Politica 89.8
Η πολιτική σκηνή βρίσκεται σε τροχιά αποσταθεροποίησης. Οι νέες -και όχι νέα- δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι ένα ακόμα επεισόδιο. Είναι ο καταλύτης που ενεργοποιεί μια αλυσίδα εξελίξεων με απρόβλεπτες συνέπειες.
Το αίτημα για άρση ασυλίας έντεκα συν-δεν γνωρίζουμε πόσοι ακόμη-, βουλευτών της κυβερνητικής πλειοψηφίας δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα πολιτικής πίεσης και θεσμικής κρίσης. Ο ανασχηματισμός μοιάζει πλέον αναπόφευκτος.
Το ερώτημα δεν είναι αν θα γίνει, αλλά πόσο βαθιά θα φτάσει. Και κυρίως αν μπορεί να απορροφήσει τους κραδασμούς ή απλώς θα τους μεταθέσει χρονικά.
Η κυβέρνηση δείχνει να έχει εισέλθει σε μια φάση όπου η διαχείριση της κρίσης είναι πιο δύσκολη από την ίδια την κρίση. Τα διλήμματα για τον πρωθυπουργό δεν είναι μόνο πολιτικά. Είναι διλήμματα υπαρξιακά για τη συνοχή της εξουσίας.
Η παραμονή κυβερνητικών στελεχών που βρίσκονται στο επίκεντρο της δικογραφίας δεν μπορεί να σταθεί πολιτικά. Για παράδειγμα η εικόνα ενός υπουργού που καλείται να «εξυγιάνει» έναν οργανισμό ενώ ταυτόχρονα ελέγχεται για την ίδια υπόθεση, συνιστά θεσμική αντίφαση που δεν μπορεί να εξηγηθεί.
Η Βουλή δεν έχει πραγματικά περιθώρια ελιγμών. Όταν η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ζητά άρση ασυλίας, η άρνηση δεν είναι απλώς πολιτική επιλογή .Είναι μήνυμα. Και σε αυτή τη συγκυρία, ένα τέτοιο μήνυμα θα ήταν εκρηκτικό.
Η πίεση για κοινοβουλευτική διερεύνηση είναι πλέον ισχυρή. Η επανάληψη πρακτικών που στο παρελθόν προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις δύσκολα θα γίνει ανεκτή ξανά. Το πολιτικό κόστος θα είναι πολλαπλάσιο.
Η στάση όσων αρνήθηκαν να δουν ευθύνες στην προηγούμενη φάση της υπόθεσης τίθεται εκ νέου υπό κρίση. Σε μια κανονική πολιτεία, η ανάληψη ευθύνης δια των μεμονωμένων ή καθολικών παραιτήσεων θα ήταν αυτονόητη. Στην πράξη, όμως, η πολιτική πειθαρχία φαίνεται να υπερίσχυσε της θεσμικής ευθιξίας.
Η επόμενη μέρα θέτει ένα ακόμη πιο δύσκολο ερώτημα. Μπορούν οι εμπλεκόμενοι να παραμείνουν πολιτικά ενεργοί σαν να μη συνέβη τίποτα; Η παραμονή τους στα ψηφοδέλτια, χωρίς να έχει ξεκαθαρίσει η υπόθεση, θα εκληφθεί ως πολιτική επιλογή με σαφές μήνυμα ανοχής και συγκάλυψης των ¨δικών μας¨ για μια ακόμη φορά.
Ο επικείμενος ανασχηματισμός δεν αφορά μόνο πρόσωπα. Αφορά τις ισορροπίες στο εσωτερικό της παράταξης. Ένας περιορισμένος ανασχηματισμός θα αφήσει δυσαρέσκεια. Ένας ευρύς, θα ανοίξει νέα μέτωπα. Σε κάθε περίπτωση, κανένα σενάριο δεν είναι ανώδυνο.
Η προσφυγή στις κάλπες δεν φαίνεται άμεση, αλλά δύσκολα αποφεύγεται. Η κυβέρνηση δύσκολα θα εξαντλήσει την τετραετία. Το χρονικό σημείο θα καθοριστεί από τη δυναμική των εξελίξεων. Νωρίς το καλοκαίρι ή μετά το φθινόπωρο;
Η πολιτική συζήτηση μετατοπίζεται πλέον από τα επιμέρους περιστατικά στο κεντρικό ερώτημα: Υπάρχει συντονισμός στη διαχείριση κρίσεων;
Οι υποθέσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ, των υποκλοπών και των Τεμπών αρχίζουν να συνδέονται πολιτικά σε ένα ενιαίο αφήγημα που έχει ως πυρήνα του το Μέγαρο Μαξίμου.
Οι εξελίξεις δεν θα μείνουν περιορισμένες σε μία υπόθεση. Θα επηρεάσουν συνολικά την αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος και θα επαναφέρουν στο προσκήνιο υποθέσεις που θεωρούνταν «κλεισμένες».
Η πολιτική περίοδος που ανοίγει δεν θα είναι μια ακόμη δύσκολη συγκυρία.
Προσδεθείτε λοιπόν για πολιτικές -λόγω σκανδάλων- και κοινωνικοοικονομικές -λόγω πολέμου και όχι μόνο-, αναταράξεις. Η τέλεια καταιγίδα είναι μπροστά μας.
