Politica 89.8
Υπάρχουν έργα που καθυστερούν. Και υπάρχουν έργα που μοιάζουν καταδικασμένα να σκοντάφτουν διαρκώς πάνω στις ίδιες παθογένειες. Το Στάδιο Ελευθερίας στο Ηράκλειο φαίνεται πως ανήκει πλέον στη δεύτερη κατηγορία.
Ένα έργο που ξεκίνησε ως υπόσχεση αποκατάστασης μιας αθλητικής ντροπής, αν δεν προσέξουμε, κινδυνεύει να μετατραπεί ξανά σε σύμβολο προχειρότητας, κακού σχεδιασμού και διοικητικής αδυναμίας. Και το ερώτημα πλέον δεν αφορά μόνο το πότε θα παραδοθεί το νέο ταρτάν. Αφορά κυρίως ποιος τελικά διοικεί, ποιος σχεδιάζει και ποιος ελέγχει ένα έργο που εδώ και τέσσερα χρόνια ταλαιπωρεί ολόκληρη την αθλητική κοινότητα του Ηρακλείου.
Γιατί η ιστορία του Σταδίου Ελευθερίας δεν ξεκινά σήμερα. Κουβαλά ήδη το βάρος ενός αποτυχημένου αρχικού έργου, με κακοτεχνίες που ουδείς απέτρεψε εγκαίρως, με ευθύνες επίβλεψης που ποτέ δεν αποδόθηκαν ουσιαστικά και με ένα στάδιο που οδηγήθηκε σε απαξίωση.
Οι προσπάθειες του Αναπληρωτή Υπουργού Αθλητισμού Γιάννη Βρούτση ώστε το έργο να επανεκκινήσει με νέο διαγωνισμό-αυτή τη φορά σε πιο στέρεες βάσεις -δεν αμφισβητούνται. Η δέσμευση Βρούτση δημιούργησε εύλογα προσδοκίες ότι αυτή τη φορά το έργο θα προχωρήσει. Άλλωστε, η πολιτική απόφαση του Αν.Υπουργού για αύξηση του προϋπολογισμού σε επίπεδα άνω του 1,2 εκατ. ευρώ , αποδεικνύει και τη θέληση του για μια συνολική αποκατάσταση της υποδομής και όχι για ένα ακόμη επιφανειακό «μπάλωμα».
Όλα αυτά σε επίπεδο χάραξης πολιτικού και στρατηγικού σχεδιασμού από το Υπουργείου Αθλητισμού. Ας δούμε όμως πως έχουν εξελιχθεί μέχρι σήμερα τα πράγματα επί του πεδίου.
Στις 23 Φεβρουαρίου, η έναρξη των εργασιών παρουσιάστηκε ως η αρχή του τέλους μιας πολυετούς περιπέτειας. Ο πρόεδρος του ΕΑΚΗ Μηνάς Καπετανάκης μιλούσε τότε για ένα έργο που θα προχωρήσει γρήγορα και θα παραδοθεί μέχρι το καλοκαίρι ένα σύγχρονο στάδιο στους αθλητές της πόλης. Οι εικόνες από το ξήλωμα της υπόβασης δημιούργησαν-ορθώς- την εντύπωση ότι αυτή τη φορά το έργο θα γίνει σωστά, από το μηδέν.
Μόνο που σχεδόν αμέσως αποκαλύφθηκε ότι η ίδια η μελέτη πάνω στην οποία βασίστηκε ο διαγωνισμός άφηνε…ανοιχτά ζητήματα ως προς την γρήγορη και ομαλή εκτέλεση του έργου. Οι μηχανικοί της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού είχαν προβλέψει πλήρη ανακατασκευή του δικτύου ομβρίων υδάτων. Όμως αυτό απαιτεί την εμπλοκή και παρακολούθηση των εργασιών και από την Αρχαιολογική Υπηρεσία, καθώς τμήμα του καναλιού των ομβρίων υδάτων εφάπτεται με τα ενετικά τείχη.Όποιος έχει ζήσει εμπλοκή αρχαιολογικής υπηρεσίες σε έργο ,δημόσιο ή ιδιωτικό, αντιλαμβάνεται ότι η έννοια του χρόνου περνά στη σφαίρα της σχετικότητας.
Και κάπου εκεί ξεκίνησε το νέο γαϊτανάκι καθυστερήσεων. Ο ανάδοχος αναγκάστηκε να ανακόψει το ρυθμό των εργασιών του μέχρι να βρεθεί λύση. Η διοίκηση του ΕΑΚΗ πρότεινε το συγκεκριμένο τμήμα του καναλιού, απο τη στιγμή που δεν χρήζει κάποιας σοβαρής ανακατασκευής, καθώς βρίσκεται σε καλή κατάσταση,-εκτός από τις σχάρες που χρειάζονται αντικατάσταση-,να παραμείνει ως έχει και με τη σύμφωνη γνώμη της αρχαιολογίας να προχωρήσει το έργο για να μη χαθεί κι’ άλλος χρόνος.
Η τοπική αρχαιολογική υπηρεσία με τους γνώριμους ρυθμούς της απάντησε θετικά τελικώς, πριν τέσσερις εβδομάδες περίπου, και έτσι θεωρήθηκε ότι το έργο θα έπαιρνε ξανά εμπρός ολοταχώς. Μάταια όμως. Έπρεπε τώρα η Γ.Γ.Α να τροποποιήσει την αρχική μελέτη ,η οποία προέβλεπε ολική ανακατασκευή και να την προσαρμόσει με τη μερική ανακατασκευή ως προς το σκέλος του καναλιού που εφάπτεται με τα τείχη.
Και ενώ θα περίμενε κανείς ότι μετά από αυτή την περιπέτεια το έργο θα έμπαινε επιτέλους σε τροχιά κανονικής εκτέλεσης, αποκαλύφθηκε κάτι ακόμη. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι διαστάσεις του νέου καναλιού για τα 3/4 του δικτύου των ομβρίων υδάτων που προβλέπονται στη μελέτη δεν αντιστοιχούν σε διαθέσιμα υλικά της αγοράς. Με απλά λόγια, σχεδιάστηκε τεχνική λύση που πρακτικά δεν μπορεί να εφαρμοστεί με τα δεδομένα της ελληνικής αγοράς.
Το αποτέλεσμα; Νέα εμπλοκή. Νέα στασιμότητα. Νέα αναμονή μέχρι οι ίδιες υπηρεσίες που συνέταξαν τη μελέτη να βρουν τρόπο να διορθώσουν την αρχική τους πρόβλεψη.
Και αυτό ακριβώς είναι που προκαλεί πλέον τον μεγαλύτερο προβληματισμό. Διότι οι ίδιες τεχνικές υπηρεσίες της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού είχαν βρεθεί στο επίκεντρο της κριτικής και για το πρώτο αποτυχημένο έργο του ταρτάν. Οι ίδιες υπηρεσίες που όφειλαν να έχουν διδαχθεί από ένα φιάσκο που κόστισε τέσσερα χαμένα χρόνια στο Ηράκλειο, εμφανίζονται σήμερα να επαναλαμβάνουν λάθη σχεδιασμού, συντονισμού και πρόβλεψης.
Το ζήτημα όμως πλέον δεν είναι μόνο τεχνικό. Είναι βαθιά πολιτικό και διοικητικό. Γιατί όταν τρεις μήνες μετά την έναρξη ενός τόσο κρίσιμου έργου έχουν προχωρήσει ελάχιστα ουσιαστικά βήματα, όταν διάφορα ζητήματα διαδέχονται το ένα το άλλο και όταν η ίδια υπηρεσία κουβαλά ήδη βαρύ ιστορικό ευθυνών, τότε δεν αρκούν οι καλές προθέσεις.
Δεν γνωρίζω αν είναι σε γνώση του Αναπληρωτή Υπουργού Αθλητισμού οι διαρκείς μικροεμπλοκές του έργου, οι οποίες όμως παρότι μικρές συνδυαστικά κοστίζουν σε χρόνο. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι πρέπει άμεσα να αναλάβει ¨δράση¨ για να αποτελέσει μέρος της λύσης και να μη δώσει σε κανέναν το δικαίωμα να τον χαρακτηρίσει μέρος ενός ακόμη προβλήματος για το πολύπαθο Στάδιο Ελευθερίας και την αθλητική κοινότητα του Ηρακλείου ,απέναντι στην οποία έχει ο ίδιος δεσμευθεί.
Έτσι το ερώτημα πλέον είναι αν γνωρίζει το πως εξελίσσεται ή δεν εξελίσσεται το έργο και κυρίως αν είναι διατεθειμένος να παρέμβει αποφασιστικά πριν το έργο διολισθήσει σε ένα ακόμη αδιέξοδο.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι αθλητές, τα σωματεία και οι πολίτες του Ηρακλείου δεν ενδιαφέρονται για τεχνικές δικαιολογίες και τροποποιήσεις μελετών.
Θέλουν ένα λειτουργικό στάδιο.
Και κυρίως θέλουν να πιστέψουν ότι αυτή τη φορά κάποιος μπορεί πράγματι να τους ξεμπλέξει από κάθε είδους… κανάλια.
