Politica 89.8
Ήταν δίκαιο, έγινε πράξη: Όταν η ευθύνη μετατρέπεται σε απόφαση
Υπάρχουν στιγμές στη δημόσια ζωή που η κριτική δεν είναι απλώς δικαίωμα. Eίναι υποχρέωση. Και υπάρχουν και εκείνες οι στιγμές που η πραγματικότητα δικαιώνει την επιμονή σε αυτή την κριτική. Μία τέτοια περίπτωση είναι και η υπόθεση των οπτικών ινών στο Ηράκλειο.
Στις 29 Ιανουαρίου είχα ασκήσει σκληρή κριτική, -με το άρθρο : “Αρκετά με τις επιστολές – Ανάκληση των αδειών από τους «τσιφλικάδες» του Ηρακλείου” (Δείτε εδώ)-, αλλά τεκμηριωμένη απέναντι στη στάση ανοχής που επέδειξε η δημοτική αρχή απέναντι σε πρακτικές που υποβάθμιζαν την πόλη, εξέθεταν σε κίνδυνο τη δημόσια ασφάλεια και απαξίωναν το ήδη επιβαρυμένο δημοτικό οδικό δίκτυο. Δεν ήταν μια εύκολη παρέμβαση, αλλά ήταν αναγκαία. Γιατί όταν οι πολίτες βλέπουν δρόμους σκαμμένους, πρόχειρα κλεισμένους και έργα που μοιάζουν περισσότερο με εγκατάλειψη παρά με ανάπτυξη, τότε κάτι δεν πάει καλά.
Δύο μήνες μετά, η εικόνα αλλάζει. Και αλλάζει ουσιαστικά.
Η απόφαση του Δημάρχου Ηρακλείου Αλέξη Καλοκαιρινού να προχωρήσει στην ανάκληση αδειών εταιριών που αποδεδειγμένα λειτουργούσαν χωρίς σεβασμό στους κανόνες, στους πολίτες και στην πόλη, δεν είναι απλώς μια διοικητική πράξη. Είναι μια πολιτική επιλογή με σαφές μήνυμα: ότι η ασυδοσία δεν είναι ανεκτή και ότι η δημόσια ασφάλεια δεν είναι διαπραγματεύσιμη.
Από την ανοχή στην ευθύνη
Για μεγάλο χρονικό διάστημα, η εικόνα που επικρατεί δημιουργεί εύλογα ερωτήματα. Πώς είναι δυνατόν να συνεχίζονται τέτοιες πρακτικές χωρίς ουσιαστικές συνέπειες; Πώς μπορεί η πόλη να μετατρέπεται σε εργοτάξιο χωρίς κανόνες και χωρίς έλεγχο;
Η απάντηση ήρθε – έστω και καθυστερημένα- και αυτό έχει τη σημασία του.
Η ανάκληση των αδειών δεν είναι απλώς μια «κίτρινη κάρτα», όπως εύστοχα έχει ειπωθεί. Είναι το πρώτο βήμα για την αποκατάσταση της τάξης. Και κυρίως, είναι η απόδειξη ότι όταν υπάρχει πολιτική βούληση, οι μηχανισμοί μπορούν να λειτουργήσουν.
Μήνυμα προς όλους: Kανείς υπεράνω
Το σημαντικότερο όμως δεν είναι μόνο η ίδια η απόφαση, αλλά το μήνυμα που εκπέμπει. Ότι κανείς –όσο μεγάλος κι αν είναι– δεν μπορεί να λειτουργεί εις βάρος της πόλης χωρίς συνέπειες. Ότι οι «τσιφλικάδες» που θεωρούν τον δημόσιο χώρο ιδιοκτησία τους, θα πρέπει πλέον να προσαρμοστούν σε ένα διαφορετικό πλαίσιο.
Και αυτό το μήνυμα δεν αφορά μόνο τις συγκεκριμένες εταιρίες. Αφορά το σύνολο της λειτουργίας της πόλης. Αφορά τη σχέση του Δήμου με τους πολίτες, αλλά και με όσους δραστηριοποιούνται σε αυτόν.
Όταν η κριτική πιάνει τόπο
Η εξέλιξη αυτή επιβεβαιώνει και κάτι ακόμη: ότι η τεκμηριωμένη, επίμονη και δημόσια κριτική μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά. Δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι εργαλείο πίεσης για να γίνουν τα αυτονόητα.
Και όταν αυτά τα αυτονόητα τελικά γίνονται πράξη, τότε η ίδια η κριτική οφείλει να μετατραπεί σε αναγνώριση.
Γιατί η συνέπεια δεν είναι μόνο να ασκείς πίεση όταν πρέπει. Είναι και να αναγνωρίζεις όταν υπάρχει αλλαγή πορείας.
Το στοίχημα της συνέχειας
Το μεγάλο ζητούμενο πλέον δεν είναι η απόφαση καθαυτή, αλλά η συνέχειά της. Αν θα υπάρξει συνέπεια, έλεγχος και πραγματική εφαρμογή των κανόνων. Αν η «κόκκινη κάρτα» θα δοθεί όπου χρειαστεί.
Γιατί οι πολίτες δεν ζητούν εντυπωσιακές κινήσεις. Ζητούν σταθερότητα, δικαιοσύνη και σεβασμό στην καθημερινότητά τους.
Και σε αυτή την περίπτωση, μπορούμε να πούμε κάτι απλό αλλά ουσιαστικό:
Ήταν δίκαιο. Και έγινε πράξη.
