Politica 89.8
Τα κομματικά στελεχάκια, οι βαρώνοι και οι πολιτικές παραστάσεις – Η λειψανδρία που δεν φέρνει προσδοκίες
Η στελέχωση στα κόμματα αποτελούσε διαχρονικά ένα σοβαρό ζήτημα.
Τα μεγάλα κόμματα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ λειτουργούν με περιοριστικούς όρους, συχνά “θάβοντας” ή κονταίνοντας πρόσωπα περιωπής, μιας και τα στελέχη πρώτης γραμμής δεν επιθυμούν να τρέφουν “φίδια” στον κόρφο τους ή επίδοξους “δελφίνους”.
Τα υπόλοιπα μικρά κόμματα τους ψάχνουν με το “φανάρι”, εξ ου και διαχρονικά καταγράφεται λειψανδρία.
Στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ λοιπόν, τα στελεχάκια που κοιτάζουν απλά και μόνο να αποκτήσουν ένα ρόλο, ακόμα και “βοηθητικού” ή για τις τυρόπιτες και τις πορτοκαλάδες, πολλές φορές λόγω απουσίας εμπειρίας εκθέτουν με τις πρωτοβουλίες τους το ίδιο το κόμμα που (υποτίθεται ότι) υπηρετούν.
Ποιοι και πόσοι σοβαροί θα καταδεχτούν να μπουν στο μπλέντερ;
Όσοι δικοί μου άνθρωποι το τόλμησαν αφήνοντας δουλειές και βλάπτοντας την οικογένεια, το μετάνιωσαν.
Μέρες που είναι, έχουμε περιστατικά τόσο στο ΠΑΣΟΚ που ετοιμάζεται για το συνέδριό του όσο και στη ΝΔ που δουλεύει τοπικά για το προσυνέδριο, που ως γνωστόν θα γίνει στο Ηράκλειο.
Προβληματικές περιπτώσεις συμπολιτών που λογίζονται ως κομματικά στελέχη, θέλοντας να παραγοντίζουν με λάθος επιλογές και κινήσεις, εκθέτουν και πάλι την παράταξη.
Πολλά ακούγονται και σχολιάζονται και τοπικά, αν και η αλήθεια είναι ότι δεν είναι φαινόμενο που συναντάμε μόνο στο Ηράκλειο ή στην Κρήτη ευρύτερα.
Είναι το τίμημα για ένα κόμμα να τζογάρει αντί να επενδύει σε προσωπικότητες και φωτισμένους ή ικανούς ανθρώπους.
Το “ό,τι πληρώνεις παίρνεις” είναι η απόλυτη φράση που αντικατοπτρίζει αυτό που τα δύο μεγάλα κόμματα της μεταπολίτευσης έχουν να διαχειριστούν.
Μιζέρια, ανεπάρκεια και ανοησία καταγράφονται σε πολλές περιπτώσεις, που όχι μόνο φέρνουν αντίθετα αποτελέσματα αλλά απωθούν και τον “αφρό” (ας συμφωνήσουμε να τον ονομάσουμε έτσι για την οικονομία της αναφοράς μας) ώστε να ασχοληθεί, παρότι τελικά αυτό εξυπηρετεί το δυναμικό της πρώτης γραμμής.
Αλλά και στα άλλα κόμματα, τα μικρά, τα προβλήματα είναι εξίσου σοβαρά, αφού εκεί κόσμος δεν πάει, μιας και δεν δημιουργούν προσδοκία για αποκατάσταση στο εγγύς μέλλον. Γιατί αυτό, κακά τα ψέματα, είναι το κίνητρο – εκτός από την οποιαδήποτε υποτιθέμενη λάμψη – που τα στελεχάκια προσδοκούν ή στοχεύουν.
Χρήσιμοι ηλίθιοι;
Όχι βέβαια.
Καθαρή συμφωνία.
Σκεφτείτε πόσοι έχουν βολευτεί από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ διαχρονικά, αλλά ακόμα και από τον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα όταν έγινε κυβέρνηση.
Άνθρωποι που, όπως έχει “πολιτογραφηθεί”, δεν θα ήταν ούτε θυρωροί στην πολυκατοικία τους ή άξιοι για διαχειριστές.
Από αφισοκολλητές, διοικητές, και από κομματικούς τελάληδες στα χωριά με θέσεις στο δημόσιο…
Απαξίωση ή κατάντια;
Βόλεψη ή μονόδρομος για την πολιτική στην Ελλάδα τα χρόνια της μεταπολίτευσης;
Μπορεί και τα δύο.
Σήμερα ό,τι δεν βρήκε θέση τα τελευταία χρόνια και στασίδι στα κόμματα εξουσίας, θα κατευθυνθεί στα νέα κόμματα του Τσίπρα (σιγά το νέο κόμμα εδώ που τα λέμε) ή στο κόμμα Καρυστιανού, που θα στελεχωθεί σε μεγάλο βαθμό από ανθρώπους που έχουν διαχρονικά στέρηση εξουσίας και μίσος για όλα όσα δεν κατάφεραν να κατακτήσουν αυτοί, μιας και τους τα πρόλαβαν άλλοι σε ΠΑΣΟΚ–ΝΔ, μιας και από εκεί θα έρθουν οι επίδοξοι σωτήρες, πρώην ατυχήσαντες.
Σε αυτά τα κόμματα – όπως και σε όλα όσα παλεύουν για τα ποσοστά του ρυθμιστή – τα πράγματα θα είναι ακόμα χειρότερα, διότι δεν τους ενώνει και τίποτα πέραν από τη δίψα της καρέκλας, που ίσως δεν απέκτησαν γιατί δεν το κατάφεραν ούτε στα σπίτια τους.
Δεν θα υπάρχουν ρίζες σε κοινούς αγώνες, προσωπικές σχέσεις με αναφορές στο παρελθόν, αλλά και κοινά (ας το πούμε) οράματα.
Γιατί δεν είναι όραμα να φυλακίσεις τους πολιτικούς σου αντιπάλους – ας μην γελιόμαστε – αλλά χωρίς, κατά τα άλλα, πρόγραμμα, θέσεις και τακτική για τα μικρά και μεγάλα θέματα της πολιτικής του τόπου και της κοινωνίας.
Μια πολιτική σαλάτα με τα βρισκόμενα εν ολίγοις.
Να γιατί η πολιτική λοιπόν στην Ελλάδα δεν έχει βαρύτητα και σοβαρότητα διαχρονικά.
Γιατί απλά κάποιοι σκόπιμα φρόντισαν, σταθερά και σταδιακά, να την απαξιώσουν για να βρουν την ησυχία τους και την εξασφάλιση της πολιτικής τους συνέχειας σε όλα τα επίπεδα.
Από χαμηλά ως τα “ρετιρέ” της κομματικής διαστρωμάτωσης.
Και κάπως έτσι θα πορευτούμε και τώρα, με βάρκα την ελπίδα, σε ένα παιχνίδι για λίγους και με σημαδεμένη τράπουλα.
Dealer όλων των κατηγοριών, από “επιστήμονες και ματαιόδοξους” ως ερασιτέχνες και παπατζήδες, και ανυποψίαστα θύματα οι πολίτες που (υποτίθεται ότι) ποντάρουν στην κάθαρση και στην ανατροπή ενός καλά δομημένου συστήματος, με ισχυρές οικονομικές ρίζες και ανίκητα συμφέροντα.
Άλλωστε, γιατί έχετε αμφιβολία;
Δεν το έχουμε ξαναδεί και ξαναζήσει το “έργο”;
Ίδιο σενάριο και πρωταγωνιστές, νέοι κομπάρσοι, με τους ίδιους ακριβώς θεατές που στο τέλος ζητάνε τα λεφτά τους πίσω, γιατί και καλά εξαπατήθηκαν για την παράσταση που δεν ήταν όπως τους την διαφήμισαν ή όπως νόμιζαν ότι τους την υποσχέθηκαν.
Και η ζωή συνεχίζεται…
