Politica 89.8
Γ. Βρούτσης: Τέσσερα χρόνια χωρίς «Σπίτι» η ελληνική γυμναστική-Δύο εξαγγελίες, μηδέν παραδόσεις και το φιάσκο μιας πολιτικής που επενδύει στις φωτογραφίες
Το 2024 ο Γιάννης Βρούτσης ανακοίνωνε με τυμπανοκρουσίες ότι η ελληνική γυμναστική αποκτά επιτέλους το δικό της σπίτι στο Ολυμπιακό Ποδηλατοδρόμιο. Έδινε μάλιστα συγκεκριμένη ημερομηνία: Δεκέμβριος 2024. Δύο χρόνια αργότερα, τον Οκτώβριο του 2026, ανακοινώνει ξανά το ίδιο έργο, αυτή τη φορά στο Ελληνικό της LAMDA Development,συμφερόντων Λάτση.
Νέος ορίζοντας ολοκλήρωσης τον Ιανουάριο του 2028. Δηλαδή, αν τηρηθεί το νέο χρονοδιάγραμμα, η ελληνική γυμναστική θα συμπληρώνει περίπου τέσσερα χρόνια από την πρώτη εξαγγελία για να αποκτήσει τη μόνιμη στέγη που της είχαν υποσχεθεί μέσα σε λίγους μήνες. Και όλα αυτά την ώρα που η Περιφέρεια Αττικής φέρεται να αναλαμβάνει ενοίκιο 1,5 εκατομμυρίου ευρώ ετησίως για εγκαταστάσεις του στίβου στο Ελληνικό, εγείροντας σοβαρά ερωτήματα για τις υποχρεώσεις της επένδυσης και τη διαχείριση των δημόσιων πόρων.
Το 2024 είχε βρει τη λύση, το 2026 πανηγυρίζει επειδή βρήκε… άλλη λύση
Υπάρχει ένα όριο ανάμεσα στην πολιτική αστοχία και στον εμπαιγμό της κοινής γνώμης. Και η ιστορία με το περιβόητο «Σπίτι της Γυμναστικής» αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς μια κυβέρνηση μπορεί να μετατρέπει τις εξαγγελίες σε επικοινωνιακά επιτεύγματα, ακόμη κι όταν το πραγματικό έργο παραμένει ζητούμενο.
Ο Γιάννης Βρούτσης οφείλει σήμερα ορισμένες πολύ συγκεκριμένες εξηγήσεις. Όχι γενικόλογες διαβεβαιώσεις. Όχι νέες φωτογραφίες. Όχι ακόμη ένα πανηγυρικό δελτίο Τύπου.
Εξηγήσεις για το πώς είναι δυνατόν το 2024 να ανακοινώνει με απόλυτη βεβαιότητα ότι βρέθηκε η οριστική λύση για τη στέγαση της ελληνικής γυμναστικής και το 2026 να παρουσιάζει ως νέα μεγάλη επιτυχία μια εντελώς διαφορετική λύση, η οποία μάλιστα μεταθέτει την ολοκλήρωση για το 2028.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλώς για μια αλλαγή διεύθυνσης.Μιλάμε για έναν κυβερνητικό σχεδιασμό που παρουσιάστηκε ως ώριμος και άμεσα υλοποιήσιμος, αλλά τελικά δεν απέδωσε το αποτέλεσμα που είχε εξαγγελθεί.
Μιλάμε για δύο χρόνια που πέρασαν χωρίς να παραδοθεί η υποσχεμένη μόνιμη εγκατάσταση. Και για σχεδόν άλλα δύο χρόνια αναμονής, μέχρι να ολοκληρωθεί, σύμφωνα με τη νέα εξαγγελία, η νέα εγκατάσταση.
Το πιο προκλητικό είναι ότι ο υπουργός εμφανίζεται να ζητά πολιτικά εύσημα και για τις δύο εξαγγελίες. Για εκείνη που δεν υλοποιήθηκε σύμφωνα με το αρχικό χρονοδιάγραμμα και για εκείνη που υπόσχεται ότι θα υλοποιηθεί στο μέλλον.
Αυτή είναι η ουσία του προβλήματος. Ο πολίτης ακούει εξαγγελίες, βλέπει φωτογραφίες και διαβάζει πανηγυρικές ανακοινώσεις. Εκείνο που δικαιούται να απαιτεί, όμως, είναι έργο.
Ιούλιος 2024: «Κάνουμε πράξη άλλη μία δέσμευσή μας»-Η εξαγγελία που εκθέτει τον ίδιο τον υπουργό
Ας επιστρέψουμε στις 22 Ιουλίου 2024.Ο Γιάννης Βρούτσης βρίσκεται στο Ολυμπιακό Ποδηλατοδρόμιο του ΟΑΚΑ, μαζί με εκπροσώπους της Ελληνικής Γυμναστικής Ομοσπονδίας.
Ανακοινώνει ότι εκεί θα εγκατασταθούν μόνιμα οι εθνικές ομάδες ενόργανης και ρυθμικής γυμναστικής, μεταφερόμενες από τον Άγιο Κοσμά.
Η ανακοίνωση είναι συγκεκριμένη. Προβλέπει διαμόρφωση του μεγαλύτερου μέρους της αρένας, τοποθέτηση τάραφλεξ, αναβάθμιση του φωτισμού, συντήρηση της ποδηλατικής πίστας, εργασίες στην οροφή και ανακαίνιση αποδυτηρίων.
Δεν παρουσιάζεται ως μια πρόταση υπό εξέταση. Δεν διατυπώνεται ως ενδεχόμενο. Παρουσιάζεται ως ειλημμένη απόφαση, με σαφές χρονοδιάγραμμα. Ο ίδιος ο υπουργός δηλώνει: «Σήμερα, εδώ, στο εμβληματικό ΟΑΚΑ, κάνουμε πράξη άλλη μία δέσμευσή μας». Και δεσμεύεται ότι μέχρι το τέλος του 2024 θα έχει δημιουργηθεί ένα υπερσύγχρονο αθλητικό κέντρο.
Εδώ ακριβώς αρχίζει το πρόβλημα της πολιτικής σοβαρότητας.
Με ποιες τεχνικές μελέτες, με ποια εξασφαλισμένη χρηματοδότηση, με ποιες εγκρίσεις και με ποιον πραγματικό βαθμό ωριμότητας του έργου βγήκε ο υπουργός να ανακοινώσει ότι όλα θα ήταν έτοιμα σε πέντε μήνες;
Είχαν εξεταστεί οι τεχνικές απαιτήσεις συνύπαρξης της ποδηλασίας με την ενόργανη και τη ρυθμική γυμναστική;
Είχαν αξιολογηθεί οι ανάγκες των εθνικών ομάδων, οι απαιτήσεις ασφάλειας, οι αποθηκευτικοί χώροι, οι προπονητικές επιφάνειες και η δυνατότητα φιλοξενίας αγώνων;
Είχαν διασφαλιστεί οι προϋποθέσεις για να λειτουργήσει πράγματι ο χώρος ως μόνιμη έδρα;
Αν είχαν διασφαλιστεί, γιατί το σχέδιο δεν ολοκληρώθηκε όπως ανακοινώθηκε;
Αν δεν είχαν διασφαλιστεί, τότε με ποια υπευθυνότητα ο υπουργός έδινε τόσο κατηγορηματικές υποσχέσεις;
Και στις δύο περιπτώσεις, η πολιτική ευθύνη είναι σοβαρή.
Γιατί ,είτε υπήρξε ένας σχεδιασμός που απέτυχε στην υλοποίηση ,είτε παρουσιάστηκε ως βέβαιη μια λύση που δεν είχε ελεγχθεί επαρκώς.
Το γεγονός ότι σήμερα ανακοινώνεται άλλη εγκατάσταση δεν αρκεί από μόνο του για να αποδείξει την ακριβή αιτία της αποτυχίας. Αρκεί, όμως, για να απαιτήσουμε πλήρη απολογισμό.
Αύγουστος 2024: Υποσχέθηκε μέχρι και ονοματοδοσία παρουσία του πρωθυπουργού!
Και αν κάποιος θεωρεί ότι η ανακοίνωση του Ιουλίου ήταν απλώς μια αισιόδοξη πρόβλεψη, υπάρχει και η δήλωση του Αυγούστου.
Στις 7 Αυγούστου 2024, κατά την επιστροφή του Λευτέρη Πετρούνια από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού, ο Γιάννης Βρούτσης ανακοινώνει ότι το «Σπίτι της Γυμναστικής» στο Ποδηλατοδρόμιο θα πάρει το όνομα του Ολυμπιονίκη.
Δηλώνει μάλιστα ότι θα ολοκληρωθεί τον Δεκέμβριο και ότι η ονοματοδοσία θα γίνει παρουσία του πρωθυπουργού. Εδώ η επικοινωνιακή διάσταση αποκτά σχεδόν συμβολικό χαρακτήρα.
Ο υπουργός δεν αρκείται στο να εξαγγείλει ένα έργο. Προαναγγέλλει την τελετή, τον υψηλό προσκεκλημένο και την τιμητική ονομασία του.
Έχει ήδη οργανωθεί, τουλάχιστον σε επίπεδο δημόσιων δηλώσεων, η εικόνα της πολιτικής επιτυχίας. Μόνο που η πραγματικότητα δεν ακολούθησε το σενάριο.
Και σήμερα, δύο χρόνια μετά, αντί για απολογισμό εκείνης της υπόσχεσης, έχουμε μια καινούργια ανακοίνωση.
Ο υπουργός που το 2024 μιλούσε για ολοκλήρωση τον Δεκέμβριο, το 2026 ζητά να πιστέψουμε μια νέα ημερομηνία παράδοσης. Γιατί να θεωρήσουμε τη δεύτερη δέσμευση περισσότερο αξιόπιστη από την πρώτη;
Οκτώβριος 2026: Νέα φωτογραφία, νέα συμφωνία, νέα ημερομηνία …και το ρολόι μηδενίζεται
Μόλις χθες υπογράφεται συμφωνία για τη δημιουργία του «Σπιτιού της Γυμναστικής» στο Υπόστεγο Β του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού. Παρόντες εκπρόσωποι της κυβέρνησης, της Ελληνικής Γυμναστικής Ομοσπονδίας και της LAMDA Development.
Η εγκατάσταση προβλέπεται να παραχωρηθεί για 30 χρόνια, ενώ η ολοκλήρωσή της τοποθετείται πλέον στον Ιανουάριο του 2028. Ας συγκρίνουμε, λοιπόν, τις δύο κυβερνητικές ανακοινώσεις:
Το 2024, η γυμναστική αποκτούσε μόνιμη έδρα στο ΟΑΚΑ.
Το 2026, η γυμναστική αποκτά μόνιμη έδρα στο Ελληνικό.
Το 2024, το έργο θα ολοκληρωνόταν μέσα σε λίγους μήνες.
Το 2026, απαιτούνται άλλοι 15 μήνες.
Το 2024, η κυβέρνηση πανηγύριζε επειδή είχε λύσει το πρόβλημα.
Το 2026, πανηγυρίζει επειδή υπέγραψε μια νέα συμφωνία για να λύσει το ίδιο πρόβλημα.
Αυτό είναι το πολιτικό φιάσκο: η κυβέρνηση εμφανίζει ως διαδοχικές επιτυχίες δύο διαφορετικές απαντήσεις στο ίδιο άλυτο ζήτημα, χωρίς να έχει εξηγήσει γιατί απέτυχε η πρώτη.
Και το χειρότερο είναι ότι το επικοινωνιακό χρονόμετρο ξεκινά ξανά από το μηδέν.Σαν να μη μεσολάβησαν δύο ολόκληρα χρόνια.Σαν να μην υπήρξε καμία προηγούμενη δέσμευση.Σαν να μην υπάρχει πολιτικό κόστος για την αναμονή των αθλητών.
Από το 2024 στο 2028: Τέσσερα χρόνια υποσχέσεων για ένα σπίτι που ακόμη δεν υπάρχει
Από τον Ιούλιο του 2024, όταν έγινε η πρώτη επίσημη εξαγγελία, μέχρι τον Ιανουάριο του 2028, όταν προβλέπεται να ολοκληρωθεί η νέα εγκατάσταση, μεσολαβούν περίπου τριάμισι χρόνια.
Αν υπολογίσουμε τη συνολική περίοδο 2024-2028, μιλάμε για τέσσερα ημερολογιακά έτη μέσα στα οποία η υπόσχεση για μόνιμη στέγη εξακολουθεί να αναζητά την υλοποίησή της.Και αυτό εφόσον τηρηθεί το νέο χρονοδιάγραμμα.
Για έναν υπουργό, τα δύο χρόνια μπορεί να είναι δύο ακόμη περίοδοι πολιτικής προβολής. Για έναν αθλητή υψηλού επιπέδου, δύο χρόνια είναι ένας τεράστιος χρόνος προετοιμασίας.
Είναι παγκόσμια πρωταθλήματα, ευρωπαϊκές διοργανώσεις, αγωνιστικές περίοδοι, κρίσιμες ηλικίες και προσπάθειες μιας ζωής.
Δεν μπορεί η πολιτική ηγεσία να αντιμετωπίζει τον χρόνο των αθλητών σαν να είναι ανεξάντλητος. Δεν μπορεί να ζητά υπομονή επ’ αόριστον από ανθρώπους που κρίνονται καθημερινά από τις επιδόσεις τους, ενώ η ίδια δεν λογοδοτεί για τις δικές της.
Ο αθλητής δεν μπορεί να μεταθέσει την ηλικία του, την αγωνιστική του κορύφωση ή τους Ολυμπιακούς Αγώνες επειδή ένας υπουργός αστόχησε στον σχεδιασμό του.
Και αυτό είναι που καθιστά την υπόθεση πολύ σοβαρότερη από μια συνηθισμένη κυβερνητική καθυστέρηση. Εδώ η αποτυχία του χρονοδιαγράμματος έχει πραγματικές συνέπειες για έναν ολόκληρο αθλητικό χώρο.
Το Ελληνικό, ο Λάτσης και το ενοίκιο των 1,47 εκατομμυρίων ευρώ-Ποιος πληρώνει τελικά τον λογαριασμό;
Και εδώ η υπόθεση αποκτά μια ακόμη σοβαρότερη πολιτική και οικονομική διάσταση. Διότι η μεταφορά αθλητικών δραστηριοτήτων από τον Άγιο Κοσμά στο Ελληνικό δεν γίνεται σε κενό.
Συνδέεται με τη μεγαλύτερη αστική ανάπλαση της χώρας, με την επένδυση της LAMDA Development, συμφερόντων της οικογένειας Λάτση, και με συγκεκριμένες συμφωνίες για τη χρήση αθλητικών εγκαταστάσεων.
Τον Σεπτέμβριο του 2026 αποκαλύφθηκε ότι η Περιφέρεια Αττικής, υπό τον Νίκο Χαρδαλιά, συμφώνησε να καταβάλλει στην εταιρεία «ΕΛΛΗΝΙΚΟ Μ.Α.Ε.», θυγατρική της LAMDA Development, ετήσιο μίσθωμα 1.477.000 ευρώ για τη χρήση εγκαταστάσεων στίβου στο Ellinikon Sports Park.
Η σχετική απόφαση της Περιφερειακής Επιτροπής φέρει ημερομηνία 7 Ιουλίου 2026.Η συμφωνία προβλέπει διάρκεια 12 ετών, με δυνατότητα παράτασης για ακόμη 12.Το κόστος της πρώτης δωδεκαετίας ανέρχεται σε 17.724.000 ευρώ. Αν ενεργοποιηθεί η παράταση με το ίδιο μίσθωμα, η συνολική ονομαστική δαπάνη φτάνει τα 35.448.000 ευρώ. Δηλαδή προϋπολογισμός που αρκεί για δυο νέα Δημόσια στάδια στίβου!
Προσέξτε τι συμβαίνει. Οι προβληματικές αλλά δημόσιες και δωρεάν αθλητικές εγκαταστάσεις του Αγίου Κοσμά απομακρύνθηκαν στο πλαίσιο της μεγάλης επένδυσης.
Η Πολιτεία είχε αναγνωρίσει την ανάγκη μεταφοράς και αντικατάστασης των υποδομών. Μάλιστα, ήδη από τον Ιούλιο του 2020 είχε υπογραφεί μνημόνιο συνεργασίας μεταξύ του τότε υφυπουργού Αθλητισμού Λευτέρη Αυγενάκη και της LAMDA Development για τη μεταφορά και μετεξέλιξη των εγκαταστάσεων του Αγίου Κοσμά.
Και τώρα η Περιφέρεια Αττικής δεσμεύει εκατομμύρια ευρώ για να μισθώσει εγκαταστάσεις στίβου από την εταιρεία της επένδυσης.
Εδώ γεννάται ένα απολύτως εύλογο ερώτημα: Γιατί καλείται ένας δημόσιος φορέας να πληρώνει σχεδόν 1,5 εκατομμύριο ευρώ τον χρόνο για τη χρήση αθλητικών εγκαταστάσεων που συνδέονται με την αντικατάσταση εκείνων που χάθηκαν από τον Άγιο Κοσμά;
Ποια ακριβώς ήταν η υποχρέωση του επενδυτή βάσει της αρχικής σύμβασης;
Αφορούσε μόνο την κατασκευή νέων εγκαταστάσεων ή και την παραχώρηση της χρήσης τους;
Προβλεπόταν δωρεάν χρήση από αθλητικές ομοσπονδίες και δημόσιους φορείς;
Και αν ναι, πώς προέκυψε η συγκεκριμένη μίσθωση;
Η απάντηση απαιτεί την πλήρη αντιπαραβολή της σύμβασης αξιοποίησης του Ελληνικού, των μεταγενέστερων συμφωνιών και της σύμβασης μίσθωσης της Περιφέρειας. Δεν αρκούν οι δημόσιες ανακοινώσεις για να συναχθεί ότι παραβιάστηκε συμβατική υποχρέωση.
Όμως το πολιτικό ερώτημα παραμένει αμείλικτο.
Είναι δυνατόν να παρουσιάζεται η αντικατάσταση αθλητικών εγκαταστάσεων ως όφελος για την κοινωνία και τελικά η χρήση συγκεκριμένων υποδομών να συνεπάγεται μια τόσο μεγάλη πολυετή δημόσια δαπάνη;
Αυτό χρειάζεται καθαρές απαντήσεις από την κυβέρνηση, την Περιφέρεια Αττικής και τη LAMDA Development.
Και τώρα το «Σπίτι της Γυμναστικής»: Θα υπάρχει ενοίκιο;
Η νέα συμφωνία για το Υπόστεγο Β του Ελληνικού προβλέπει τριακονταετή παραχώρηση για τη στέγαση της Ελληνικής Γυμναστικής Ομοσπονδίας. Ωστόσο μετά την υπόθεση του στίβου, η κυβέρνηση οφείλει να παρουσιάσει με απόλυτη σαφήνεια τους οικονομικούς όρους.
Θα καταβάλλεται ενοίκιο για το «Σπίτι της Γυμναστικής»;
Εάν όχι, προβλέπονται άλλα οικονομικά ανταλλάγματα;
Ποιος χρηματοδοτεί τις εργασίες μετατροπής του ιστορικού Υποστέγου Β σε σύγχρονο προπονητικό κέντρο;
Ποιος αναλαμβάνει τη συντήρηση, τον εξοπλισμό, την ενεργειακή λειτουργία και τα μελλοντικά λειτουργικά έξοδα;
Υπάρχουν ρήτρες για καθυστερήσεις;
Τι συμβαίνει εάν ο Ιανουάριος του 2028 περάσει χωρίς να παραδοθεί η εγκατάσταση;
Και γιατί να εμπιστευτούν οι αθλητές το νέο χρονοδιάγραμμα όταν το προηγούμενο αποδείχθηκε ανεφάρμοστο;
Δεν υπάρχει μέχρι στιγμής τεκμηριωμένο στοιχείο ότι για το Υπόστεγο Β έχει συμφωνηθεί αντίστοιχο ενοίκιο με εκείνο των εγκαταστάσεων στίβου. Ακριβώς γι’ αυτό απαιτείται δημοσιοποίηση της σύμβασης.
Η κυβέρνηση δεν μπορεί να ζητά από τους πολίτες να πανηγυρίζουν για συμφωνίες των οποίων το πλήρες οικονομικό περιεχόμενο δεν έχει παρουσιαστεί.
Και ο Γιάννης Βρούτσης, ως πολιτικά αρμόδιος για τον αθλητισμό, δεν μπορεί να περιορίζεται στην προβολή των εξαγγελιών, αφήνοντας αναπάντητα τα ερωτήματα για το κόστος και τις προηγούμενες δεσμεύσεις.
Όταν η επικοινωνία προηγείται του σχεδιασμού-Οι αθλητές δεν χρειάζονται υπουργό δημοσίων σχέσεων
Το ερώτημα δεν είναι αν το Ελληνικό αποτελεί καλή ή κακή επιλογή. Μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετική.
Το ερώτημα είναι γιατί το 2024 παρουσιάστηκε ως οριστική λύση το Ολυμπιακό Ποδηλατοδρόμιο και γιατί σήμερα η κυβέρνηση δεν εξηγεί επαρκώς τη μετάβαση σε έναν εντελώς διαφορετικό σχεδιασμό.
Η προχειρότητα του σχεδιασμού αποδεικνύεται από το γεγονός ότι, μετά τις πανηγυρικές εξαγγελίες του 2024, ήρθαν στην επιφάνεια σοβαρά προβλήματα που καθιστούσαν προβληματική την επιλογή του Ποδηλατοδρομίου: ζητήματα στατικής επάρκειας του στεγάστρου, ανάγκες αποκατάστασης και συντήρησης, διαρροές στην οροφή και φθορές στην ποδηλατική πίστα. Αυτά δεν ήταν ασήμαντες τεχνικές λεπτομέρειες που μπορούσαν να αγνοηθούν, αλλά κρίσιμα δεδομένα που όφειλαν να έχουν αξιολογηθεί πριν ο υπουργός ανακοινώσει με τόση βεβαιότητα ότι το έργο θα ήταν έτοιμο μέσα σε λίγους μήνες.
Εάν ο σχεδιασμός είχε προηγηθεί της επικοινωνίας, θα είχαν εξεταστεί εγκαίρως οι πραγματικές δυνατότητες του χώρου, οι απαιτούμενες εργασίες και τα εμπόδια υλοποίησης. Αντί γι’ αυτό, προηγήθηκαν οι θριαμβολογίες και ακολούθησε η αναζήτηση νέας λύσης, με χαμένο χρόνο για την ελληνική γυμναστική. Αυτή είναι η ουσία της πολιτικής ευθύνης του Γιάννη Βρούτση.
Δεν μπορείς να παρουσιάζεις ένα έργο ως εξασφαλισμένο πριν αποδείξεις ότι είναι τεχνικά και λειτουργικά εφικτό. Όταν η επικοινωνία προηγείται του σχεδιασμού και οι αθλητές πληρώνουν τον λογαριασμό, δεν πρόκειται για σοβαρή άσκηση διοίκησης, αλλά για κυβερνητικό ερασιτεχνισμό.
