Politica 89.8
Αρκετά με τις επιστολές – Ανάκληση των αδειών από τους «τσιφλικάδες» του Ηρακλείου
Στο Ηράκλειο συμβαίνει κάτι πρωτοφανές. Μια ολόκληρη πόλη έχει μετατραπεί σε εργοτάξιο χωρίς κανόνες, χωρίς ευθύνη, χωρίς τιμωρία. Οι δρόμοι σκάβονται, χαράσσονται και εγκαταλείπονται σαν να μην κατοικεί κανείς εδώ, σαν να μην κυκλοφορούν άνθρωποι, σαν να μην υπάρχει Δήμος, θεσμός, κοινωνία.
Και το πιο εξοργιστικό; Όλα αυτά γίνονται στο όνομα της «ανάπτυξης». Από εταιρείες που υποτίθεται ότι φέρνουν το μέλλον, αλλά αφήνουν πίσω τους μόνο αυλακώσεις, παγίδες και περιφρόνηση.
Γιατί αυτό που βιώνουμε δεν είναι απλώς κακοτεχνία. Είναι ωμός εμπαιγμός. Είναι η εικόνα μιας πόλης στην οποία φέρονται σαν να μην έχει φωνή, σαν να μην έχει δικαιώματα, σαν να μπορεί να πληρώνει για πάντα τις ζημιές άλλων.
Και κάπου εδώ, νομίζω, έχει έρθει η ώρα να τελειώνουμε με τις ευγένειες, τις συσκέψεις και τις προθεσμίες.
Στις 17 Ιουλίου 2025 το έγραψα σχεδόν σαν κραυγή αγωνίας: ποιος θα μας βγάλει από αυτό το λούκι στο οποίο έχουμε μπλέξει ως πόλη; (Δείτε εδώ) Δύο εβδομάδες μετά, στις 29 Ιουλίου, ο Δήμαρχος Ηρακλείου συγκάλεσε σύσκεψη με τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας. Έδειξε φωτογραφίες που σοκάρουν. Περιέγραψε αυλακώσεις κάθετες, οριζόντιες, εγκάρσιες. Δρόμους πληγωμένους, επικίνδυνους, σχεδόν αδιάβατους.
Τότε ακούσαμε τα αυτονόητα:
ότι αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή,
ότι δεν είναι υποχρέωση του Δήμου να πληρώνει από το δημόσιο χρήμα την αποκατάσταση των καταστροφών,
ότι η πόλη υποφέρει,
ότι ο δημόσιος χώρος παραδίδεται πολύ κάτω από το όριο του αποδεκτού.
Η συνάντηση κατέληξε σε μια συμφωνία για καλύτερο συντονισμό.
Έχουν περάσει έξι μήνες.
Τι έχει αλλάξει;
Απολύτως τίποτα.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία του προβλήματος. Δεν είναι απλώς ότι οι εταιρείες κάνουν ό,τι θέλουν. Είναι ότι προσβάλλουν. Δεν προσβάλλουν το πρόσωπο του Αλέξη Καλοκαιρινού. Προσβάλλουν τον Δήμαρχο ως θεσμό, ανεξαρτήτως προσώπου. Προσβάλλουν τον Δήμο, δηλαδή όλους τους Ηρακλειώτες.
Ο ωμός εμπαιγμός τους δεν είναι διοικητική αμέλεια. Είναι περιφρόνηση απέναντι σε μια ολόκληρη πόλη που καθημερινά κινείται πάνω σε δρόμους-παγίδες.
Μόλις προχθές ο Δήμαρχος επανήλθε, στέλνοντας αυστηρό μήνυμα – επιστολή όχλησης την ονόμασαν – για συγκεκριμένες θέσεις εργασιών των τελευταίων 18 μηνών, διαπιστώνοντας ότι δεν τηρήθηκαν οι όροι αποκατάστασης, όπως ορίζει η Κανονιστική Πράξη του Δημοτικού Συμβουλίου. Δόθηκε προθεσμία 15 ημερών, με προειδοποίηση για ανάκληση αδειών και κατάπτωση εγγυητικών επιστολών.
Κατά τη γνώμη μου, κακώς επανήλθε με επιστολή η δημοτική αρχή.
Δεν υπάρχει πλέον περιθώριο για άλλη μία επιστολή, άλλη μία «όχληση», άλλη μία προθεσμία μέσα σε ένα καθεστώς ωμού εμπαιγμού. Η συζήτηση τελείωσε τον Ιούλιο.
Από τη στιγμή που έξι μήνες μετά παραμένει το ίδιο επικίνδυνο καθεστώς, από τη στιγμή που η ασφάλεια της πόλης τινάζεται καθημερινά στον αέρα, το επόμενο βήμα δεν είναι νέα προειδοποίηση.
Το επόμενο βήμα είναι πράξη.
Ο Δήμος οφείλει – χθες – να ανακαλέσει όλες τις άδειες.
Μόνο έτσι μπορούν να συνετιστούν οι εργολάβοι και οι εταιρείες. Όταν θα κληθούν να σηκώσουν το πραγματικό οικονομικό βάρος των συνεργείων που θα κάθονται. Όταν θα καταλάβουν ότι το Ηράκλειο δεν είναι εργοτάξιο χωρίς κανόνες. Όταν θα αντιληφθούν ότι ο δημόσιος χώρος δεν είναι λάφυρο προς καταστροφή.
Ο Δήμος δεν έχει καθήκον να προστατεύει τους εργολάβους.
Δεν έχει καθήκον να προστατεύει τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, που είναι οι κύριοι των εργασιών.
Έχει ένα και μόνο καθήκον:
να προστατεύσει τους πολίτες του.
Και αυτό δεν γίνεται με επιστολές.
Γίνεται με ανάκληση.
Με αποφασιστικότητα.
Με τέλος στην ατιμωρησία.
Γιατί αλλιώς, το «λούκι» που περιέγραφα τον Ιούλιο δεν θα είναι απλώς μια κακή εικόνα της πόλης.
Θα είναι η κανονικότητά μας.
