Την τρομοκρατία μην τη φοβηθείς, τσάκισέ την

Έχω χαλάσει μελάνι όσο λίγοι για το ζήτημα της τρομοκρατίας και για τον τρόπο με τον οποίο αυτή αντιμετωπίζεται στην Ελλάδα.

Έχω αφιερώσει αμέτρητες ώρες στο ραδιόφωνο μιλώντας για εκείνους που υποκινούν, δικαιολογούν ή υποθάλπουν την τρομοκρατία.

Στη Δικαιοσύνη δεν θα έπρεπε να βρίσκονται μόνο τα φονικά χέρια των τρομοκρατών. Πολιτικά και ηθικά υπόλογοι είναι και όσοι, από δημοσιογραφικά ή κομματικά μετερίζια, υποκίνησαν, δικαιολόγησαν, εξωράισαν ή υποβάθμισαν την τρομοκρατική βία.

Ονόματα δεν λέμε τώρα…
Δυστυχώς, όμως, πολιτικά υπόλογη είναι και η πλευρά των παθητικών διαχειριστών αυτών των κρίσεων: όσων αποδείχθηκαν ανίκανοι να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα με τη σοβαρότητα, την αποφασιστικότητα και την αυστηρότητα που απαιτεί.

Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλώς για σωφρονισμό.

Ο τρομοκράτης δολοφονεί στο όνομα μιας ιδεολογίας. Δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη παραβατική συμπεριφορά ούτε για μια στιγμιαία παραβίαση του νόμου. Πρόκειται για συνειδητή πολιτική βία που επιδιώκει να επιβάλει τον φόβο και τον θάνατο ως εργαλεία «αγώνα».

Οι εξελίξεις που αφορούν τις τέσσερις ψυχές της Marfin, αλλά και η πρόσφατη απώλεια του Νέστορα, που προστέθηκε στον μακρύ κατάλογο των νεκρών, πρέπει να μας οδηγήσουν σε διαφορετικό δρόμο, αν πραγματικά θέλουμε να τελειώνουμε με τους εγκληματίες και με κάθε λογής παράσιτα που υποθάλπουν, δικαιολογούν ή εξωραΐζουν τη βία.

Τουλάχιστον, μια πρώτη ανακούφιση τη νιώθουμε όλοι εμείς που σταθήκαμε ηχηρά απέναντι στο διαχρονικό χαϊδολόγημα αυτών των φαινομένων.

Ε, αριστερέ Γιώργο Κυρίτση;

Εσύ που, ως δημοσιογράφος και πολιτικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, δήλωνες πως δεν θυμόσουν να έχει πάθει κανείς κάτι από μολότοφ;
Κάποιοι μπορεί να ξέχασαν.

Οι νεκροί, όμως, δεν ξεχνιούνται.