Politica 89.8
Όταν μια πόλη χαμηλώνει τον πήχη των απαιτήσεών της
Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ούτε την πρόθεση ούτε την προσπάθεια της δημοτικής αρχής Καλοκαιρινού. Και θα ήταν άδικο να το κάνει. Υπάρχει δουλειά, υπάρχει κινητικότητα, υπάρχει ένας απολογισμός γεμάτος παρεμβάσεις, οικονομικά στοιχεία, διοικητικές αλλαγές, έργα, μελέτες και σχεδιασμούς.
Όμως ούτε οι προηγούμενες δημοτικές αρχές κατηγορήθηκαν ποτέ ότι δεν προσπάθησαν. Ούτε ότι δεν έτρεξαν. Ούτε ότι δεν διεκδίκησαν. Αυτό που αμφισβητούνταν διαχρονικά στο Ηράκλειο ήταν κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: η αποτελεσματικότητα.
Η δυνατότητα δηλαδή μια δημοτική αρχή να αλλάζει πραγματικά την καθημερινότητα του πολίτη. Να κάνει την πόλη πιο λειτουργική, πιο ανθρώπινη, πιο καθαρή, πιο ασφαλή, πιο οργανωμένη. Να δημιουργεί την αίσθηση προόδου όχι μέσα από παρουσιάσεις και απολογισμούς, αλλά μέσα από την ίδια τη ζωή του δημότη.
Και γι’ αυτό ακριβώς ο Αλέξης Καλοκαιρινός εξελέγη με τόσο υψηλές προσδοκίες. Όχι επειδή υποσχέθηκε περισσότερη προσπάθεια από τους προηγούμενους. Αλλά επειδή δημιούργησε την ελπίδα μεγαλύτερης αποτελεσματικότητας.
Το ερώτημα λοιπόν είναι ένα. Σκληρό, αλλά απολύτως καθαρό:
Από τον Ιανουάριο του 2024 μέχρι σήμερα, ο Ηρακλειώτης βιώνει μια καλύτερη πόλη; Μια στάσιμη πόλη; Ή μια χειρότερη πόλη;
Αυτό είναι που πρέπει να απαντηθεί.
Και η απάντηση δεν βρίσκεται ούτε στις 5 σελίδες ενός απολογισμού, ούτε στις 150, ούτε στις 1.500. Βρίσκεται σε μια πολύ συγκεκριμένη πραγματικότητα που ζει καθημερινά ο πολίτης. Μια πραγματικότητα που δεν επιδέχεται καμία επικοινωνιακή διαχείριση και καμία πολιτική ωραιοποίηση.
Βρίσκεται στον δρόμο που παραμένει προβληματικός. Στο κυκλοφοριακό που συνεχίζει να εξαντλεί. Στην εικόνα εγκατάλειψης που σε πολλές περιοχές δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά. Στην καθαριότητα που εξακολουθεί να αποτελεί βασικό παράπονο. Στην καθημερινή φθορά μιας πόλης που εδώ και χρόνια λειτουργεί στα όρια των αντοχών της.
Και ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι καν αυτό.
Το κυριότερο,- και ίσως χειρότερο-, είναι ότι οι Ηρακλειώτες έχουν σταδιακά εξαναγκαστεί να χαμηλώσουν τον πήχη των απαιτήσεών τους. Να θεωρούν επιτυχία τα αυτονόητα. Να πανηγυρίζουν όχι για μια σύγχρονη πόλη, αλλά επειδή απλώς λειτουργούν τα βασικά. Επειδή μαζεύτηκαν τα σκουπίδια. Επειδή έκλεισε μια λακκούβα. Επειδή φωτίστηκε ένας δρόμος. Επειδή αποφεύχθηκε μια ακόμη κατάρρευση.
Αυτό είναι ίσως η μεγαλύτερη ήττα της πόλης τα τελευταία… πολλά χρόνια.
Όχι μόνο η υποβάθμιση των υποδομών ή η κόπωση της καθημερινότητας, αλλά η υποβάθμιση των ίδιων των προσδοκιών των πολιτών.
Και εδώ βρίσκεται η πιο κρίσιμη πολιτική δοκιμασία για τη σημερινή δημοτική αρχή.
Γιατί μετά από δυόμισι χρόνια, η διοίκηση Καλοκαιρινού εξακολουθεί να πασχίζει κυρίως να περάσει πάνω από τον πήχη των ελαχίστων δυνατών. Να αποδείξει ότι μπορεί να διαχειριστεί επαρκώς τα βασικά. Όμως οι πολίτες δεν ψήφισαν απλώς για μια διαχείριση επιβίωσης της πόλης. Ψήφισαν προσδοκώντας μια ουσιαστική αλλαγή επιπέδου.
Και αυτό είναι το σημείο όπου αρχίζει πλέον η πραγματική πολιτική αξιολόγηση.
Διότι η πρώτη περίοδος κάθε διοίκησης συνοδεύεται πάντα από κατανόηση, πίστωση χρόνου και ανοχή. Υπάρχει η δικαιολογία της παραλαβής, των προβλημάτων, της δύσκολης αφετηρίας. Όμως όσο περνά ο χρόνος, η κοινωνία παύει να αξιολογεί τις εξηγήσεις και αρχίζει να αξιολογεί αποκλειστικά το αποτέλεσμα.
Και το αποτέλεσμα στην αυτοδιοίκηση δεν είναι θεωρητικό. Είναι απολύτως βιωματικό.
Το αισθάνεσαι ή δεν το αισθάνεσαι.
Και σήμερα, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας του Ηρακλείου δεν έχει ακόμη πειστεί ότι ζει σε μια πόλη αισθητά καλύτερη από αυτή που παρέλαβε η σημερινή δημοτική αρχή.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έγιναν πράγματα. Έγιναν. Και κάποια από αυτά είναι σοβαρά και σημαντικά. Σημαίνει όμως ότι μέχρι στιγμής δεν έχουν μετατραπεί σε ένα ισχυρό, ορατό και αδιαμφισβήτητο αίσθημα αλλαγής μέσα στην καθημερινότητα του πολίτη.
Και τελικά, εκεί κρίνονται όλοι στην αυτοδιοίκηση.
Όχι στις προθέσεις. Όχι στις εξαγγελίες. Όχι στους απολογισμούς.
Αλλά στην ίδια την πόλη.
(H φωτογραφία του άρθρου είναι “προϊόν” ΑΙ)
