Politica 89.8
Όταν η αδιαφορία συναντά την ατιμωρησία, το αποτέλεσμα είναι χαμένες ανθρώπινες ζωές
Το περιστατικό με τον μεθυσμένο οδηγό στη Θεσσαλονίκη δεν θα είναι, δυστυχώς, το τελευταίο.
Τα θανατηφόρα τροχαία που προκαλούνται από οδηγούς οι οποίοι, λόγω ηλικίας ή προβλημάτων υγείας, δεν είναι πλέον ικανοί να βρίσκονται πίσω από το τιμόνι θα συνεχιστούν.
Τα ατυχήματα με τα ηλεκτρικά πατίνια θα πολλαπλασιάζονται.
Και πολλά ακόμη παρόμοια περιστατικά θα εξακολουθήσουν να συμβαίνουν.
Όλα αυτά έχουν μια κοινή ρίζα: την ανεπαρκή τιμωρία, την έλλειψη ουσιαστικών ελέγχων και, πάνω απ’ όλα, την απουσία κοινής λογικής.
Σκεφτείτε για μια στιγμή: αν κάποιος που συλλαμβάνεται να οδηγεί μεθυσμένος γνώριζε ότι, σε περίπτωση σοβαρής παράβασης, θα μπορούσε να χάσει οριστικά το δικαίωμα οδήγησης, πόσοι θα τολμούσαν να πάρουν το ρίσκο;
Και όταν λέμε οριστικά, εννοούμε ποτέ ξανά. Όχι επανεξετάσεις, όχι δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες σε όσους αποδεδειγμένα θέτουν σε σοβαρό κίνδυνο ανθρώπινες ζωές.
Αναρωτηθείτε, επίσης, πόσοι οδηγοί συνεχίζουν να κυκλοφορούν στους δρόμους, ενώ δεν πληρούν πλέον τις αναγκαίες προϋποθέσεις σωματικής ή πνευματικής ικανότητας. Και πόσο αυστηρά ελέγχονται εκείνοι που υπογράφουν τις σχετικές ιατρικές βεβαιώσεις.
Το δικαίωμα στην οδήγηση δεν μπορεί να είναι ισχυρότερο από το δικαίωμα στη ζωή.
Η Πολιτεία, αντί να λειτουργεί προληπτικά και προστατευτικά, μοιάζει συχνά να υπολογίζει περισσότερο το πολιτικό κόστος μιας αυστηρής απόφασης παρά το ανθρώπινο κόστος της αδράνειας.
Αντί για πραγματικούς ελέγχους, ουσιαστική πρόληψη και αυστηρή εφαρμογή των νόμων, καταφεύγουμε πολλές φορές σε επικοινωνιακές παρεμβάσεις και επιφανειακές λύσεις.
Συνεχίστε, λοιπόν, να βάφετε πολύχρωμες τις διαβάσεις πεζών, με χρώματα που ξεθωριάζουν πριν καλά καλά στεγνώσουν, και να παρουσιάζετε τέτοιες παρεμβάσεις ως σημαντικά επιτεύγματα οδικής ασφάλειας.
Την ίδια ώρα, άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους σε δρόμους όπου η πρόληψη απουσιάζει και η ευθύνη αναζητείται πάντοτε εκ των υστέρων.
Και τελικά, τι μας απομένει;
«Ο Θεός να μας φυλάει».
Γιατί όταν η Πολιτεία αδυνατεί να προστατεύσει τους πολίτες της, η ασφάλεια καταντά ζήτημα τύχης.
Η ανοησία, όταν συναντά την αδιαφορία, την ατιμωρησία και την πολιτική ιδιοτέλεια, δεν παράγει απλώς κακές αποφάσεις. Παράγει θύματα.
Και πίσω από κάθε θύμα υπάρχει μια οικογένεια που πληρώνει για πάντα το τίμημα αποφάσεων που κάποιοι δεν τόλμησαν ποτέ να πάρουν.
