Politica 89.8
Πανελλήνιες:”Nα αποσυνδέσουμε το απέτυχα στις εξετάσεις από το είμαι αποτυχημένος”- Τι λέμε στα παιδιά που δεν τα πήγαν καλά – Συμβουλές από τον Ν.Παπανικολάου
Χαμόγελα για πολλούς υποψηφίους αλλά λύπη και απογοήτευση για άλλους , έκρυβε η ανακοίνωση των βαθμολογιών των Πανελληνίων Εξετάσεων για τους υποψηφίου που περίμεναν καρτερικά τα αποτελέσματα.
Κι αν κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις, για κάποιους πέτυχαν οι σκοποί αλλά από την άλλη έρχεται στο προσκήνιο το ερώτημα αν έχουμε “μυήσει” τα παιδιά μας στην…αποτυχία και σε μαθήματα ζωής όπως το γεγονός ότι όταν πέφτουμε ξανασηκωνόμαστε και μάλιστα με περισσότερο πάθος για τα όνειρά μας.
“Δεν έχουμε μυηθεί στην αποτυχία και υπερπροβάλλουμε την επιτυχία”
Ο κλινικός ψυχολόγος Νίκος Παπανικλάου αναλύοντας το θέμα και μιλώντας στο στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Politica 89,8 και την Φιλία Σαριδάκη ανέφερε πως “τις περισσότερες φορές δυστυχώς δεν έχουμε μυηθεί στην αποτυχία. Έχουμε συνηθίσει στην επιτυχία, την προβάλλουμε την επιτυχία, την υπερπροβάλλουμε την επιτυχία, αν το θέλεις μέσα από την κοινωνική δικτύωση, μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου ο καθένας ούτως ή άλλως προβάλλει την καλύτερη πλευρά του ή αυτού του. Οπότε η αποτυχία, αν το θέλεις, είναι κάτι το οποίο την κρύβουμε, αισθανόμαστε ντροπή, αισθανόμαστε τύψεις, αισθανόμαστε ανοχές για όλη την κατάσταση. Πριν περάσουμε, λοιπόν, θα έλεγα έτσι σε οποιαδήποτε λογική αναπλαισίωση, το παιδί θα πρέπει να νιώσει ότι τον ακούμε ή την ακούμε”.
Πως θα πρέπει λοιπόν να αντιδράσουν οι γονείς όταν οι κόποι δεν ανταμοίχθηκαν και ο υποψήφιος δεν κατάφερε να επιτύχει το στόχο του ή αισθάνεται ότι απέτυχε στις Πανελλήνιες, θεωρώντας λανθασμένα ότι όλα τελειώνουν σε μία μόνο εξέταση και έναν μόνο σταθμό της ζωής του; Ο κ.Παπανικολάου συνιστά να μοιραστούμε την αλήθεια μας, χωρίς να προσπαθούμε να ωραιοποιήσουμε την εικόνα.
Τι λέμε στα παιδιά και τί αποφεύγουμε
Όπως λέει: “Μην προσπαθήσουμε, λοιπόν, να υποβαθμίσουμε τη λύπη του, με φράσεις, του στιλ, δεν πειράζει. Γιατί είναι ότι πειράζει και παραπειράζει και είναι πάρα πάρα πολύ βασικό. Είναι πολύ σημαντικό, ξέρεις, να πούμε ότι καταλαβαίνω πόσο πολύ πονάει αυτό τώρα, ότι προσπάθησες ή ήλπιζες σε κάτι άλλο και είναι απολύτως φυσιολογικό να νιώθεις θυμό, απογοήτευση, ακόμα και ντροπή. Είμαι εδώ μαζί σου, είμαι ο γονιός σου, είμαι ο φίλος σου, είμαι ο γνωστός σου, μαζί σε αυτό το μαύρο κομμάτι της ζωής σου, αν το θέλεις, που αισθάνεσαι ότι είναι το μαύρο κομμάτι και δεν θα σε πιέσω να βγεις αμέσως. Το επόμενο έχει να κάνει, με το διαχωρισμό που πρέπει να κάνουμε ανάμεσα στην αξία που έχει ο μαθητής, ανάμεσα στην αξία που έχει το παιδί και ανάμεσα στην απόδοση που έχει” εξηγώντας ακόμη ότι όλη η φιλοσοφία μας θα πρέπει να διέπεται από μια απλή παραδοχή“να αποσυνδέσουμε το απέτυχα στις εξετάσεις από το είμαι αποτυχημένος“.
Συχνά οι νέοι μένουν στο λαμπερό περιτύλιγμα της επιτυχίας ξεχνώντας την ουσία και πως μια πόρτα που κλείνει μπορεί να ανοίξει πολλές επρισσότερες, ενώ οι γονείς σε πολλές περιπτώσεις βλέπουν μέσα από τα παιδιά τους, την πραγματοποίηση δικών τους ονείρων.
Όταν τα παιδιά κουβαλούν τα όνειρα των…γονιών
Όπως εξηγεί ο κ.Παπανικολάου “το παιδί κουβαλάει το δικό του άγχος άρα λοιπόν έρχεται και το άγχος του γονέα μέσω της ταύτισης που προφανώς δεν έχει να κάνει μόνο με τη λέξη της συγκεκριμένη έχει να κάνει με στάση ζωής που μπορεί να έχει ο συγκεκριμένος γονέας. Το τελικό λοιπόν αποτέλεσμα είναι πιο ότι τελικά το παιδί κουβαλάει ένα πολλαπλάσιο άγχος σε σχέση με αυτό το οποίο δυνητικά μπορεί να κουβαλήσει. Είναι πολύ πολύ σημαντικό λοιπόν με κάποιο τρόπο (7:20) να μπορέσουμε να αποσυνδεθούμε και να μπορέσουμε να λειτουργήσουμε ανεξάρτητα“.
Kαι καταλήγει “η ζωή είναι ένας μαραθώνιος με πολλές, πολλές εναλλακτικές διαδρομές. Πολλοί πετυχημένοι άνθρωποι, ξέρεις, και νομίζω ότι η ιστορία το έχει δείξει αυτό, δεν πέρασαν ποτέ στη σχολή που ήθελαν με την πρώτη ή ακολούθησαν κάποιους άλλους δρόμους...”
