Politica 89.8
Η. Μιχάλας για Καρυστιανού: «Το κίνημα λειτουργεί σαν την Φιλική Εταιρεία αλλά με δυαρχία-Δυστυχώς βρίσκεται σε αποδρομή η προσπάθεια, με θλίβει αλλά δε μετανιώνω»
Η πιο αιχμηρή μέχρι σήμερα δημόσια παρέμβαση ενός ανθρώπου που βρέθηκε στον στενό πυρήνα ίδρυσης του κινήματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» ήρθε μέσα από τη συχνότητα του Politica 89.8.
Ο επικοινωνιολόγος, ιδρυτικό μέλος του κινήματος και μέχρι πρότινος στενός συνεργάτης της Μαρίας Καρυστιανού, Ηλίας Μιχάλας, μιλώντας στον Χρήστο Κώνστα και στην εκπομπή «Καθαρά Πολιτικά», περιέγραψε ένα εγχείρημα που, όπως είπε, ξεκίνησε με τεράστιες προσδοκίες και λαϊκή δυναμική, αλλά οδηγήθηκε σταδιακά σε εσωστρέφεια, έλλειψη εμπιστοσύνης, απουσία θεσμικής λειτουργίας και λανθασμένες στρατηγικές επιλογές.
Με ιδιαίτερα προσεκτικό λόγο απέφυγε προσωπικές επιθέσεις, ξεκαθάρισε ότι δεν αμφισβήτησε ποτέ την ηγετική θέση της Μαρίας Καρυστιανού, ωστόσο μίλησε για «δυαρχία», για λειτουργία που θύμιζε «Φιλική Εταιρεία», για αποφάσεις που ακύρωναν τον πολιτικό σχεδιασμό, ενώ εκτίμησε πως «δυστυχώς βρίσκεται σε αποδρομή η προσπάθεια», χωρίς όμως να κρύψει ότι ο ίδιος δεν μετανιώνει για τη συμμετοχή του.
«Η ρήξη δεν ήταν αναπόφευκτη-Ήταν αποτέλεσμα μιας αλληλουχίας γεγονότων»
Ο Ηλίας Μιχάλας ξεκαθάρισε ότι η διάσπαση δεν αποτελούσε προδιαγεγραμμένη εξέλιξη. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, «η ρήξη δεν ήταν αναπόφευκτη. Ήταν έκπληξη για όλους μας. Ήταν αποτέλεσμα σειράς λεπτομερειών και γεγονότων». Περιγράφοντας τις πρώτες ημέρες του εγχειρήματος, υποστήριξε ότι εκατοντάδες άνθρωποι είδαν στη Μαρία Καρυστιανού ένα πρόσωπο που μπορούσε να εκφράσει μια βαθιά κοινωνική ανάγκη για πολιτική αλλαγή. «Είδαμε κάτι πραγματικά πρωτόγνωρο για την ελληνική κοινωνία. Δεν υπάρχει προηγούμενο τέτοιας λαϊκής υπόδειξης απέναντι σε ένα πρόσωπο. Υπήρξε ένας πολύ μεγάλος ενθουσιασμός και μπήκαν πάρα πολλά άξια στελέχη», σημείωσε, εξηγώντας ότι ο ίδιος είχε ήδη αποστασιοποιηθεί περίπου ενάμιση μήνα πριν τις τελευταίες εξελίξεις, χωρίς όμως να προχωρήσει τότε σε δημόσιες τοποθετήσεις.
«Η υπόθεση Αυγερινού ήταν το σημείο που ξεχείλισε το ποτήρι»
Ερωτηθείς ποιο γεγονός αποτέλεσε το σημείο καμπής, ο κ. Μιχάλας στάθηκε στην αντιμετώπιση του Θανάση Αυγερινού. «Το ποτήρι ξεχείλισε όταν υπήρξε αυτή η πολύ άδικη, κατά τη γνώμη μου, αντιμετώπιση του Θανάση Αυγερινού. Βρήκα μέσα στο κίνημα έναν άνθρωπο που εκτίμησα απεριόριστα. Όταν είδα αυτή την αδικία απέναντί του, αισθάνθηκα την υποχρέωση να σταθώ δίπλα του. Εκεί ήταν η αφορμή, αλλά οι αιτίες είχαν προηγηθεί».
«Δεν μπορείς να κάνεις Φιλική Εταιρεία σε δημόσια θέα»
Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσαν οι αναφορές του στον τρόπο λειτουργίας του κινήματος. Ο ίδιος περιέγραψε μια κατάσταση αυξημένης καχυποψίας, την οποία αρχικά θεωρούσε δικαιολογημένη, αλλά στη συνέχεια τη χαρακτήρισε ανασταλτικό παράγοντα για την ανάπτυξη του εγχειρήματος.
«Στην αρχή δικαιολογούσα αυτή την εσωστρέφεια. Υπήρχε ανάγκη προστασίας γιατί δεν γνωρίζαμε ποιοι έμπαιναν στο κίνημα. Από κάποιο σημείο όμως και μετά αυτό έγινε φρένο. Δεν μπορείς να κάνεις Φιλική Εταιρεία σε δημόσια θέα. Στην αρχή ήταν αναγκαία μια σχετική μυστικότητα. Έπειτα όμως έπρεπε να υπάρξει εξωστρέφεια και εμπιστοσύνη στους ανθρώπους. Αντί γι’ αυτό συνεχίστηκε η ίδια λογική, λες και φοβόμασταν ακόμη και τη σκιά μας».
«Υπήρχε δυαρχία και αποφάσεις που ακύρωναν τον πολιτικό σχεδιασμό»
Ο πρώην στενός συνεργάτης της Μαρίας Καρυστιανού επιβεβαίωσε ότι υπήρχε ένα κέντρο λήψης αποφάσεων που, όπως περιέγραψε, λειτουργούσε ουσιαστικά ως δυαρχία.
«Υπήρχε ένας κύκλος εμπιστοσύνης με τις δύο Μαρίες (σήμ. Εννοεί την κα.Μαρία Γρατσία).Αυτό αρχικά το δικαιολογούσα. Στην πορεία όμως έπρεπε να αξιολογηθούν άνθρωποι και να τους δοθούν αρμοδιότητες. Αντί γι’ αυτό βλέπαμε να συμφωνούμε όλοι σε έναν πολιτικό σχεδιασμό και στη συνέχεια να γίνονται ακριβώς τα αντίθετα. Δεν μπορούσα να το εξηγήσω. Κάναμε συζητήσεις, αναλύαμε, συμφωνούσαμε και μετά εφαρμοζόταν άλλη στρατηγική. Υπήρχε ένα κέντρο αποφάσεων και αντιλαμβανόσουν ότι υπήρχε και ένα παράκεντρο».
«Θέλαμε ένα κίνημα του 25% και όχι ένα κόμμα διαμαρτυρίας»
Ο Ηλίας Μιχάλας αποκάλυψε ότι από την πρώτη στιγμή η δική του στρατηγική στόχευση δεν ήταν ένα μικρό κόμμα διαμαρτυρίας αλλά ένας πολιτικός σχηματισμός με κυβερνητική προοπτική.
«Η πρώτη ερώτηση που έθεσα ήταν αν θέλουμε ένα κίνημα του 8% ή ένα κίνημα του 25%. Εκείνη την εποχή θεωρούσα απολύτως εφικτό το 25%, γιατί έβλεπα τη δυναμική που υπήρχε. Ήθελα να συμμετάσχω μόνο σε ένα εγχείρημα που θα μπορούσε να γίνει κυβέρνηση και όχι σε ένα κόμμα διαμαρτυρίας. Δείξαμε έναν δρόμο, κάναμε συγκεκριμένες προτάσεις, αλλά βλέπαμε να εφαρμόζονται αντίθετες επιλογές».
«Το καταστατικό ήταν σχεδόν απαγορευμένη λέξη»
Ένα ακόμη σημείο έντονης κριτικής αφορούσε την απουσία θεσμικής συγκρότησης.
«Το καταστατικό ήταν σχεδόν απαγορευμένη λέξη. Έμοιαζε σαν κάποιοι να έπαιρναν… ντεπόν όταν το άκουγαν. Είχαμε συντάξει ακόμη και σχέδιο καταστατικού 262 άρθρων, όχι για να επιβληθεί, αλλά ως βάση συζήτησης. Ένα πολιτικό κίνημα δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο με καλές προθέσεις. Χρειάζεται κανόνες, εκλεγμένα όργανα και σαφείς διαδικασίες».
«Δεν υπήρξε ποτέ κοινή πολιτική γραμμή»
Σύμφωνα με τον ίδιο, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα ήταν ότι δεν έγινε ποτέ ουσιαστική πολιτική συζήτηση για τις βασικές θέσεις του κινήματος.
«Έλεγα συνεχώς ότι πρέπει να καθίσουμε μια ολόκληρη ημέρα και να μιλήσουμε πολιτικά. Να βάλουμε στο τραπέζι πέντε βασικές θέσεις για τα μεγάλα ζητήματα. Δεν γίνεται να λες ότι δεν υπάρχει δεξιά και αριστερά και να μην ξέρεις τι θα απαντήσει το κάθε στέλεχος στο μεταναστευτικό ή σε άλλα κρίσιμα θέματα. Δεν υπήρξε ποτέ αυτή η αναγκαία πολιτική συμφωνία και τελικά ο καθένας εξέφραζε διαφορετικές απόψεις».
«Η προσπάθεια βρίσκεται σε αποδρομή και αυτό με θλίβει»
Ο κ. Μιχάλας δεν έκρυψε την απαισιοδοξία του για την πορεία του κινήματος.
«Είναι σαφές ότι υπάρχει πρόβλημα. Πρέπει όλοι μας να κάνουμε αυτοκριτική. Δεν μιλάμε για ένα συνηθισμένο πολιτικό εγχείρημα, αλλά για μια προσπάθεια που γεννήθηκε μέσα από μια πραγματική κοινωνική ανάγκη. Είναι μια ευκαιρία που φαίνεται να χάνεται και αυτό είναι πολύ στενάχωρο για όλους μας. Δεν είμαι καθόλου χαρούμενος με όσα συμβαίνουν. Η αγανάκτηση της κοινωνίας δεν έχει σταματήσει, ούτε η ανάγκη για αλλαγή του πολιτικού σκηνικού. Δυστυχώς όμως αυτή η προσπάθεια βρίσκεται πλέον σε αποδρομή».
«Κανείς δεν αμφισβήτησε ποτέ τη Μαρία Καρυστιανού-Δεν μετανιώνω»
Κλείνοντας τη συνέντευξη, ο Ηλίας Μιχάλας απέκρουσε κατηγορηματικά τους ισχυρισμούς περί εσωτερικής αμφισβήτησης της ηγεσίας της Μαρίας Καρυστιανού.
«Δεν υπήρξε ποτέ άνθρωπος που να θέλησε να υφαρπάξει την ηγεσία. Η Μαρία Καρυστιανού ήταν η αδιαμφισβήτητη επιλογή του κόσμου και κανείς δεν αμφισβήτησε τον ηγετικό της ρόλο. Αυτό που χρειαζόταν ήταν να επιλέξει δίπλα της τους κατάλληλους ανθρώπους, να εμπιστευτεί πρόσωπα και να δημιουργήσει μια ομάδα που θα μπορούσε να στηρίξει το εγχείρημα. Δεν ήταν εύκολο, αλλά υπήρχαν οι μέθοδοι για να γίνει».
Σε προσωπικό επίπεδο, εμφανίστηκε συγκινημένος αλλά σταθερός στην αποτίμησή του: «Δεν το μετάνιωσα. Στεναχωρήθηκα, αλλά δεν το μετάνιωσα. Αν γύριζα τον χρόνο πίσω, πάλι θα συστρατευόμουν με τη Μαρία Καρυστιανού, γιατί πίστεψα ότι μπορούσα να βοηθήσω σε μια προσπάθεια που γεννήθηκε μέσα από μια πραγματική κοινωνική ανάγκη».
Ακούστε εδώ:
