Politica 89.8
Αμ’ έπος αμ’ έργον: Όταν η κριτική δίνει τη θέση της στην κανονικότητα
Οι δημοσιογράφοι οφείλουμε να ασκούμε κριτική στην εξουσία. Να επισημαίνουμε κενά, παραλείψεις, αστοχίες, ακόμη και λαθροχειρίες.
Να τις αναδεικνύουμε, όχι από ιδεοληψία ή εμπάθεια, αλλά για την ενημέρωση των πολιτών και την προάσπιση του δημοσίου συμφέροντος. Στην Ελλάδα του 2026, οι αφορμές για σκληρή –και απολύτως τεκμηριωμένη– κριτική είναι δυστυχώς ανεξάντλητες.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο ρόλος μας εξαντλείται μόνο εκεί. Η δημοσιογραφία δεν είναι μονόχορδο όργανο. Όταν κάτι γίνεται σωστά, όταν μια δέσμευση τηρείται, όταν ένα έργο προχωρά, οφείλουμε –χωρίς συστολή και χωρίς φόβο παρεξηγήσεων– να το αναγνωρίζουμε. Ακριβώς επειδή έτσι αποκτά μεγαλύτερη αξία και η κριτική που ασκούμε στα στραβά και τα άδικα.
Η περίπτωση του αναπληρωτή υπουργού Αθλητισμού Γιάννη Βρούτση είναι από εκείνες που αναγκάζουν τον δημοσιογράφο να κάνει ένα βήμα πίσω και να πει τα πράγματα όπως είναι. Όχι επειδή «πρέπει», αλλά επειδή αποδεικνύεται στην πράξη ότι, τουλάχιστον στο επίπεδο των δεσμεύσεων, αυτές τηρούνται.
Στις 28 Νοεμβρίου, στη συνέντευξή που παραχώρησε στον Politica 89.8, (ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ) του έθεσα δημόσια όλα τα ανοιχτά ζητήματα που αφορούν τις αθλητικές υποδομές του Ηρακλείου: το Παγκρήτιο, το Λίντο, η αναγκαιότητα νέας πισίνας, το ταρτάν στο στάδιο Ελευθερίας. Θέματα σύνθετα, χρόνια, σε αρκετές περιπτώσεις με βαριά διοικητική κληρονομιά. Για όλα, τότε, υπήρξε σαφής δέσμευση υλοποίησης – ακόμη και για ζητήματα που, όπως φάνηκε, άκουγε για πρώτη φορά.
Πριν καν συμπληρωθούν δύο μήνες, οι δεσμεύσεις αυτές άρχισαν να παίρνουν σάρκα και οστά. Στο περιθώριο του τελικού του Super Cup που διεξήχθη στο Παγκρήτιο Στάδιο, στις 4 Ιανουαρίου, είχε σχεδιαστεί να ανακοινωθεί πακέτο στήριξης για το Ηράκλειο. Τεχνικές αδυναμίες από πλευράς Δήμου δεν επέτρεψαν τότε τις επίσημες ανακοινώσεις. Η ουσία όμως δεν χάθηκε.
Αντίθετα, ο Δήμαρχος Ηρακλείου Αλέξης Καλοκαιρινός το πήρε πάνω του και «έτρεξε» όσα απαιτούνταν, τα στοιχεία ωρίμασαν και, ενάμιση μήνα αργότερα, οι ανακοινώσεις έγιναν. Έργα που ξεπερνούν τα 4 εκατ. ευρώ για Παγκρήτιο, Λίντο, Κλειστό Νέας Αλικαρνασσού και αθλητική εγκατάσταση στη Δειλινά. Και –ίσως το πιο συμβολικό– η έναρξη, επιτέλους, των εργασιών ανακατασκευής του ταρτάν στο στάδιο Ελευθερίας.
Αμ έπος, αμ έργον.
Αυτό θέλει να βλέπει ο πολίτης. Όχι μεγάλες κουβέντες, όχι διαρκή επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, αλλά συγκεκριμένες πράξεις. Και όταν αυτές συνδυάζονται, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση, με σοβαρή προετοιμασία, σχεδιασμό και διεκδίκηση από την τοπική αυτοδιοίκηση, τότε η αναγνώριση δεν είναι χάρη – είναι υποχρέωση.
Σε μια κανονική χώρα, όλα τα παραπάνω θα θεωρούνταν αυτονόητα. Η Ελλάδα, όμως, δεν είναι κανονική χώρα. Και η αυτοδιοίκηση, συχνά, δεν παρεκκλίνει από αυτή την αντικανονικότητα. Γι’ αυτό ακριβώς έχει αξία να αναδεικνύονται και τα «κανονικά» γεγονότα. Όχι για να εξωραΐσουμε την πραγματικότητα, αλλά για να θυμόμαστε ότι η κανονικότητα δεν είναι ουτοπία. Είναι επιλογή. Σπάνια μεν, αλλά εφικτή.
