Politica 89.8
Το τελευταίο αντίο σ’ έναν σπουδαίο άνθρωπο και επιστήμονα
Χοροστατούντος του σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Κρήτης κ.Ευγενίου και παρουσία εκπροσώπων των τοπικών αρχών, χτες το μεσημέρι στον ιερό ναό του Αγίου Τίτου, η οικογένεια του Αλέξανδρου Χατζηπαύλου, φίλοι, συνεργάτες και άνθρωποι στους οποίους έδωσε ζωή σηκώνοντας τους απ’ το κρεβάτι και την καρέκλα του πόνου, αποχαιρέτησαν τον σπουδαίο επιστήμονα και άνθρωπο.
Γιατροί απ’ όλη την Ελλάδα έδωσαν το παρών ενώ συγκινητικά ήταν τα λόγια του Πρύτανη του Πανεπιστημίου Κρήτης και μαθητή του Γιώργου Κοντάκη, αλλά και του φίλου του και δημοσιογράφου Κώστα Συλιγάρδου, που εκφώνησαν τους δύο επικήδειους.
Όλοι είχαν να πουν σπουδαία λόγια για την ζωή του καθηγητή και το έργο του καθώς και την σπουδαία επιστημονική παρακαταθήκη που άφησε φεύγοντας.
Τι ανέφερε ο Κώστας Συλιγάρδος στον επικήδειο λόγο του
“Ήμουν νέος στο επάγγελμα όταν πληροφορήθηκα ότι ο καλός φίλος σήμερα και συνάδελφος από τότε, Κώστας Παπαγεωργίου που σήμερα δεν είναι μαζί μας λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων στο εξωτερικό, μεταφέρθηκε εσπευσμένα από τα Κύθηρα όπου βρισκόταν σε αποστολή με τους γιατρούς στο ΠΑΓΝΗ σε εξαιρετικά άσχημη κατάσταση τραυματισμένος στην σπονδυλική στήλη.
Ηταν η πρώτη φορά που άκουσα το όνομα του καθηγητή Χατζηπαύλου και λίγες μέρες αργότερα διάβασα στην εφημερίδα ένα ευχαριστήριο του ίδιου προς τον χειρουργό που τον σήκωσε από το κρεβάτι του πόνου.
Είναι η αποστολή κάθε γιατρού θα πείτε.
Πέρασαν τα χρόνια, και ο Κώστας που σήμερα μου ζήτησε να μεταφέρω και τα δικά του συλλυπητήρια, ήταν και πάλι η αιτία να γνωρίσω τον Αλέξανδρο Χατζηπαύλου.
Μου εκμυστηρεύτηκε μάλιστα ότι όταν έφτασε στο νοσοκομείο χωρίς να νοιώθει τα κάτω άκρα του μια θλιβερή σκέψη πέρασε από το μυαλό του αν το χειρουργείο δεν πήγαινε καλά.
Ο καθηγητής λίγο αργότερα διάβασε την σκέψη του και πριν τον πάρει στο χειρουργικό κρεβάτι του είπε με σιγουριά.
Αύριο τέτοια ώρα θα περπατάμε μαζί στο διάδρομο του Νοσοκομείου…
Κάτι που φυσικά συνέβη και από τότε έγιναν στενοί φίλοι ως το τέλος.
Μ αυτήν την μικρή ιστορία, που απ’ ότι ξέρω είναι μια από τις πάρα πολλές που ο καθηγητής διαχειρίστηκε σε όλα αυτά τα χρόνια δίνοντας ουσιαστικά ζωή και λύση στους πονεμένους.
Ευλογία για όσους μπορούν να το κάνουν,ευτυχία για τους λήπτες.
Γνωρίζοντας τον Αλέξανδρο Χατζηπαύλου συνειδητοποίησα ότι δεν ένιωσε ποτέ την παραμικρή υπεροψία για αυτό που έκανε είτε στο χειρουργείο είτε διδάσκοντας την ειδικότητα.
Βλέπετε η ποιότητα του χαρακτήρα του τον οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια,λογική και σεμνότητα σε όλο αυτό,που ξέρουμε όλοι μας και που σας περιγράφω σήμερα, θεωρώντας ο ίδιος ότι απλά είναι η αποστολή μιας δικής του επιλογής ζωής.
Με τίμησε με την φιλία του και μου εμπιστεύτηκε να παρουσιάσω τα τελευταία του βιβλία.
Ανήσυχος όπως ήταν συζητούσαμε συχνά για τα πολιτικά πράγματα του τόπου, τα πρόσωπα και τις σταθερές της ιατρικής,της κοινωνίας και της πολιτικής για τα οποία ενδιαφερόταν όπως οφείλει κάθε ενεργός και σοβαρός πολίτης.
Δεν έπαψε ποτέ να νοιάζεται για τον άνθρωπο δίνοντας τις ιατρικές του συμβουλές ως το τέλος με συνέπεια,σοβαρότητα και επιστημοσύνη που είχε πάντα κάθε λεπτομέρεια των ιατρικών εξελίξεων σε παγκόσμιο επίπεδο αφού δεν σταματούσε ποτέ να διαβάζει και να ενημερώνεται.
Δεν θα ξεχάσω ότι και στα τρία ιατρικά συνέδρια που διοργανώσαμε ως Creta Medical Forum ήρθε πρώτος και έφυγε τελευταίος ακούγοντας και παρακολουθώντας όλους του τους συναδέλφους όλων των ειδικοτήτων λες και ήταν πρωτοετής φοιτητής της ιατρικής.
Βλέπετε όπως μου έλεγε η δίψα για την μάθηση δεν σταματά ποτέ για εκείνους που βλέπουν ότι η γνώση είναι η γέφυρα για ένα καλύτερο κόσμο και μια καλύτερη πολιτεία.
Ακούραστος και αισιόδοξος παρέδωσε μαθήματα ζωής, όταν μπήκε στην τελευταία περιπέτεια της ζωής του.
Ο Αλέξανδρος Χατζηπαύλου δεν ήταν μόνο ένας μεγάλος καθηγητής της ιατρικής επιστήμης.
Ταπεινός για τον κόσμο,προσιτός χωρίς έπαρση για τους ασθενείς του,δοτικός στους μαθητές και συνάδελφους του όπως πολλοί μου έχουν εκμυστηρευτεί,φίλος πιστός και σταθερός για τους ανθρώπους που επέλεγε προσεκτικά να συναναστρέφεται.
Θα έλεγα έφηβος μέχρι το τέλος, ακόμα και την ώρα που εμείς οι λίγοι που βρεθήκαμε στην τελετή ονοματοδοσίας στην πτέρυγα της Ορθοπεδικής κλινικής για την σπονδυλική στήλη του ΠΑΓΝΗ που φέρει σήμερα το όνομα του όταν είπε ” αυτό είναι ένα όμορφο δειλινό,και ελπίζω να μπορώ να το απολαύσω όσο περισσότερο γίνεται”
Εμείς οι φίλοι του τον αποχαιρετούμε σήμερα με μεγάλη θλίψη γιατί έχουμε συνειδητοποιήσει τι είχαμε και πόσο θα μας λείψει.
Ο Αλέξανδρος Χατζηπαύλου δεν ήταν μόνο ένας λαμπρός επιστήμονας που αφιέρωσε την ζωή του στην επιστήμη και στους ασθενείς ολου του κόσμου.
Ήταν ένας μεγάλος δάσκαλος της ίδιας της ζωής από αυτούς που όχι μόνο είναι δακτυλοδεικτούνενοι αλλά πολύ περισσότερο δυσεύρετοι.
Και κατέληξε,
Αλέξανδρε, όλοι εμείς που είμαστε σήμερα εδώ, να ξέρεις ότι σε όποια θέση και αν βρισκόμαστε, οι αρχές σου και οι αξίες σου θα μας συνοδεύουν.Καλό σου ταξίδι.”
