Politica 89.8
Η ευθύνη για το νέο φιάσκο στο Στάδιο Ελευθερίας βαραίνει πλέον τον Υπουργό Αθλητισμού
Στις 24 Φεβρουαρίου 2026 το Στάδιο Ελευθερίας έκλεισε. Αθλητές και σωματεία κλήθηκαν να εγκαταλείψουν άρον-άρον τη φυσική τους έδρα, γιατί –όπως τους διαβεβαίωναν– ξεκινούσε ένα έργο που θα ολοκληρωνόταν γρήγορα και θα παρέδιδε στο Ηράκλειο ένα σύγχρονο στάδιο με αποκατεστημένο το ταρτάν, πριν από το τέλος του καλοκαιριού. Πέντε μήνες μετά, μπαίνοντας πλέον στον Αύγουστο, η εικόνα δεν θυμίζει εργοτάξιο. Θυμίζει εγκατάλειψη.
Το τίμημα το πληρώνουν καθημερινά εκατοντάδες αθλητές, προπονητές και σύλλογοι, οι οποίοι αναγκάστηκαν να προσαρμόσουν ολόκληρο τον προγραμματισμό τους για ένα έργο που σήμερα βρίσκεται ουσιαστικά παγωμένο.
Τον Μάιο είχα προειδοποιήσει με το άρθρο «Υπουργέ, ποιος θα μας ξεμπλέξει από τα κανάλια;»(Δείτε εδω), ότι οι καθυστερήσεις δημιουργούσαν σοβαρό κίνδυνο εκτροχιασμού του έργου. Δυστυχώς, οι φόβοι εκείνοι όχι μόνο επιβεβαιώθηκαν, αλλά η κατάσταση επιδεινώθηκε.
Αφού ξεπεράστηκαν τα ζητήματα που είχαν ανακύψει με την Αρχαιολογία, όλοι περίμεναν ότι οι εργασίες θα επανεκκινούσαν άμεσα. Αντί γι’ αυτό, το έργο παραμένει για τουλάχιστον δύο μήνες τώρα μπλοκαρισμένο στην Τεχνική Υπηρεσία της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού. Κανείς δεν δίνει σαφές χρονοδιάγραμμα. Κανείς δεν εξηγεί πότε θα ξαναμπούν μηχανήματα στο στάδιο. Κανείς δεν αναλαμβάνει δημόσια την ευθύνη για τη νέα αυτή παράλυση.
Στην αρχή, ο υπουργός Αθλητισμού Γιάννης Βρούτσης έδειξε πραγματικό ενδιαφέρον ώστε να προχωρήσει η αποκατάσταση του ταρτάν του Σταδίου Ελευθερίας. Σήμερα όμως δεν αρκούν οι καλές προθέσεις. Όταν ένα έργο έχει σταματήσει επί μήνες, όταν οι αθλητές παραμένουν χωρίς την κύρια αθλητική τους εγκατάσταση και όταν η δημόσια διοίκηση αδυνατεί να δώσει απαντήσεις, η πολιτική ευθύνη δεν μπορεί να αναζητείται σε υπηρεσιακά γραφεία.
Ο αρμόδιος υπουργός δεν κρίνεται από το πώς ξεκινά ένα έργο. Κρίνεται από το αν το παρακολουθεί, αν παρεμβαίνει όταν κολλάει και αν διασφαλίζει ότι τηρούνται τα χρονοδιαγράμματα. Όταν αυτό δεν συμβαίνει, η ευθύνη είναι πολιτική.
Απο τον Μάιο όποτε και είναι ενήμερος για τα προβλήματα που έχουν ανακύψει μέχρι και σήμερα δεν έχει προχωρήσει απολύτως τίποτα.
Το Στάδιο Ελευθερίας δεν μπορεί να παραμείνει άλλο ένα δημόσιο έργο που ξεκίνησε με πανηγυρικές ανακοινώσεις και κατέληξε να βαλτώνει μέσα στη γραφειοκρατία. Οι αθλητές του Ηρακλείου δεν έχουν ανάγκη από νέες υποσχέσεις. Έχουν ανάγκη από ένα λειτουργικό στάδιο.
Πέντε μήνες μετά το κλείσιμό του, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη: το έργο παραμένει ουσιαστικά ανενεργό, το χρονοδιάγραμμα έχει εκτροχιαστεί και η σιωπή του Υπουργείου γίνεται πλέον εκκωφαντική.
Από αυτό το σημείο και μετά, η ευθύνη για το νέο φιάσκο στο Στάδιο Ελευθερίας βαραίνει εξ ολοκλήρου τον Υπουργό Αθλητισμού.
