Politica 89.8
Ο Βασίλης Λεβέντης των φοιτητικών μας χρόνων, και της δημοσιογραφίας στην πολιτική μας ενηλικίωση
Στα φοιτητικά σπίτια μαζευτήκαμε πολλές φορές για να δούμε Λεβέντη.
Συνήθως ήταν μέρες που έρχονταν ταπεράκια από τις μανάδες μας στην Αθηνα από την Κρήτη.
Ήταν μια αφορμή για να μην μπαγιατέψουν οι μουσακάδες και τα παστίτσια και έτσι καταναλώνονταν άμεσα με γέλιο και σχόλια για όλα όσα συνέβαιναν με “κάποια ζώα που δεν τον πίστευαν”
Πέρασαν τα χρόνια και η γνωριμία μου με τον Βασίλη Λεβέντη ήρθε την εποχή που βρέθηκα στο Ράδιο Κρήτη.
Με κάλεσε μέσω τρίτου για να μου ζητήσει να τον φιλοξενήσω σε μια εκπομπή μου από αυτές τις προεκλογικές που κάναμε τότε.
Άκουσα ένα ευγενέστατο και πολιτισμένο άνθρωπο στην άλλη άκρη του τηλεφώνου να μιλάει με σεβασμό στον συνομιλητή του και να μου δηλώνει την επιθυμία να γνωριστούμε και από κοντά όταν καταφέρει να έρθει στην Κρήτη.
Έτσι κι έγινε.
Όταν τον συνάντησα μπερδεύτηκα.
Γιατί εμείς στην δεκαετία του ’90 ζήσαμε ένα Λεβέντη συνώνυμο της καλτ τηλεόρασης που μας εξέπληξε πρώτη φορά όταν εξευτέλισε δημόσια, με τον πλέον υποδειγματικό τρόπο τον Πάνο Παναγιωτόπουλο στον Αντ1 εκείνο το βράδυ με φόντο τις πίτσες που τελικά της έφαγε ο ίδιος, και μερικές εβδομάδες αργότερα,έναν άλλο δημοσιογράφο που πίστευε ότι αυτό που δεν είχε πετύχει το “προφίλ” του Πάνου να κάνει, δηλαδή, τον κόσμο να γελάσει θα το πετύχαινε ο ίδιος αλλά πάλι “πίτσα έπεσε…”
Δεύτερη ήττα και συντριβή και κάπου εκεί όλοι καταλάβαμε ότι ο Λεβέντης ήταν όνομα και πράγμα.
Η πρώτη μας δια ζώσης κουβέντα με έκανε να νιώσω δικαίωση που ο Λεβέντης μπήκε λίγο αργότερα στην Βουλή με ένα περιβάλλον τοξικό και δύσκολο πολιτικά.
Εμφανίστηκε σοβαρότερος από άλλα βαριά ονόματα του Κοινοβουλίου και συνεπής.
Άνθρωπος της ευγένειας και της λογικής,πολιτικός με σύνεση,σύνθεση και συνέπεια.
Δεν κατάφερε να επιβεβαιώσει την επανεκλογή του και γύρισε στα πολιτικά “αζήτητα” όπως συνήθως συμβαίνει στην Ελλάδα χωρίς να καταφέρει δεύτερη θητεία αλλά χωρίς να ακουστεί κάτι κακό για αυτόν.
Τον συνάντησα ένα Σαββατιάτικο πρωί τυχαία στο αγαπημένο μου Zonar’s (νυν Athėnėe)
Με αγκάλιασε εγκάρδια μιας και είχαμε να τα πούμε καιρό από κοντά παρότι στο τηλέφωνο έβγαινε συχνά για τις ανάγκες τις ΠΥΞΙΔΑΣ.
Καθίσαμε.
Τον κεράσαμε με το ζόρι ένα καφέ μιας και ήθελε να μας κεράσει εκείνος.
Μιλήσαμε για όλα.
Είχε άποψη,την δική του άποψη την μοναδική, για όλα.
Ήταν πάντα ανοιχτός να ακούσει την άλλη θέση, και με επιχειρήματα να πει τις δικές του απόψεις.
Φεύγοντας αφού εγκάρδια με χαιρέτησε,μου άφησε ένα αναπτήρα του κόμματος “ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ”
Τον έχω φυλάξει.
Είναι ίσως ο μόνος (διαφημιστικός) αναπτήρας που έχω κρατήσει στην ζωή μου.
Καλό σου ταξίδι, Βασίλη Λεβέντη.
Έμεινες στην ψυχή μου σαν κάτι πολιτικά αμόλυντο και καθαρό,ανιδιοτελές και ανθρώπινα ρομαντικό.
Κρίμα που σε ταλαιπώρησε ένα σύστημα που είναι συνηθισμένο σε ψέματα,ανοχή και διαπλοκή.
Ντροπή σε εκείνους που προσπάθησαν ποικιλότροπα να σε γελοιοποιήσουν,ξεχνώντας ότι κοροϊδεύουν τα μούτρα τους.
Ένας ωραίος άνθρωπος έφυγε πρόωρα.
Κρίμα για τους δικούς του που δεν τον χάρηκαν μερικά χρόνια ακόμα μιας και στα 75 είσαι ακόμα “μικρός”
