Politica 89.8
Στ. Κασσελάκης:”Το ερώτημα για τα πολιτικά ταμεία που κανείς δεν θέλει να ανοίξει μέχρι τέλους.”
Ορθά τα λέει ο Κασσελάκης.
Ο μόνος που τα τελευταία χρόνια έβαλε λεφτά στο ταμείο κόμματος φανερά και που ζητά πλήρη διαφάνεια για τα κομματικά ταμεία.
Τις τελευταίες ημέρες έχει ανοίξει στα social media μια έντονη συζήτηση γύρω από τη χρηματοδότηση της πολιτικής δραστηριότητας του Αλέξη Τσίπρα: Γραφεία, συνεργάτες, εκδηλώσεις, Ινστιτούτο και συνολικό οργανωτικό κόστος.
Το ερώτημα είναι απλό και απολύτως θεμιτό: Ποιος χρηματοδοτεί τι και με ποιον τρόπο;
Το ίδιο ερώτημα, βεβαίως, δεν αφορά μόνο τον Αλέξη Τσίπρα. Αφορά ολόκληρο το πολιτικό σύστημα.
Γιατί όποιος γνωρίζει στοιχειωδώς πώς λειτουργούν οι προεκλογικές εκστρατείες στις μεγάλες περιφέρειες ξέρει ότι πολλές φορές η πραγματική δαπάνη που απαιτεί μια σοβαρή καμπάνια μοιάζει να απέχει πολύ από τα επίσημα θεσμικά όρια.
Και τότε γεννιέται το πραγματικά μεγάλο ερώτημα: Από πού προέρχονται τα επιπλέον χρήματα; Πώς καταγράφονται; Ποιος τα ελέγχει;
Σε μια κανονική πολιτεία, αυτή θα ήταν μια συζήτηση που θα αφορούσε όλα τα κόμματα, όλους τους αρχηγούς και όλους τους υποψηφίους.
Στην Ελλάδα, όμως, οι σχετικές συζητήσεις ανοίγουν συνήθως επιλεκτικά, κομματικά και ευκαιριακά — και κλείνουν εξίσου γρήγορα όταν αρχίζουν να γίνονται άβολες για περισσότερες από μία πλευρές.
Και εδώ αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον όσα είχε καταγγείλει δημόσια ο Στέφανος Κασσελάκης μετά την ανάληψη της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ίδιος είχε μιλήσει για «άδεια ταμεία», είχε θέσει ερωτήματα για τα οικονομικά του κόμματος και είχε δηλώσει ότι βρίσκεται στη διάθεση του Οικονομικού Εισαγγελέα για όσα είχε αναφέρει περί «μαύρων ταμείων».
Είχε επίσης περιγράψει τη δύσκολη οικονομική κατάσταση των κομματικών μέσων και είχε αφήσει αιχμές για οικονομικές κινήσεις που είχαν προηγηθεί της δικής του ανάληψης της ηγεσίας.
Οι καταγγελίες αυτές είτε πρέπει να διερευνηθούν και να απαντηθούν επίσημα είτε να καταρριφθούν με στοιχεία.
Γιατί στην πολιτική δεν μπορεί να ισχύουν δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Δεν γίνεται να ζητάμε πλήρη διαφάνεια για τον έναν και σιωπή για τον άλλον.
Δεν γίνεται κάθε κόμμα να εμφανίζεται ως άμεμπτο και κάθε φορά που τίθεται θέμα πολιτικού χρήματος να κατηγορούνται αποκλειστικά οι απέναντι.
Το διά ταύτα: Η συζήτηση για το πολιτικό χρήμα δεν πρέπει να γίνει υπόθεση Τσίπρα, Κασσελάκη, ΣΥΡΙΖΑ ή οποιουδήποτε άλλου προσώπου.
Πρέπει να γίνει συζήτηση για όλους.
Πόσα πραγματικά κοστίζει η πολιτική δραστηριότητα στην Ελλάδα;
Ποιος πληρώνει;
Πώς πληρώνει;
Και ποιος ελέγχει πραγματικά τη διαδρομή του χρήματος;
Μέχρι να απαντηθούν αυτά, οι δηλώσεις περί διαφάνειας θα παραμένουν απλώς… δηλώσεις.
Άδεια ταμεία, λοιπόν;
Ας ανοίξουν τα βιβλία και ας δοθούν οι απαντήσεις.
