Πώς μπορούν να βελτιωθούν οι δρόμοι στο Ηράκλειο έως και 30% χωρίς να κλείσει ούτε μία λακκούβα;

Το ότι το δημοτικό οδικό δίκτυο είναι βομβαρδισμένο δεν χρειάζεται αποδείξεις. Αρκεί να επιβιβαστείς σε οποιοδήποτε όχημα και να κάνεις μια 2λεπτη διαδρομή, για παράδειγμα από το σπίτι σου(δεν μας ενδιαφέρει που είναι, οπουδήποτε) μέχρι το πρώτο περίπτερο της γειτονιάς σου(επίσης δεν μας ενδιαφέρει, ακόμη και απέναντι από το σπίτι σου να βρίσκεται, είναι στατιστικά εξαιρετικά πιθανό να διασχίσεις λακκούβα για να το προσεγγίσεις).
Αυτή είναι η κατάσταση στο Ηράκλειο. Όχι «σήμερα». Όχι «χθες».
Το πρόγραμμα ασφαλτοστρώσεων του Δήμου Ηρακλείου είναι μια αχτίδα φωτός, αλλά σε έναν… σκοτεινό δήμο δεν αρκεί. Είτε γιατί οι παρεμβάσεις είναι αποσπασματικές. Είτε γιατί μένουν «κολοβές» (στην Αλικαρνασσό, για παράδειγμα, ασφαλτόστρωσαν τρεις κεντρικές οδούς και μετά, ξαφνικά, μια «αόρατη» δύναμη μετακίνησε τον εργολάβο). Είτε γιατί, αντί να ανακουφίζουν, δημιουργούν νέα προβλήματα, καθώς οι εργασίες γίνονται χωρίς τα απαιτούμενα φρεάτια απορροής ομβρίων υδάτων και οι δρόμοι που τέμνουν την ασφαλτοστρωμένη οδό πλημμυρίζουν… Είτε… είτε…
Κι όμως, η εικόνα του ρημαγμένου δημοτικού οδικού δικτύου, που εδώ και τουλάχιστον 25 χρόνια πασχίζουν στο Ηράκλειο να συμμαζέψουν,(Ακόμη θυμάμαι τον αντιδήμαρχο τεχνικών έργων στην πρώτη θητεία Κουράκη, Βασίλη Ξημέρη, πάνω σ’ ένα μοτοσακό να γυρνάει όλο το Ηράκλειο ως άλλος θηριοδαμαστής της λακκούβας),μπορεί να βελτιωθεί χωρίς να αγγίξεις ούτε… μία λακκούβα!
Αυτό το καταλαβαίνει πολύ πιο εύκολα όποιος κινείται καθημερινά με δίκυκλο. Όποιος νομίζει ότι το πρόβλημα στο Ηράκλειο εξαντλείται στα τραντάγματα που νιώθει ως επιβάτης ή οδηγός αυτοκινήτου μάλλον δεν έχει διασχίσει ποτέ την πόλη με δίκυκλο.
Ας πάρουμε για παράδειγμα μια κεντρική οδική αρτηρία την οποία πιθανότατα έχει διασχίσει έστω και μια φορά το 100% των χρηστών κάθε είδους εποχούμενου. Λεωφόρος Ικάρου στο ύψος της περιοχής του Πόρου.Ας επικεντρωθούμε σε ενα μόνο τμήμα της.Απο τον κόμβο με τον οποίο η Ικάρου διακλαδώνεται με τις οδους Φλωρίνης και Λύκτου(φανάρια Πόρου) εως και την διασταύρωση της Ικάρου με την Νηρέως.Πρόκειται για μόλις 250 μέτρα.
Και ναι, σε αυτό το τμήμα δεν υπάρχει ούτε μία λακκούβα!
Κι όμως, χωρίς ίχνος λακκούβας, μέσα σε 250 μέτρα νομίζεις ότι κινείσαι σε ναρκοπέδιο! Πραγματικός στίβος μάχης, ιδιαίτερα αν τον διασχίζεις με δίκυκλο. Και οι «νάρκες» είναι τα φρεάτια και τα καπάκια της ΔΕΥΑΗ!
Σε έξι με επτά διαδοχικά σημεία έχουν σχηματιστεί κρατήρες γύρω από τα καπάκια. Σε ορισμένα σημεία, η διαφορά ύψους ανάμεσα στο καπάκι και τον ασφαλτοτάπητα μοιάζει να ξεπερνά ακόμη και τα 20 εκατοστά!
Έχει πέσει κανείς με μηχανάκι σε τέτοιο βαθούλωμα, που μπορεί να κρύβεται πολλές φορές και κάτω από το νερό; Μόνο αν σου έχει συμβεί καταλαβαίνεις ότι, μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου, χρειάζεσαι κινήσεις… Νουρέγιεφ για να κρατηθείς στο τιμόνι.
Ο Πόρος είναι ένα από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα, αλλά την ίδια εικόνα τη συναντάς σε όλη την πόλη. Φρεάτια και καπάκια βυθισμένα στον ασφαλτοτάπητα πολλαπλασιάζουν τις λακκούβες της πόλης χωρίς να υπάρχουν… λακκούβες, τουλάχιστον με τη μορφή που τις ξέρουμε.
Δεν διαθέτω συγκεκριμένα στοιχεία. Η εκτίμησή μου είναι καθαρά εμπειρική, από όσα συναντώ ως οδηγός. Αν αύριο το πρωί ο Δήμος κατάφερνε με κάποιο μαγικό τρόπο να αποκαταστήσει όλα τα προβληματικά φρεάτια, χωρίς να κλείσει ούτε μία λακκούβα, η κατάσταση στο οδικό δίκτυο της πόλης θα βελτιωνόταν εώς και 30%. Μόνο και μόνο αν έφερνε τα καπάκια στο ύψος του δρόμου.
Γι’ αυτό είναι ενθαρρυντικό ότι η δημοτική αρχή υλοποιεί αυτή την περίοδο ένα γενναίο πρόγραμμα ανύψωσης των φρεατίων. Ελπίζουμε να συνεχιστεί σε όλο τον δήμο και να ολοκληρωθεί. Να μη μείνει κι αυτή η θετική πρωτοβουλία «κολοβή», όπως έχουμε δει να συμβαίνει με τις ασφαλτοστρώσεις