Γ.Νυσταζάκης: «Όσοι αμφισβητούν τους 24 νεκρούς του Πολυτεχνείου είναι οι συνεχιστές των βασανιστών μας»

Δημοσιεύτηκε στις 17/11/2026 08:40

Γ.Νυσταζάκης: «Όσοι αμφισβητούν τους 24 νεκρούς του Πολυτεχνείου είναι οι συνεχιστές των βασανιστών μας»
Προσθήκη του politica.gr ως προτεινόμενη πηγή στην Google

«Αυτοί οι άνθρωποι είναι συνέχεια των βασανιστών μας». Με αυτή τη φράση, ο Γιάννης Νυσταζάκης, μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής του Πολυτεχνείου το 1973 και ένας από τους πραγματικούς πρωταγωνιστές της εξέγερσης, απάντησε στην αμφισβήτηση των νεκρών της αιματηρής καταστολής.

Μιλώντας στον Politica 89.8, στον Χρήστο Κώνστα και στην εκπομπή «Καθαρά Πολιτικά», κατήγγειλε την προσπάθεια αναθεώρησης της ιστορίας, υπογραμμίζοντας ότι η τεκμηρίωση των θυμάτων υπάρχει, αλλά εκείνοι που την παρακάμπτουν υπηρετούν άλλες πολιτικές επιδιώξεις: «Δεν τους ενδιαφέρει η αλήθεια. Τους ενδιαφέρουν άλλοι στόχοι».

Με αφορμή τις δηλώσεις του Άδωνι Γεωργιάδη για το Πολυτεχνείο, ο κ. Νυσταζάκης μίλησε με την οργή του ανθρώπου που βρέθηκε μπροστά στην πύλη όταν εισέβαλε το άρμα, άκουσε τις κραυγές των τραυματισμένων και έζησε τους επόμενους μήνες κυνηγημένος, αλλάζοντας κρησφύγετα μέχρι την πτώση της δικτατορίας. Αντέταξε στην αμφισβήτηση τη μνήμη και την καταγραφή των γεγονότων, παραπέμποντας στην έρευνα του Δημήτρη Βεριώνη για τους νεκρούς.

Η συνέντευξή του ξεπέρασε τη σημερινή πολιτική αντιπαράθεση. Έφερε στο προσκήνιο τις τελευταίες δραματικές συνεδριάσεις της Συντονιστικής Επιτροπής, την αποτυχημένη προσπάθεια διαπραγμάτευσης πριν από την εισβολή, τις συλλήψεις έξω από το Πολυτεχνείο, αλλά και την αλληλεγγύη ανθρώπων που βοήθησαν τους καταζητούμενους φοιτητές να επιβιώσουν. Και κατέληξε σε μια προσωπική εξήγηση για τη στάση εκείνης της γενιάς: «Τώρα τους κοιτάζω στα μάτια», είπε για τα παιδιά και τα εγγόνια του.

«Όταν εμείς ματώναμε την ελληνική σημαία, παρέδιδαν την Κύπρο στον Αττίλα»

Ο Γιάννης Νυσταζάκης απέδωσε σαφές πολιτικό περιεχόμενο στην επαναφορά των ισχυρισμών περί ανυπαρξίας νεκρών, συνδέοντάς την με την προσπάθεια εξωραϊσμού της δικτατορίας και διεκδίκησης ακροδεξιού ακροατηρίου.

«Αυτοί οι άνθρωποι είναι συνέχεια των βασανιστών μας. Και όχι μόνο των βασανιστών μας. Αυτοί που, όταν εμείς ματώναμε την ελληνική σημαία στο Πολυτεχνείο, παρέδιδαν την Κύπρο στον Αττίλα», ανέφερε, αντιπαραβάλλοντας τον αντιδικτατορικό αγώνα με τις ευθύνες του καθεστώτος για την κυπριακή τραγωδία.

Στρέφοντας την κριτική του στον Άδωνι Γεωργιάδη, υποστήριξε ότι η συγκεκριμένη στάση έχει ψηφοθηρική στόχευση: «Για λόγους καθαρά ψηφοθηρικούς του κόμματός του πάει να παίξει τον ρόλο του ηγέτη της ακροδεξιάς μέσα σε αυτό το κόμμα».

Κατά τον ίδιο, η πρόκληση τέτοιων αντιπαραθέσεων υπηρετεί και την επιδίωξη διαρκούς δημοσιότητας. «Λέει κάποιες απόψεις τη μια μέρα και τις ανατρέπει την άλλη», σχολίασε, προσθέτοντας ότι υπάρχουν πρόσωπα σε διαφορετικές παρατάξεις που χρησιμοποιούν τα μέσα ενημέρωσης για να δημιουργούν θόρυβο γύρω από το πρόσωπό τους.

Η έρευνα για τους νεκρούς και η απάντηση στην αμφισβήτηση

Απέναντι στην άρνηση και στις λεκτικές υπεκφυγές, ο κ. Νυσταζάκης παρέπεμψε στην έρευνα για τα ίδια τα θύματα. Ανέφερε ότι είχε μπροστά του το βιβλίο του Δημήτρη Βεριώνη, το οποίο είχε προλογίσει και παρουσιάσει μαζί με άλλους στο Ηράκλειο, επισημαίνοντας την αναλυτική καταγραφή των ανθρώπων που σκοτώθηκαν και των συνθηκών θανάτου τους.

«Εμπεριστατωμένα, επιστημονικά αποδεικνύει πώς θανατώθηκαν», είπε, αναφερόμενος στους 24 τεκμηριωμένους νεκρούς, ενώ έκανε ξεχωριστή αναφορά και σε έξι περιπτώσεις ανθρώπων που, όπως εξήγησε, πέθαναν αργότερα από τις συνέπειες των τραυμάτων και των γεγονότων που συνδέονταν με το Πολυτεχνείο.

Στάθηκε ιδιαίτερα στο εύρος του υλικού που συγκεντρώθηκε, στις συνεντεύξεις, στις φωτογραφίες και στην τεκμηρίωση για κάθε περίπτωση. Για τον ίδιο, η συνεχιζόμενη αμφισβήτηση δεν προκύπτει από έλλειψη διαθέσιμων στοιχείων.

«Όλα αυτά τα άτομα, όπως ο κύριος που αναφέρατε, δεν τους ενδιαφέρει η αλήθεια. Τους ενδιαφέρουν άλλοι στόχοι», τόνισε. Και περιέγραψε την αντιπαράθεση γύρω από το Πολυτεχνείο ως διαρκή απόπειρα επιβολής μιας διαφορετικής εκδοχής της ιστορίας: «Πάνε με κάθε τρόπο να δώσουν τη δική τους εκδοχή. Δεν θα το καταφέρουν».

Η καταγγελία για την τηλεοπτική διαχείριση της μνήμης

Στο ίδιο πλαίσιο, ο κ. Νυσταζάκης αναφέρθηκε σε παλαιότερη τηλεοπτική συζήτηση με μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής, στην οποία, όπως υποστήριξε, είχε καταγγείλει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπιζόταν η επέτειος από τηλεοπτικές εκπομπές.

Ειδικότερα, επικρίνοντας εκπομπή της Άννας Παναγιωταρέα, υποστήριξε ότι η παρουσίαση θυμάτων της τρομοκρατικής οργάνωσης «17 Νοέμβρη» τις ημέρες της επετείου δημιουργούσε έναν απαράδεκτο συνειρμό με την εξέγερση.

«Τις μέρες εκείνες παρουσίαζε όλα τα θύματα της τρομοκρατικής οργάνωσης “17 Νοέμβρη”, για να δείξει δηλαδή ότι είμαστε το ίδιο», ανέφερε, περιγράφοντας τη δική του εκτίμηση για τη στόχευση της εκπομπής.

Κατήγγειλε επίσης ότι η σχετική τοποθέτησή του δεν μεταδόθηκε στην εκπομπή του Αλέξη Παπαχελά, στην οποία είχε διατυπωθεί. «Αυτή μου η καταγγελία αποσιωπήθηκε. Κόπηκε», είπε, εντάσσοντας το περιστατικό σε όσα θεωρεί προσπάθειες υπονόμευσης της ιστορικής μνήμης.

«Δεν μας επέτρεψαν να παρουσιάσουμε το βιβλίο στο Πολυτεχνείο»

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο συλλογικό βιβλίο «Τότε και τώρα. Τριάντα τέσσερις φωνές», στη συγγραφή του οποίου συμμετέχει. Όπως περιέγραψε, η ιδέα γεννήθηκε μέσα από τις συναντήσεις παλιών συναγωνιστών, οι οποίοι εξακολουθούν να συναντιούνται στην Αθήνα και να συζητούν.

«Βρεθήκαμε μετά από χρόνια μια παρέα. Κάθε Παρασκευή, όσοι ζουν στην Αθήνα, πίνουμε έναν καφέ μαζί. Τα καλοκαίρια δίπλα στο Πολυτεχνείο, στο Μουσείο, όπως πηγαίναμε φοιτητές και κάναμε τα σχέδιά μας. Και τώρα, τον χειμώνα, σε μια άλλη καφετέρια απέναντι από την Ακρόπολη. Κουβεντιάζουμε. Και μέσα εκεί προέκυψε αυτή η πρόταση».

Σύμφωνα με τον ίδιο, ζητήθηκε να παρουσιαστεί το βιβλίο στις 12 Νοεμβρίου στην Αρχιτεκτονική Σχολή του ΕΜΠ, αλλά το αίτημα δεν έγινε δεκτό και η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε τελικά στο Παλαιό Χημείο του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Όπως κατήγγειλε, η αιτιολογία που τους μεταφέρθηκε προφορικά ήταν ότι η παρουσίαση, κοντά στην έναρξη των τριήμερων εκδηλώσεων, θα μπορούσε να αποτελέσει αφορμή για επεισόδια.

«Σε ποιους τα λες; Σε εμάς;», ήταν η αντίδρασή του. Υπενθύμισε, μάλιστα, ότι το 1973 είχε αναλάβει από τη Συντονιστική Επιτροπή καθήκοντα περιφρούρησης, ώστε να προστατευθούν τόσο η κατάληψη όσο και οι χώροι του ιδρύματος.

«Να μην επιτρέψουμε σε άτομα οποιαδήποτε, ακόμα υπήρχαν και προβοκάτορες, να καταστρέψουν οτιδήποτε ήταν περιουσία του ελληνικού λαού και μας βοηθούσε στη μόρφωσή μας. Αυτοί είμαστε», υπογράμμισε.

«Δεν ήμουν ακόμη 22 και ένιωθα ευθύνη για όλη την Ελλάδα»

Επιστρέφοντας στις ώρες της εξέγερσης, ο Γιάννης Νυσταζάκης περιέγραψε το βάρος που αισθάνθηκαν οι νεαροί εκπρόσωποι των φοιτητών όταν συνειδητοποίησαν την έκταση της λαϊκής κινητοποίησης και έφτασαν οι πληροφορίες ότι κατέβαιναν τα άρματα.

«Στις 17 Νοέμβρη, ξημερώματα του Σαββάτου, εγώ δεν είχα κλείσει ακόμα τα 22. Τα έκλεινα στις 3 του Δεκέμβρη», θυμήθηκε.

«Όταν συνεδριάζαμε στη Συντονιστική Επιτροπή και συζητούσαμε τις εξελίξεις […] και όταν ακούσαμε τα μηνύματα ότι κατεβαίνουν τα τανκς, καταλάβαμε τη μεγάλη μας ευθύνη. Εγώ καταλάβαινα εκείνη την ώρα ότι στους ώμους μου έπεφτε μια μεγάλη ευθύνη για όλη την Ελλάδα. Και ήμουν δεν ήμουν καλά καλά 22 χρονών. Αυτό το συναίσθημα με κυριαρχεί ακόμα».

Όπως εξήγησε, αυτή η συνειδητοποίηση ωρίμαζε σταδιακά, καθώς η κατάληψη αποκτούσε ευρύτερα χαρακτηριστικά και το πλήθος έξω από το Πολυτεχνείο μεγάλωνε. Την τελευταία ημέρα, όμως, το μέγεθος της ευθύνης είχε γίνει απολύτως σαφές.

Η εντολή να αποχωρήσει και η άρνηση της κομματικής υποκατάστασης

Σημαντικό μέρος της συνέντευξης αφορούσε τη σχέση των φοιτητών με τις πολιτικές οργανώσεις στις οποίες ανήκαν και τις διαφωνίες για την εξέλιξη της κατάληψης.

Ο κ. Νυσταζάκης ανέφερε ότι ο ίδιος, ως μέλος τότε του ΚΚΕ, δέχθηκε εντολή να αποχωρήσει. Όπως είπε, η παρέμβαση έγινε ήδη από την Πέμπτη, πριν από την κορύφωση της λαϊκής συμμετοχής την Παρασκευή.

«Εγώ προσωπικά πήρα εντολή από το ΚΚΕ, που ανήκα, να φύγω», δήλωσε. Περιγράφοντας την επιχειρηματολογία που του μεταφέρθηκε, σημείωσε: «Δεν είναι ώριμη η εργατική τάξη, δεν είναι ώριμες οι συνθήκες για ανατροπή της χούντας, άρα πρέπει να το διαλύσουμε».

Ωστόσο, επέμεινε ότι η Συντονιστική Επιτροπή δεν λειτουργούσε ως συνάντηση κομματικών αντιπροσωπειών. Οι φοιτητές είχαν εκλεγεί από τις σχολές τους και σε αυτές λογοδοτούσαν.

«Δεν αισθανθήκαμε ποτέ όμηροι μιας τέτοιας πολιτικής κάλυψης. Όταν μπήκαμε εκεί, εκπροσωπούσαμε τις σχολές μας. Εγώ εκπροσωπούσα τους φοιτητές των τοπογράφων μηχανικών. Δεν εκπροσωπούσα το ΚΚΕ», τόνισε.

Και πρόσθεσε: «Εμείς συλλογικά λειτουργούσαμε μέσα στη Συντονιστική Επιτροπή, ανεξάρτητα από το πού ανήκει ο ένας ή ο άλλος».

Με αυτή την επισήμανση απάντησε και στις αφηγήσεις που παρουσιάζουν την εξέγερση αποκλειστικά ως κομματικά καθοδηγούμενη ενέργεια. «Δεν ήταν μια πολιτική σύμπραξη εκπροσώπων κομμάτων», υπογράμμισε.

Οι πυροβολισμοί, ο εγκλωβισμός και το σχέδιο εξόδου

Οι πληροφορίες για πυροβολισμούς και τραυματίες, πριν ακόμη εισβάλει το άρμα, προκάλεσαν έντονο προβληματισμό στη Συντονιστική Επιτροπή. Ο ίδιος περιέγραψε την αίσθηση εγκλωβισμού σε έναν χώρο που γινόταν ολοένα πιο ευάλωτος, καθώς η καταστολή αραίωνε το πλήθος στους γύρω δρόμους.

«Μας προβλημάτισε, διότι και πρακτικά ήμασταν όμηροι σε έναν κλεισμένο χώρο. Εύκολοι στόχοι», ανέφερε.

Το πλήθος έξω από το ίδρυμα αποτελούσε μέχρι τότε ένα είδος προστασίας. Όταν, όμως, άρχισαν οι πυροβολισμοί και ο κόσμος απομακρυνόταν, οι συνθήκες άλλαξαν δραματικά.

Όπως αποκάλυψε, στη Συντονιστική Επιτροπή είχε συζητηθεί η προοπτική οργανωμένης εξόδου το πρωί του Σαββάτου, με την προσδοκία νέας, ακόμη μεγαλύτερης λαϊκής κινητοποίησης.

«Θα κατέβαινε όλη η Αθήνα κάτω. Θα κάναμε μια ηρωική έξοδο, με διαδηλώσεις σε όλη την Αθήνα και όπου τραβήξει», περιέγραψε.

Στη δική του εκτίμηση, η δικτατορία επέλεξε τη νυχτερινή επέμβαση ακριβώς για να προλάβει μια τέτοια εξέλιξη. Παρά την αναστάτωση, πάντως, το κυρίαρχο συναίσθημα μέσα στο Πολυτεχνείο παρέμενε η αποφασιστικότητα: «Σε καμία περίπτωση δεν θέλαμε να παραδοθούμε αμαχητί».

Η αποτυχημένη διαπραγμάτευση πριν από την εισβολή

Λίγο πριν από την εισβολή, μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής επιχείρησαν μια τελευταία επαφή με τις δυνάμεις που βρίσκονταν έξω από το Πολυτεχνείο, αναζητώντας τρόπο να προστατευθούν ανθρώπινες ζωές.

«Μια μικρή αντιπροσωπεία της Συντονιστικής Επιτροπής είχαμε εξουσιοδοτηθεί την τελευταία στιγμή να προσπαθήσουμε να κάνουμε κάποια διαπραγμάτευση, για να σώσουμε ζωές», ανέφερε.

Η προσπάθεια, σύμφωνα με την περιγραφή του, σταμάτησε σχεδόν αμέσως. Ο Γιώργος Σταμέλος, φοιτητής των μηχανολόγων, βγήκε μπροστά και συνελήφθη.

«Είχαμε έναν ενθουσιώδη σύντροφο, συναγωνιστή, τον Γιώργο Σταμέλο, από τους μηχανολόγους. Ένα εξαιρετικό παιδί. […] Τον βουτήξαν από τα μαλλιά και τον χώσαν μέσα στην κλούβα. Είδαμε ότι δεν υπήρχε περιθώριο για να συζητήσουμε μαζί τους».

Η εικόνα αυτή έβαλε τέλος στην ελπίδα μιας συνεννόησης. «Δεν υπήρχε συνεννόηση», επανέλαβε.

«Άκουσα τις φωνές της κοπέλας, αυτό το θέαμα δεν θα μου φύγει ποτέ»

Η πιο συγκλονιστική στιγμή της αφήγησής του ήταν η περιγραφή της εισβολής. Ο Γιάννης Νυσταζάκης βρισκόταν κοντά στην πύλη και θυμάται την αρχική δυσπιστία μπροστά στην κίνηση του άρματος.

«Όταν το άρμα έριξε την πύλη, εγώ ήμουν εκεί μπροστά. Δεν το πιστεύαμε. Όταν είδα την κάννη να γυρίζει μπρος πίσω, λέω, τι γίνεται; Πάει να στρίψει και να φύγει; Ίσα ίσα προλάβαμε και φύγαμε».

Πίσω από την πύλη είχε τοποθετηθεί η Mercedes του πρύτανη ως εμπόδιο. Η πτώση της πόρτας πάνω στο αυτοκίνητο και οι κραυγές μιας εγκλωβισμένης κοπέλας παραμένουν χαραγμένες στη μνήμη του.

«Άκουσα τις φωνές της κοπέλας που εγκλωβίστηκαν τα πόδια της», είπε. Και συνέχισε: «Θυμάμαι, όπως γύριζα το κεφάλι μου και άκουσα τις φωνές της κοπέλας, το τανκ να έχει καβαλήσει την πόρτα και η πόρτα να κάνει μια τραμπάλα πάνω στη Mercedes του πρύτανη. Αυτό το θέαμα δεν θα μου φύγει ποτέ».

Μετά την εισβολή, περιέγραψε την είσοδο ένοπλων στρατιωτικών τμημάτων και την υποχώρηση των συγκεντρωμένων προς την πίσω αυλή, μπροστά από τη σχολή των μηχανολόγων. Από εκεί οδηγήθηκαν προς τις εξόδους.

Ο στρατιωτικός που άνοιξε δρόμο και οι αστυνομικοί που περίμεναν έξω

Στην περιγραφή της εκκένωσης, ο κ. Νυσταζάκης διαχώρισε τη συμπεριφορά στρατιωτών από εκείνη των αστυνομικών που περίμεναν έξω από το Πολυτεχνείο.

«Οι φαντάροι δεν είχαν καμιά τέτοια διάθεση», είπε, ερωτηθείς για συλλήψεις κατά την έξοδο. Θυμήθηκε, μάλιστα, σκηνές κατά τις οποίες φοιτητές αγκάλιαζαν στρατιώτες, λέγοντάς τους «είμαστε αδέρφια».

Ο ίδιος βγήκε από την πλευρά της Στουρνάρη. Κοιτάζοντας προς τα Εξάρχεια είδε συγκεντρωμένες αστυνομικές δυνάμεις και αντιλήφθηκε ότι η ομάδα του κινδύνευε να εγκλωβιστεί. Τότε απευθύνθηκε σε έναν νεαρό ένοπλο στρατιωτικό, τον οποίο εκτίμησε ως έφεδρο αξιωματικό.

«Του λέω, “δεν μας αφήνουν να περάσουμε”. Μπήκε το παιδί αυτό μπροστά μας με το όπλο και έριξε σφαίρες πάνω από τα κεφάλια των αστυνομικών. Άνοιξαν και φύγανε».

Η συνέχεια της σκηνής τον απασχολεί ακόμη: «Μετά, όπως κοίταξα το κεφάλι πίσω, είδα ότι τον περικύκλωσαν οι επικεφαλής των αστυνομικών και του ζητούσαν εξηγήσεις».

Άλλοι δεν κατάφεραν να αποφύγουν τις αστυνομικές δυνάμεις. Αναφέρθηκε χαρακτηριστικά στον Μίμη Ανδρουλάκη, με τον οποίο εκπροσωπούσαν τους τοπογράφους στη Συντονιστική Επιτροπή, λέγοντας ότι δέχθηκε χτυπήματα από αστυνομικούς στην Μπουμπουλίνας.

Από σπίτι σε σπίτι μέχρι την πτώση της χούντας

Η έξοδος από το Πολυτεχνείο δεν σήμανε το τέλος της δοκιμασίας. Για τον ίδιο και άλλα μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής ακολούθησαν μήνες παρανομίας, κρυψώνων και διαρκούς μετακίνησης.

«Εκείνο το βράδυ πήδηξα μια μάντρα και βρέθηκα σε ένα διαμέρισμα που ήταν καμιά εικοσαριά φοιτητές. Δηλαδή μπαίναμε στα σπίτια εκεί κοντά στα Εξάρχεια. Όπου βρίσκαμε», θυμήθηκε.

Ένα από τα πρώτα καταφύγιά του είχε μια αναπάντεχη ιδιαιτερότητα: ήταν διαμέρισμα που νοικιαζόταν σε αξιωματικό, ο οποίος απουσίαζε για μετεκπαίδευση στην Αμερική. Η πινακίδα με τη στρατιωτική ιδιότητα στην είσοδο λειτουργούσε, όπως περιέγραψε, ως κάλυψη.

«Έμενα σε αυτό το σπίτι. Σε ένα σπίτι με ταμπέλα απ’ έξω “υπολοχαγός τάδε” και η ασφάλειά μου ήταν πλήρης».

Αργότερα μετακινούνταν σε διαφορετικά σπίτια. Όπως ανέφερε, οι αρχές τον αναζητούσαν και είχαν επισκεφθεί το σπίτι του, ενώ η πληροφορία για την κομματική του ένταξη ενίσχυσε το ενδιαφέρον τους.

Η αντιδικτατορική δράση, ωστόσο, συνεχιζόταν: «Μέχρι τότε πηγαίναμε από σπίτι σε σπίτι. Είχαμε επαφή με τους συμφοιτητές μας, είχαμε δραστηριότητες αντιδικτατορικές, δίναμε κατευθύνσεις, ενημερωνόμασταν, συναντιόμασταν κιόλας αυτοί που κρυβόμασταν».

Για τη δημόσια επανεμφάνισή τους ήταν σαφής: «Εμφανιστήκαμε την ημέρα που έπεσε η χούντα».

Η βοήθεια Καζάκου και Καρέζη και οι ανακοινώσεις με καρμπόν

Μέσα στις δύσκολες συνθήκες της παρανομίας, η επιβίωση στηριζόταν και στην αλληλεγγύη. Ο κ. Νυσταζάκης αναφέρθηκε ονομαστικά στον Κώστα Καζάκο και στην Τζένη Καρέζη, οι οποίοι, όπως είπε, προσέφεραν χρήματα για να βοηθήσουν καταζητούμενα μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής.

«Δυσκολευόμασταν, δεν είχαμε λεφτά, δεν είχαμε τίποτα. Πώς να ζήσουμε; Από τον Κώστα τον Καζάκο και την Καρέζη δεχτήκαμε ένα ποσό για να μπορέσουμε να τα βγάλουμε πέρα».

Διευκρίνισε ότι η επικοινωνία έγινε μέσω φιλικού περιβάλλοντος, όταν μεταφέρθηκε στους δύο ηθοποιούς ότι υπήρχε επαφή με τρία μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής που χρειάζονταν στήριξη.

Παράλληλα, περιέγραψε τα στοιχειώδη μέσα με τα οποία διατηρούσαν την επικοινωνία και την πολιτική τους δραστηριότητα. Άκουγαν ραδιοφωνικούς σταθμούς, μαγνητοφωνούσαν μεταδόσεις και συνέτασσαν ανακοινώσεις.

«Παίρναμε μηνύματα από τους σταθμούς, πολλές φορές μαγνητοφωνούσαμε σταθμούς, βγάζαμε ανακοινώσεις», είπε. Και για τη δική του ομάδα στους τοπογράφους πρόσθεσε: «Με καρμπόν, με καρμπόν βγάζαμε αντίτυπα ανακοινώσεων».

Ήταν η συνέχεια του αγώνα μακριά από την πύλη και τον ραδιοφωνικό πομπό του Πολυτεχνείου, μέσα σε σπίτια που άλλαζαν, με περιορισμένα χρήματα και με τον κίνδυνο της σύλληψης διαρκώς παρόντα.

«Τώρα κοιτάζω τα παιδιά και τα εγγόνια μου στα μάτια»

Στο τελευταίο ερώτημα του Χρήστου Κώνστα, για το τι θα έλεγε σήμερα στον νεαρό Γιάννη του 1973, ο κ. Νυσταζάκης απάντησε: «Δεν νομίζω ότι είχε άλλη επιλογή».

Η εξήγησή του ήταν βαθιά προσωπική. Δεν παρέπεμψε σε τίτλους, αναγνώριση ή δικαίωση, αλλά στη σχέση με τα παιδιά και τα εγγόνια του και στην ευθύνη να μπορεί να τους μιλά χωρίς να κρύβεται από τη δική του ιστορία.

«Εγώ σκέφτομαι το εξής: Έχω τρία παιδιά και πέντε εγγόνια. Αυτά τα παιδιά μαθαίνουν για το Πολυτεχνείο. Θα μου λέγανε, “παππού, τι έκανες εκεί;”. Τώρα τους κοιτάζω στα μάτια. Αν είχα κάνει κάτι άλλο, αν είχα συμβιβαστεί με τη χούντα, θα τους έλεγα ψέματα».

 


Περισσότερα Video

Ακολουθήστε το Politica στο Google News και στο Facebook