
Παρακολουθώ τους απανταχού πολιτικάντηδες και τους επίδοξους σωτήρες από την άκρα δεξιά ως τον ελληνικό κομμουνισμό και την αριστερά.
Έχουν όλοι ένα κοινό.
Την αγάπη στην εξουσία και στα οφίτσια της.
Με ένα πηδαλάκι απ’ το ένα κόμμα στο άλλο.
Την μια νύχτα εδώ, το πρωί παραπέρα.
Με ένα βηχαλάκι ξεχνούν τι έλεγαν και αυτό-αναιρούνται.
Δεν φταίνε αυτοί.
Αυτές τις πρακτικές που έγιναν πολιτική τάση και άποψη ενέκριναν οι ψηφοφόροι τους.
Εμείς, εσείς… όλοι μας (;)
Οι “μεταγραφές” για την πολιτική τους επιβίωση είναι αυτοσκοπός.
Αυτό που τους ενδιαφέρει, είναι μόνο τα προνόμια της καρέκλας και με ειλικρίνεια μας το λένε κατάμουτρα χωρίς καμία ντροπή.
Η καρέκλα μπορεί να προέρχεται ακόμα και από γύφτους ή κινέζικα αρκεί να εξασφαλίζει μια καλή ζωή.
Για την πολιτική και την Πατρίδα ποιος νοιάζεται…
Είναι το συμφέρον, ανόητε…
Κάντε στην Άκρη.
Έρχονται οι “Φαραντούρηδες” που αφού μας φλόμωσαν με την παραμύθα και την παπάτζα τους όπως οι προκάτοχοι τους και πολλοί πονηροί πολιτευτές μας δείχνουν ξανά τον δρόμο.
Ξερό εβίβα…