Politica 89.8
Γράφει η Γκρέτα Χριστοφιλοπούλου για τον Δούκα και τους Πακιστανούς
Ξεμείνατε Δεκαπενταύγουστο στην Αθήνα; Έχετε διάθεση για ταξίδια στην Αθήνα; Σας έχω προτασάρα που συνδυάζει και τα δύο: Παραμονή της Παναγίας στην πλατεία Κοτζιά που γίνεται Πακιστάν!
Υπάρχουν στιγμές που μια διοικητική απόφαση δεν είναι απλώς ένα τεράστιο λάθος αλλά αποκτά συμβολικό βάρος. Η επιλογή του δούκα των Αθηνών να παραχωρήσει την πλατεία μπροστά από το Δημαρχείο της Αθήνας, για μαζικό εορτασμό της εθνικής επετείου του Πακιστάν στις 14 Αυγούστου, παραμονή του Δεκαπενταύγουστου, είναι μία από αυτές.
Ακόμα και αν δεν αμφισβητεί κανείς το δικαίωμα των Πακιστανών να γιορτάζουν την εθνική τους επέτειο, αναρωτιέται:
γιατί στην καρδιά της ελληνικής πρωτεύουσας, στον πλέον εμβληματικό δημόσιο χώρο μπροστά από το Δημαρχείο,
και μάλιστα την παραμονή μιας από τις κορυφαίες θρησκευτικές εορτές της χώρας;
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πολιτικό ζήτημα.
Θα μπορούσαν άραγε Έλληνες πολίτες να οργανώσουν μια αντίστοιχου μεγέθους δημόσια εθνική συγκέντρωση στην καρδιά του Ισλαμαμπάντ, παραμονή μιας μεγάλης ισλαμικής εορτής, με ελληνικές σημαίες, ελληνικά εθνικά σύμβολα και μαζική παρουσία; Θα θεωρήσουν αυτονόητο ότι οι πακιστανικές αρχές θα τους παραχωρούσαν τον κεντρικό δημόσιο χώρο της πρωτεύουσας;
Άρα το ερώτημα προς τον Δήμο Αθηναίων είναι απολύτως θεμιτό και πολύ συγκεκριμένο:
Με ποια κριτήρια επιλέγεται η συγκεκριμένη ημερομηνία και ο συγκεκριμένος χώρος;
Η Αθήνα δεν είναι ουδέτερος γεωγραφικός χώρος αλλά η πρωτεύουσα της Ελλάδας και γελοίος που επέλεξαν για δήμαρχο οφείλει να το γνωρίζει. Η πλατεία Κοτζιά δεν είναι κάποια απομονωμένη αίθουσα εκδηλώσεων αλλά ένας ιστορικός χώρος μπροστά από το Δημαρχείο της πόλης. Επομένως η επιλογή να γεμίσει με τα εθνικά σύμβολα μιας άλλης χώρας ακριβώς την παραμονή του Δεκαπενταύγουστου δημιουργεί ένα απολύτως εύλογο ερώτημα για το πολιτικό αισθητήριο εκείνων που έλαβαν την απόφαση.
Το ζήτημα γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρον λόγω της σημερινής γεωπολιτικής πραγματικότητας. Το Πακιστάν έχει εξαιρετικά στενή στρατηγική και αμυντική σχέση με την Τουρκία και μόλις τις προηγούμενες ημέρες Τουρκία, Πακιστάν και Σαουδική Αραβία υπέγραψαν νέα συμφωνία αμοιβαίας άμυνας. Δεν χρειάζεται κανείς να βαφτίσει το σχήμα «σουνιτικό ΝΑΤΟ» για να αντιληφθεί ότι πρόκειται για μια εξέλιξη που η ελληνική εξωτερική πολιτική οφείλει να παρακολουθεί πολύ σοβαρά.
Μέσα σε αυτή τη συγκυρία, λοιπόν, η ελληνική πρωτεύουσα προσφέρει έναν από τους κεντρικότερους δημόσιους χώρους της σε μια μαζική εθνική εκδήλωση του Πακιστάν. Δεν είναι θέμα ρατσισμού. Είναι θέμα μέτρου, συμβολισμών και αμοιβαιότητας. Επομένως όποιος επικαλείται την πολυπολιτισμικότητα ως απάντηση, ας απαντήσει πρώτα στο απλό ερώτημα:
Θα έδινε το Πακιστάν την ίδια ακριβώς δυνατότητα στους Έλληνες στην καρδιά του Ισλαμαμπάντ, παραμονή του Ραμαζανιού ή μιας μεγάλης ισλαμικής εορτής; Και εννοώ αυτούς που νόμιμα θα εισέρχονταν στη χώρα γιατί οι λάθρο προφανώς θα βρίσκονταν στον άλλο κόσμο.
Η Αθήνα μπορεί και πρέπει να είναι ανοιχτή σε όλους. Αλλά ανοιχτή δεν σημαίνει άνευ όρων. Δημοκρατική δεν σημαίνει άβουλη. Και ανεκτική δεν σημαίνει ότι η ελληνική ταυτότητα, η ιστορία και οι κορυφαίες εθνικές και θρησκευτικές ημέρες της χώρας πρέπει να αντιμετωπίζονται ως λεπτομέρεια που δεν έχει καμία σημασία. Το πραγματικό σκάνδαλο, επομένως, δεν είναι αν οι Πακιστανοί (αλήθεια πόσοι από αυτούς είναι λαθρομετανάστες;) ´θέλουν να γιορτάσουν την πατρίδα τους.
Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί η ελληνική δημοτική αρχή θεωρεί ότι ο καταλληλότερος τόπος και χρόνος για να το κάνουν είναι η καρδιά της Αθήνας, ακριβώς την παραμονή της Παναγίας. Και αυτό το ερώτημα ο Χάρης Δούκας οφείλει να το απαντήσει.
