέρασε αυτή τη φορά μπροστά από το μικρόφωνο.
Ο ηχολήπτης και μουσικός παραγωγός του Politica 89.8, Γιάννης Δασκαλάκης, μίλησε στον Χρήστο Κώνστα και στην εκπομπή «Καθαρά Πολιτικά» για την απόφασή του να εγκαταλείψει την Ελλάδα και να αναζητήσει μια διαφορετική καθημερινότητα στη Νορβηγία, περιγράφοντας με ωμό και ειλικρινή τρόπο την οικονομική ασφυξία, την έλλειψη προοπτικής και τη βαθιά ψυχολογική φθορά που βιώνει ένας εργαζόμενος νέος άνθρωπος στο Ηράκλειο του σήμερα.
«Το Brain Drain δεν έγινε ποτέ Brain Gain»
Η συζήτηση ξεκίνησε με μια βαριά διαπίστωση. Όπως ανέφερε ο Χρήστος Κώνστας, «τελικά το Brain Drain δεν έγινε Brain Gain σύμφωνα με την κυβέρνηση, εξακολουθεί να υφίσταται το Brain Drain», με τον Γιάννη Δασκαλάκη να επιβεβαιώνει μέσα από τη δική του προσωπική ιστορία ότι η φυγή νέων ανθρώπων από τη χώρα δεν αποτελεί παρελθόν, αλλά μια ζωντανή πραγματικότητα.
Ο ίδιος εξήγησε ότι η απόφασή του δεν σχετίζεται μόνο με τα οικονομικά, αλλά με μια συνολική αίσθηση αδιεξόδου και ανασφάλειας. «Τα τελευταία χρόνια βιώνω μια ανασφάλεια. Όχι μόνο εργασιακή. Βλέπω τι συμβαίνει γύρω μου, βλέπω την πόλη μας να αλλάζει προς το χειρότερο και αναρωτιέμαι αν θέλω να συνεχίσω να ζω έτσι», ανέφερε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι πλέον το ζήτημα παραμονής ή φυγής «είναι λίγο θέμα αξιοπρέπειας».
«Δουλεύεις όλο τον χρόνο και δεν μένει τίποτα»
Με απόλυτη ειλικρίνεια ο Γιάννης Δασκαλάκης περιέγραψε την οικονομική πραγματικότητα που βιώνει, παρότι – όπως είπε – έχει φτάσει στο σημείο να εργάζεται ακόμα και σε τρεις διαφορετικές δουλειές μέσα στην ίδια ημέρα. «Η αποταμίευσή μου εδώ ήταν από μηδέν μέχρι το μάξιμουμ 400 ευρώ τον χρόνο», είπε, προκαλώντας αίσθηση για το πόσο ασφυκτική είναι η καθημερινότητα ενός εργαζόμενου ανθρώπου που δουλεύει αδιάκοπα χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Ακόμα πιο αποκαλυπτικός ήταν όταν εξήγησε τι θεωρεί πλέον “πρόοδο”: «Ακόμα και 200 ευρώ να μπορώ να βάζω στην άκρη τον μήνα, που τώρα δεν μπορώ να βάλω ούτε 10, για μένα αυτό είναι πρόοδος». Και συμπλήρωσε πως ο στόχος του στη Νορβηγία δεν είναι να γίνει πλούσιος, αλλά να καταφέρει να δημιουργήσει μια στοιχειώδη οικονομική σταθερότητα: «Φιλοδοξώ να μπορώ να βάζω στην άκρη 3-4 χιλιάδες ευρώ τον χρόνο. Όταν είσαι στο μηδέν, αυτό είναι τεράστια διαφορά».
«Σε πιάνει η καρδιά σου μέχρι να φτάσεις στη δουλειά»
Η πιο σκληρή περιγραφή της συνέντευξης ήρθε όταν ο ηχολήπτης του Politica 89.8 μίλησε για την εικόνα της καθημερινότητας στο Ηράκλειο και το πώς αυτή επηρεάζει ψυχολογικά έναν άνθρωπο που ζει και εργάζεται στην πόλη. «Ανοίγεις την πόρτα του σπιτιού σου και βλέπεις λακκούβες, συνθήματα, εγκατάλειψη. Μέχρι να φτάσεις στη δουλειά σου έχεις ήδη απελπιστεί. Σε πιάνει η καρδιά σου από το χάλι που βλέπεις κάθε πρωί», ανέφερε με εμφανή συναισθηματική φόρτιση.
Όπως εξήγησε, για έναν άνθρωπο με καλλιτεχνική και δημιουργική φύση, η αισθητική υποβάθμιση της καθημερινότητας λειτουργεί καταλυτικά. «Το κομμάτι της αισθητικής το υπολογίζω πάρα πολύ. Θέλω να μπορώ να ανοίγω την πόρτα μου και να νιώθω άνθρωπος. Να έχω μια λίμνη, μια διαδρομή, ένα πάρκο, μια ποιότητα ζωής», είπε, εξηγώντας ότι η αναζήτηση αυτής της ισορροπίας είναι εξίσου σημαντική με τα χρήματα.
«Δεν αισθάνομαι ότι αλλάζω χώρα, αλλά ότι αλλάζω εργασιακό περιβάλλον»
Παρά τη μεγάλη απόφαση της μετανάστευσης, ο ίδιος δήλωσε ότι δεν αντιμετωπίζει το ταξίδι του στη Νορβηγία ως μια οριστική φυγή. «Δεν αισθάνομαι καν ότι αλλάζω χώρα. Αισθάνομαι ότι αλλάζω εργασιακό περιβάλλον. Είναι μια εσωτερική ανάγκη να σπάσω λίγο τη λούπα της καθημερινότητας», σημείωσε, περιγράφοντας την ανάγκη για restart στη ζωή του.
Ο Γιάννης Δασκαλάκης μίλησε και για την εμπειρία του εξωτερικού, έχοντας ήδη ζήσει δύο φορές στο Λονδίνο, εξηγώντας ότι η ζωή στο εξωτερικό δεν είναι μια εύκολη ή ρομαντική συνθήκη. «Όσοι πάνε έξω δεν ζουν απαραίτητα καλύτερα. Είναι σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι. Αλλά αν έχω μάθει να επιβιώνω εδώ με αυτές τις συνθήκες, τότε έξω μπορώ ίσως να χτίσω κάτι πιο σταθερό», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Η ανθρώπινη πλευρά μιας σιωπηλής φυγής
Η συνέντευξη του Γιάννη Δασκαλάκη δεν ήταν μόνο μια απλή προσωπική εξομολόγηση. Ήταν η αποτύπωση μιας ολόκληρης γενιάς εργαζομένων ανθρώπων που αισθάνονται ότι δουλεύουν ασταμάτητα χωρίς να μπορούν να σχεδιάσουν το μέλλον τους. Ήταν μια συζήτηση για τη φθορά της καθημερινότητας, για την οικονομική εξάντληση, για την απουσία προοπτικής, αλλά και για την ανάγκη αξιοπρέπειας και ποιότητας ζωής.
Και ίσως η πιο σκληρή διαπίστωση της κουβέντας να ήταν η πιο απλή: ότι ένας νέος άνθρωπος δεν φεύγει κυνηγώντας πλούτη ή πολυτέλειες, αλλά επειδή θέλει να μπορεί να ζει, να αναπνέει και να αποταμιεύει έστω λίγα χρήματα χωρίς να αισθάνεται καθημερινά ότι εξαντλείται σε μια πόλη και μια χώρα που δεν του αφήνει χώρο να ονειρευτεί.
