Politica 89.8
Άρθρο του Νίκου Τσιλιπουνιδάκη
Έβαλαν όντως τον Πρωθυπουργό μπροστά μπροστά στο συρμό και ευτυχώς δεν πετάχτηκε μέσα από κάποιο τούνελ ο Αλέξης. Κυκλοφορεί σαν αστείο στα πολιτικά πηγαδάκια για να πικάρουν τις εξαγγελίες των «μουσαμάδων» αλλά δεν απέχει πολύ από τη πραγματικότητα..
Εχω μπει στο Μετρό της Θεσσαλονίκης. Έκατσα και μπροστά μπροστά, για να βιώσω την εμπειρία του αυτόματου. Δεν έχει οδηγό… είναι εμπειρία.
Κάποτε ήταν έργο με «μουσαμάδες»
Από το «δεν έχουμε συρμούς, δεν έχουμε σταθμούς» στο Μετρό Θεσσαλονίκης που επιτέλους κινείται – Μια φωτογραφία, δύο εποχές
Η εικόνα που κάποτε συμβόλιζε το «Μετρό στα χαρτιά» σήμερα μοιάζει σχεδόν σουρεαλιστική – Το πολιτικό πριν και μετά μιας Θεσσαλονίκης που περίμενε χρόνια να επιβιβαστεί στο τρένο
Υπάρχουν κάποιες φωτογραφίες που, χωρίς να χρειάζονται πολλές λέξεις, καταγράφουν μια ολόκληρη πολιτική εποχή.
Και αυτή είναι μία από αυτές.
Με αφορμή τα εγκαίνια της επέκτασης του Μετρό Θεσσαλονίκης προς την Καλαμαριά, η συγκεκριμένη εικόνα από το 2019 επιστρέφει στην επικαιρότητα και αποκτά ένα εντελώς διαφορετικό νόημα.
Στη φωτογραφία, ο τότε πρωθυπουργός βρίσκεται στην αποβάθρα, κοιτάζοντας προς την πλευρά των γραμμών, σαν να περιμένει να εμφανιστεί ο συρμός.
Μόνο που υπάρχει μια λεπτομέρεια που σήμερα κάνει την εικόνα ακόμη πιο χαρακτηριστική:
Το Μετρό τότε δεν ήταν πραγματικά εκεί.
Η Θεσσαλονίκη βρισκόταν ακόμη αντιμέτωπη με ένα έργο που είχε γίνει σύμβολο καθυστερήσεων, εξαγγελιών και πολιτικών αντιπαραθέσεων. Η εικόνα μιας πολιτικής ηγεσίας να φωτογραφίζεται μέσα σε έναν χώρο όπου το έργο δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί αποτέλεσε αντικείμενο έντονης πολιτικής και επικοινωνιακής κριτικής.
Και σήμερα, επτά χρόνια μετά, η ίδια φωτογραφία μπορεί να λειτουργήσει σχεδόν σαν ένα πολιτικό «ΠΡΙΝ».
ΠΡΙΝ: Το Μετρό που περιμέναμε
Τότε υπήρχαν οι εξαγγελίες.Οι ανακοινώσεις. Οι ημερομηνίες που μετακινούνταν. Οι υποσχέσεις ότι «έρχεται» το Μετρό. Και φυσικά, οι πολιτικές φωτογραφίες. Η Θεσσαλονίκη όμως δεν είχε αυτό που ζητούσε επί δεκαετίες: Ναι, ένα Μετρό σε κανονική λειτουργία.
Και η συγκεκριμένη φωτογραφία έμεινε ως ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στιγμιότυπα εκείνης της περιόδου. Σήμερα, όμως, η εικόνα έχει αλλάξει.
ΜΕΤΑ: Οι Θεσσαλονικείς επιβιβάζονται πραγματικά
Το χθεσινό ορόσημο είναι ακριβώς αυτή η αλλαγή. Η επέκταση προς την Καλαμαριά δεν παρουσιάζεται πλέον ως ένα ακόμη σχέδιο ή ως μια μακέτα του μέλλοντος.
Είναι έργο που παραδίδεται στους πολίτες.
Υπάρχουν σταθμοί.Υπάρχουν συρμοί.Υπάρχουν επιβάτες. Και κυρίως, υπάρχει πλέον η δυνατότητα ο Θεσσαλονικιός να μπει στον σταθμό, να κατέβει στην αποβάθρα και να περιμένει πραγματικά το τρένο.
Κάπου εδώ βρίσκεται και η ουσία της πολιτικής εικόνας. Γιατί η πολιτική επικοινωνία έχει τεράστια δύναμη όταν μια φωτογραφία μπορεί να συμπυκνώσει σε ένα κάδρο τη διαφορά ανάμεσα σε δύο εποχές.Τότε κοιτούσαν αν θα έρθει το τρένο.Σήμερα επιβιβαζόνται στο μετρό .
Και αυτή ίσως είναι η καλύτερη λεζάντα για τη συγκεκριμένη φωτογραφία.
Όχι επειδή διαγράφει τις καθυστερήσεις, τις ευθύνες ή την πολιτική αντιπαράθεση που συνόδευσε το έργο όλα αυτά τα χρόνια.Αλλά επειδή αποτυπώνει κάτι πολύ απλό:
Το Μετρό Θεσσαλονίκης πέρασε από την πολιτική σκηνή στην καθημερινότητα των πολιτών. Και όταν ένα έργο γίνεται καθημερινότητα, τότε οι φωτογραφίες των εγκαινίων παύουν να είναι απλώς επικοινωνιακές εικόνες.Γίνονται μέρος της ιστορίας του.
Και η συγκεκριμένη φωτογραφία του 2019, είτε κάποιος τη δει ως πολιτικό ανέκδοτο είτε ως υπενθύμιση μιας δύσκολης περιόδου για το έργο, σήμερα έχει ένα ακόμη ενδιαφέρον, μας θυμίζει πώς ήμασταν τότε και μας δείχνει πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα σήμερα. Γιατί τότε η ερώτηση ήταν:
«Έρχεται το τρένο;» Σήμερα η ερώτηση είναι πολύ πιο απλή: «Σε ποιον σταθμό κατεβαίνεις;»
Και γύρω γύρω από την Κρήτη Θάλασσα
Μακάρι να είχαμε τρένο στη Κρήτη μου λένε καθημερινά στο ραδιόφωνο.
Ναι θα ήταν ένα φαραωνικό έργο. Πενταπλάσιο σε όλα τα επίπεδα από τον ΒΟΑΚ ή τον ΝΟΑΚ.;
Στη μέση το τρένο. Από άκρη σε άκρη σε όλη τη Κρήτη. Δυστυχώς. Η μορφολογία του εδάφους και το απίστευτο κόστος είναι τα εμπόδια.
Μια λύση είναι τα υδροπλάνα. Να ενώνει περιοχές και νομούς της Κρήτης δια θαλασσης και αέρος. Είναι μια πρόταση που σοβαρά θα άκουγε η Κυβέρνηση. Ηδη υπάρχουν τα πρώτα δρομολόγια στη χώρα σε νησιωτικούς προορισμούς. Ο Νικόλας Χαραλαμπους έδωσε αγώνα επι χρονια για να το καταφέρει. Αντί να ζητάνε το ανέφικτο μήπως θα ήταν καλή ιδέα να κάτσουν σε ένα τραπέζι οι φορείς και να το ψάξουν…;
