
Ας θυμηθούμε λίγο ιστορία μιας και στο σχολείο περίεργα την γράφουν οι Αριστεροί,λίγοι την διάβασαν, ακόμα λιγότεροι την αναπαράγουν.
Η λέξη «αποστάτης» έχει πολύ παλιά ιστορία στην ελληνική γλώσσα και χρησιμοποιήθηκε με πολιτική σημασία ήδη από την αρχαιότητα, πολύ πριν από τα γεγονότα του 1965 στην Ελλάδα.
Ωστόσο, πρέπει να ξεχωρίσουμε δύο πράγματα:
Την αρχαία πολιτική σημασία όπου,Αποστάτης ήταν εκείνος που αποχωρούσε από μια συμμαχία, επαναστατούσε εναντίον μιας εξουσίας ή εγκατέλειπε την παράταξη στην οποία ανήκε για άλλη παράταξη.
Στη νεότερη ελληνική πολιτική ιστορία,η λέξη συνδέθηκε ιδιαίτερα με τη λεγόμενη «Αποστασία» του Ιουλίου 1965, όταν βουλευτές της Ένωσης Κέντρου απομακρύνθηκαν από τον Γεώργιο Παπανδρέου και στήριξαν άλλους κυβερνητικούς σχηματισμούς,ο οποίος λογικά την ανέσυρε και ορθά από την αρχαιότητα.
Ο Γεώργιος Παπανδρέου, παππούς του ΓΑΠ, που μάλιστα έφυγε από το ίδιο του το κόμμα και ίδρυσε άλλο,και τον οποίο ακολούθησαν αρκετοί “ιπποκόμοι” του πατέρα του Ανδρέα Παπανδρέου,ήσαν μερικοί εκ των οποίων κρατούσαν μέχρι και τα τσόκαρα της Μιμής στην Ελούντα από την προεδρική σουίτα ως την παραλία ως ευνοημένοι του Ανδρέα που τους πήρε από την Κρήτη και τους έβαλε μέχρι και το Μαξίμου “υπασπιστές”
Ωστόσο όλοι στην ανάγκη επιβίωσης οικονομικής και όχι μόνο επέστρεψαν στο μαντρί όπως έλεγε άλλος πολιτικός αναφερόμενος επίσης σε αποστάτες με ευγενικό τρόπο αλλά εμμέσως πλην σαφώς τους χαρακτήριζε ζώα.
Ο Γεώργιος Π. λοιπόν,επίσης ευγενής,θεωρείται μία από τις πρώτες και σημαντικότερες πολιτικές προσωπικότητες που χρησιμοποίησαν τον χαρακτηρισμό «αποστάτες» για τους βουλευτές της Ένωσης Κέντρου που απομακρύνθηκαν από αυτόν τον Ιούλιο του 1965.
Ιστορική αναφορά αποδίδει στον ίδιο τον Γεώργιο Παπανδρέου τον άμεσο χαρακτηρισμό της κυβέρνησης Αθανασιάδη-Νόβα ως κυβέρνησης «αποστατών».
Ναι ή όχι;
Συνεχίζω.
Οι πιο γνωστοί ήταν:
Γεώργιος Αθανασιάδης-Νόβας: Ο πρώτος πρωθυπουργός μετά την αποχώρηση του Γεωργίου Παπανδρέου, στις 15 Ιουλίου 1965.
Κωνσταντίνος Μητσοτάκης: Βουλευτής και υπουργός της Ένωσης Κέντρου, που συνδέθηκε πολιτικά με την ομάδα των αποχωρησάντων.
Ηλίας Τσιριμώκος: Ανέλαβε πρωθυπουργός τον Αύγουστο του 1965.
Στέφανος Στεφανόπουλος: Ανέλαβε πρωθυπουργός τον Σεπτέμβριο του 1965.
Ιωάννης Τσουδερός: Περιλαμβανόταν αυτούς βουλευτές που αποχώρησαν από την Ένωση Κέντρου,επίσης οι Κωστόπουλος,Τούμπας.
Η Κρήτη είχε και άλλους όπως τους Μαρή, Ηγουμενάκη, Κοθρή,Λουλακάκη
Την “ρετσινιά” την κουβαλούσαν όλη τους την ζωή όχι μόνο από τους πολιτικούς τους αντιπάλους,από τους Έλληνες πολίτες ακόμα και των εσωκομματικών τους αντιπάλων.
Σήμερα;
Πως χαρακτηρίζονται;
Θέλετε να σας μετρήσω από το 2000 ως σήμερα πόσοι έχουν αλλάξει κόμμα και αναφέρομαι όχι σε στελεχάκια και μέλη τοπικών κομματικών οργάνων που χρησιμοποιούνται ως “λατζέρηδες” αλλά για Βουλευτές και Υπουργούς.
Μάλιστα κάποιοι από αυτούς έχουν αλλάξει και πάνω από δύο τρεις φορές επίσημα κόμμα.
Πρωταθλητές είναι οι Αριστεροί και οι Πασόκοι που αναζητούν βουλευτική καρέκλα και όπου να ναι…
Ακολουθούν οι γαλάζιοι,όπως Πάνος Καμμένος,Αντώνης Σαμαράς,και άλλοι, ωστόσο η ΝΔ κυρίως είναι κόμμα υποδοχής σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ και τα κόμματα(κια) της Αριστεράς (Συνασπισμό ΣΥΡΙΖΑ ΚΚΕ εσωτερικού κλπ) που κάνουν αναρίθμητα πηδαλάκια-αλλαξοβασιλίκια.
Ακόμα και εκείνοι της γενιάς του Πολυτεχνείου μέρα που είναι(…) οι οποίοι τρεις μέρες αντιστάθηκαν και εξαργυρώνουν μια ζωή σε θέσεις.
Ναι ακόμα και αυτοί από δέκα Κόμματα πέρασαν και ξεπέρασαν.
Ακόμα και κάποιοι τοπικοί που κάνουν διδαχές και εξιστορούν τα τότε γεγονότα έχω χάσει την μπάλα που είναι σήμερα…
Σίγουρα εκεί που έχει λάμψη καί όφελος εξουσίας.
Δείτε τι γίνεται σε ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ τελευταία…
Μετά η Μαλβίνα Κάραλη είχε άδικο που έλεγε ότι η Αριστερά στην Ελλάδα δεν είναι ιδεολογία αλλά δέκα πωποί(…) που ψάχνουν καρέκλα.
Εκτός από “πωπούς κατά την Μαλβίνα” πως πρέπει να συμφωνήσουμε να τους αποκαλούμε πιο κόσμια;