Politica 89.8
Νέα γκάφα πρόκληση Τασούλα που εκθέτει τον Μητσοτάκη – Μοίρασε λες και ήταν δικά του 600.000 για πλάκα στους υπαλλήλους της ΠτΔ
Το αφεντικό τρελάθηκε;
Ούτε ένα ούτε δύο αλλά… 600.000 ευρώ για τους υπαλλήλους της Προεδρίας της Δημοκρατίας;
Κύριε Τασούλα, υπάρχει κάτι που οφείλουμε όλοι να θυμόμαστε όταν διαχειριζόμαστε δημόσιο χρήμα: τα χρήματα του κράτους δεν είναι προσωπική περιουσία κανενός. Είναι χρήματα των φορολογουμένων.
Γράφω τα παραπάνω με απόλυτο σεβασμό στον θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας και προσωπικά στον κ. Κωνσταντίνο Τασούλα. Και το ξεκαθαρίζω εξαρχής: δεν υπάρχει κανένα ίχνος στοχοποίησης των εργαζομένων της Προεδρίας. Οι εργαζόμενοι δεν αποφασίζουν την οικονομική πολιτική ούτε θεσπίζουν τα επιδόματα που λαμβάνουν.
Η κριτική μου αφορά αποκλειστικά την απόφαση.
Εφόσον, λοιπόν, τα στοιχεία που έχουν δημοσιοποιηθεί είναι ακριβή και προβλέπεται έκτακτη οικονομική ενίσχυση έως 300 ευρώ μηνιαίως, με αναδρομική ισχύ, για τους υπαλλήλους της Προεδρίας και συνολικό δημοσιονομικό κόστος περίπου 600.000 ευρώ, τότε θεωρώ ότι πρόκειται για μια βαθιά λανθασμένη επιλογή.
Και το ερώτημα είναι απλό:
Γιατί αυτοί και όχι όλοι;
Η αιτιολογία ότι η οικονομική ενίσχυση δίνεται για την αντιμετώπιση της ακρίβειας προκαλεί ακόμη περισσότερα ερωτήματα.
Η ακρίβεια πλήττει μόνο τους εργαζομένους της Προεδρίας της Δημοκρατίας;
Οι υπόλοιποι δημόσιοι υπάλληλοι δεν πληρώνουν ακριβότερα τρόφιμα, ρεύμα, καύσιμα και ενοίκια;
Οι συνταξιούχοι δεν βλέπουν το εισόδημά τους να εξανεμίζεται;
Οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, που πολλές φορές ζουν με χαμηλότερους μισθούς και μεγαλύτερη εργασιακή ανασφάλεια, έχουν άραγε κάποια ειδική προστασία απέναντι στην ακρίβεια που αγνοούμε;
Η ακρίβεια δεν κάνει διακρίσεις. Γιατί λοιπόν να κάνει διακρίσεις η κρατική ενίσχυση;
Το ζήτημα δεν είναι αν ένας εργαζόμενος δικαιούται 300 ευρώ περισσότερα. Μακάρι η οικονομική κατάσταση της χώρας να επέτρεπε ουσιαστικές αυξήσεις για όλους.
Το ζήτημα είναι η ίση μεταχείριση.
Όταν το κράτος επιλέγει μια συγκεκριμένη ομάδα δημοσίων υπαλλήλων και της παρέχει ιδιαίτερη οικονομική μεταχείριση, οφείλει να εξηγήσει με απόλυτη σαφήνεια γιατί αυτή η ομάδα έχει μεγαλύτερη ανάγκη ή δικαιούται διαφορετική αντιμετώπιση από χιλιάδες άλλους εργαζομένους του Δημοσίου.
Διαφορετικά δημιουργείται αναπόφευκτα η εντύπωση ότι στην Ελλάδα εξακολουθούν να υπάρχουν πολίτες δύο ταχυτήτων: εκείνοι που βρίσκονται κοντά στα κέντρα εξουσίας και όλοι οι υπόλοιποι.
Και αυτή η εντύπωση είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη που προκαλεί εντύπωση.
Μέχρι σήμερα, παρά την αναζήτησή μου, δεν έχω εντοπίσει κάποια ξεκάθαρη και επίσημη καταδικαστική τοποθέτηση από τα κόμματα της αντιπολίτευσης για τη συγκεκριμένη οικονομική ενίσχυση. Αν υπάρχει, ευχαρίστως να διορθώσω αυτή την αναφορά.
Γιατί η κριτική στο δημόσιο χρήμα δεν πρέπει να έχει κομματικό χρώμα.
Δεν έχει σημασία ποιο κόμμα βρίσκεται στην κυβέρνηση ούτε ποιες πολιτικές πεποιθήσεις μπορεί να έχουν οι εργαζόμενοι της Προεδρίας. Το δημόσιο χρήμα απαιτεί τους ίδιους κανόνες για όλους.
Και κάτι τελευταίο, κύριε Τασούλα.
Το να είσαι γενναιόδωρος είναι πράγματι αρετή — όταν είσαι γενναιόδωρος με τα δικά σου χρήματα.
Με τα χρήματα των φορολογουμένων απαιτούνται δικαιοσύνη, διαφάνεια, μέτρο και λογοδοσία.
Εάν υπήρχε δημοσιονομικό περιθώριο 600.000 ευρώ για μια έκτακτη κοινωνική παρέμβαση, υπήρχαν πολλές κατηγορίες συμπολιτών μας με εξαιρετικά μεγάλες ανάγκες στις οποίες θα μπορούσαν να κατευθυνθούν αυτά τα χρήματα.
Θα μπορούσαν, για παράδειγμα, να ενισχυθούν οικογένειες πυροσβεστών που έχασαν τη ζωή τους εν ώρα καθήκοντος. Θα μπορούσαν να στηριχθούν χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι ή χαμηλοσυνταξιούχοι. Θα μπορούσαν να κατευθυνθούν εκεί όπου η κοινωνική ανάγκη είναι μεγαλύτερη.
Η εξουσία δεν κρίνεται από το πόσο εύκολα μοιράζει χρήματα. Κρίνεται από το πόσο δίκαια διαχειρίζεται τα χρήματα που της εμπιστεύονται οι πολίτες.
Και τα 600.000 ευρώ δεν είναι «λεφτά της Προεδρίας».
Είναι χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων.
Γι’ αυτό και για κάθε ευρώ πρέπει να υπάρχει καθαρή αιτιολόγηση, ίση μεταχείριση και δημόσια λογοδοσία.
Γιατί σε μια Δημοκρατία δεν πρέπει να υπάρχουν “δικοί μας” και “δικοί τους”. Πρέπει να υπάρχουν πολίτες με τα ίδια δικαιώματα απέναντι στο κράτος.
Έκανα σκόπιμα το κείμενο αυστηρό χωρίς εκφράσεις όπως «κάνεις ό,τι γουστάρεις» ή «δικά μας παιδιά», γιατί η θεσμική διατύπωση κάνει την κριτική πιο δύσκολο να απορριφθεί ως προσωπική επίθεση. Επίσης κράτησα το «εφόσον τα στοιχεία είναι ακριβή», ώστε οι αριθμητικοί ισχυρισμοί να μη διατυπώνονται ως εξακριβωμένα γεγονότα χωρίς προηγούμενη τεκμηρίωση.
Αυτός ο θεσμός δεν θα σταματήσει να μας εκπλήσσει αρνητικά μετά τον Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο.
Απ’ το κακό στο χειρότερο.
